บทที่ 14 เคล็ดวิชาสวรรค์หงเหมิง!

บทที่ 14 เคล็ดวิชาสวรรค์หงเหมิง!

"เจ้าตกลงหรือไม่" เขาถามย้ำอีกครั้ง

หากลูกน้องของเขามาเห็นเขาในเวลานี้ ที่กำลังถามคำถามเดิมซ้ำๆ กับคนๆ เดิม ตาของพวกเขาคงได้ถลนออกมาเป็นแน่

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายท่านของพวกเขากลายเป็นคนใจเย็นขนาดนี้?

"ข้าขอเวลาคิดดูก่อน" เขาอยากจะเป็นอาจารย์ของนางง่ายๆ แบบนี้น่ะหรือ? ฝันไปเถอะ!

การขอเก็บไปคิดดูถือเป็นการยอมถอยให้มากที่สุดแล้ว มิเช่นนั้น ไม่มีทางซะหรอก!

"ตกลง" ในที่สุดดวงตาคู่สวยเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา

ลึกๆ ในใจเขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

"งั้นท่านปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่" หลัวชิงเฟิงขยับมือ กัดฟันกรอด เขายังคงกดทับตัวนางอยู่เลย!

เมื่อเห็นท่าทางเหลืออดของหลัวชิงเฟิง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังลอดออกมาจากใต้หน้ากาก

"ยังก่อน" ขออีกนิดนึง

"อะไร..."

หลัวชิงเฟิงเพิ่งจะพูดได้แค่สองคำ นางก็สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเวียนผ่านท้องน้อย ดวงตาของนางเบิกกว้างเมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาลึกล้ำของเขา สีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความตกใจ

"อย่าต่อต้าน ยอมรับมันซะ" เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลัวชิงเฟิงแล้วกระซิบ

ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากช่องท้องไปยังทุกส่วนของร่างกาย ร่างกายที่เหนื่อยล้าของนางรู้สึกราวกับได้รับการชำระล้างจากบางสิ่ง และนางก็สัมผัสได้ถึงความเบาสบายที่พัดผ่านเข้ามา

หลัวชิงเฟิงเลิกขัดขืน นางหลับตาลงและปล่อยให้กระแสความอบอุ่นไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณในร่างกาย

ร่างกายที่แข็งเกร็งของนางค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ชายที่กดทับร่างของนางอยู่ เมื่อเห็นนางผ่อนคลายลง ก็ค่อยๆ ปล่อยมือนางและลุกขึ้นยืน

ดวงตาลึกล้ำของเขาเผลอกวาดมองริมฝีปากของหลัวชิงเฟิงโดยไม่ได้ตั้งใจ

จากนั้นเขาก็หันหลังเดินไปที่เตียง หยิบโอสถสีแดงออกมาเม็ดหนึ่ง แล้วใช้นิ้วดีดมันเข้าไปในปากของนาง

โอสถละลายทันทีที่เข้าปาก และพลังยาขุมหนึ่งก็แผ่ซ่านออกไป

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองป้าหลินด้วยซ้ำ เขาหันกลับมามองหลัวชิงเฟิงที่อยู่บนตั่งนุ่ม

หลัวชิงเฟิงลุกขึ้นนั่งตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ และตอนนี้กำลังจ้องมองเขาอยู่

"รู้สึกอย่างไรบ้าง" เขารู้ว่าสิ่งที่หลัวชิงเฟิงอยากถามไม่ใช่เรื่องโอสถ แต่เป็นเรื่องสิ่งที่เขามอบให้นางต่างหาก

การที่มันสามารถหลอมรวมกับนางได้เร็วขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเลือกคนไม่ผิดจริงๆ

"นั่นมันคืออะไร" หลัวชิงเฟิงถามด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

แม้จะไม่ได้รู้ว่ามันคืออะไร แต่พอมีสิ่งนั้นอยู่ในร่างกาย นางก็รู้สึกเบาสบายตัวขึ้นมาก

ชายสวมหน้ากากผีเดินกลับมาตรงหน้าหลัวชิงเฟิง ยื่นนิ้วเรียวยาวขาวผ่องออกมาไล้เบาๆ บนซีกหน้าของนางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด

"มันเรียกว่า เคล็ดวิชาสวรรค์หงเหมิง เมื่อมีมัน เจ้าจะสามารถบ่มเพาะพลังได้เร็วกว่าคนทั่วไป ยิ่งความแข็งแกร่งของเจ้ามีมากเท่าใด ระดับของมันก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น มันมีอยู่สี่ระดับ คือ สวรรค์ ปฐพี ลี้ลับ และก่อเกิด โดยระดับสวรรค์คือขั้นสูงสุด ตอนนี้ มันยังไม่นับว่าเป็นระดับก่อเกิดด้วยซ้ำ"

เคล็ดวิชาสวรรค์หงเหมิงงั้นรึ?

หลัวชิงเฟิงเมินเฉยต่อมือที่กำลังลูบไล้บนใบหน้าของนางอย่างสิ้นเชิง นางพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ในใจว่า 'มันก็แค่อุ้งเท้าหมา อุ้งเท้าหมาเท่านั้น...' "ไง ท่านคิดว่าท่านจะได้เป็นอาจารย์ของข้าแค่เพราะเรื่องแค่นี้งั้นสิ?" หลัวชิงเฟิงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

แค่วิชายุทธ์วิชาเดียว แล้วเขาคิดว่านางจะยอมรับเขาเป็นอาจารย์งั้นรึ? อย่าแม้แต่จะคิด!

"ปีนี้เจ้าอายุสิบสามแล้ว ตลอดสิบสามปีมานี้เจ้าไม่เคยบ่มเพาะพลังเลย ต่อให้เจ้าไม่ใช่คนไร้ค่า แต่เจ้าก็พลาดช่วงอายุที่ดีที่สุดในการเริ่มบ่มเพาะไปแล้ว ซ้ำเส้นลมปราณของเจ้ายังตีบตันอีกด้วย" ลูกน้องของเขามอบข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับนางให้เขาหมดแล้ว

กระดาษบางๆ เพียงหน้าสองหน้า บันทึกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาเอาไว้จนหมดสิ้น

"ถ้าข้าไม่สามารถบ่มเพาะได้อีกต่อไป ท่านก็คงไม่ให้มันกับข้าหรอก" หลัวชิงเฟิงเบะปาก เขาสืบมาอย่างละเอียดถ้วนถี่จริงๆ

ชายสวมหน้ากากผีโน้มตัวไปข้างหน้า ก้มลงสบตากับหลัวชิงเฟิง หลัวชิงเฟิงเอนตัวไปด้านหลัง หวังจะสร้างระยะห่างระหว่างพวกเขาสักหน่อย

ทว่า ทันทีที่นางขยับตัว นางก็ถูกมือใหญ่ดึงเอาไว้

พวกเขามองหน้ากันในระยะประชิด โดยมีระยะห่างเพียงหนึ่งนิ้วคั่นกลาง จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน