บทที่ 9 - วิจัยและสำรวจทางชีววิทยา

บทที่ 9 - วิจัยและสำรวจทางชีววิทยา

ภายในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นพลาสติกเคลือบผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ

เถ้าแก่ร้านที่อยู่หลังเคาน์เตอร์หยิบซองซีดีมาถือไว้ พลางค้นหาแผ่นซีดีพลางถาม "หนังภัยพิบัติไม่ค่อยมีคนนิยมดูเท่าไหร่หรอก อยากได้แนวไหนเป็นพิเศษไหม?"

"เชื้อไวรัสระบาด สัตว์กลายพันธุ์ มนุษย์ต่างดาวบุกโลก... อารมณ์แบบคนธรรมดาเอาชีวิตรอดช่วงก่อนที่โลกจะแตกน่ะครับ..."

"เข้าใจแล้วๆ รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวเฮียหาให้"

ซูจิ้นยืนอยู่กลางร้าน กวาดสายตามองไปบนผนัง 'ภาพยนตร์' อย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้จะเป็นแค่ปกหนังธรรมดาๆ แต่ก็ให้ข้อมูลเยอะมากเลยทีเดียว

ภาพยนตร์แทบจะเรียกได้ว่าเป็นภาพสะท้อนของสังคมขนาดย่อมๆ ได้เลย

ที่มาเช่าหนังภัยพิบัตินี่ก็เพื่ออยากจะทำความเข้าใจวิธีรับมือกับภัยพิบัติของโลกนี้ด้วย

ถ้าเจอภัยพิบัติขึ้นมาจริงๆ จะมีวิธีแก้ไขยังไง บางทีการที่เขาไปค้นหาข้อมูลจากแหล่งจริง อาจจะช้ากว่าการซึมซับจากในหนังก็ได้

ก่อนหน้านี้ที่คุยกับฝูชิงไต้ เธอบอกว่าปกติตัวเองชอบเช่าแผ่นการ์ตูนมาดูที่บ้าน

เดี๋ยวหาโอกาสไปที่บ้านเธอ ยืมเครื่องเล่นซีดีมาดูหน่อยก็แล้วกัน

แต่ฟังจากที่เถ้าแก่พูด ดูเหมือนว่าหนังแนวภัยพิบัติจะไม่ค่อยได้รับความนิยมในโลกนี้สักเท่าไหร่...

ปกหนังบนผนังส่วนใหญ่เป็นโปสเตอร์รูปคนจูบกัน

ก็ไม่แปลกอะไร น่าจะเป็นเพราะว่ายังไม่มีหนังเรื่องไหนที่ทำสเปเชียลเอฟเฟกต์ออกมาได้โดดเด่น เทคโนโลยีการถ่ายทำภาพยนตร์ยังไม่พัฒนาไปถึงขั้นนั้น ทักษะด้านเทคนิคยังไปไม่ถึง

สองนาทีต่อมา เถ้าแก่ก็หยิบแผ่นซีดีสามแผ่นเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์

ยื่นให้ซูจิ้นแล้วพูดว่า "นี่เลย สามแผ่นนี้ ตรงตามความต้องการของน้องเป๊ะ!"

"มีแค่สามแผ่นเองเหรอครับ?" ซูจิ้นรับแผ่นซีดีมาพิจารณา "รอยขีดข่วนเต็มไปหมดเลย จะดูสะดุดไหมเนี่ย?"

"ก็มีแค่นี้แหละ ดูไปเถอะ ถ้าระหว่างดูมันสะดุดเฮียคืนเงินให้เลย" เถ้าแก่หัวเราะ "น้องชาย เฮียทำอาชีพนี้มาตั้งหลายปี ทำไมจะไม่รู้ว่าน้องอยากดูอะไร? เฮียก็ชอบแนวนี้เหมือนกัน เรื่องอื่นแม่งขาดอรรถรสไปนิด มีแค่สามเรื่องนี้แหละที่ไม่มีฉากรักปนมาเลย ภัยพิบัติเน้นๆ!"

"รู้จริง! ค่าเช่าเท่าไหร่ครับ?"

"ราคาเดียวกับที่เขียนไว้หน้าร้านนั่นแหละ แผ่นละห้าหยวน ค่ามัดจำสิบหยวน"

"ตกลงครับ เอาหมดเลย" ซูจิ้นควักเงินจ่ายอย่างรวดเร็ว เถ้าแก่เก็บเงินแล้วยิ้มถาม "จะเอาเรื่องอื่นไปดูเพิ่มไหมล่ะ? ที่ร้านเฮียมีหนังใหม่เพียบ รับรองว่าต้องถูกใจ!"

"งั้นเถ้าแก่ช่วยเลือกหนังแนวประวัติศาสตร์ แนวสังคมเมือง แล้วก็แนวทหารทำสงครามให้ผมหน่อย เนื้อหาขอแบบอิงความจริงนะ หนังห่วยๆ ผมไม่เอา"

"น้องชายสบายใจได้ ร้านเฮียไม่มีหนังห่วยๆ หรอก!" เถ้าแก่หันไปหยิบซองใส่ซีดีแล้วเริ่มค้นหาอีกครั้ง

ไม่นานนัก ในมือซูจิ้นก็มีแผ่นซีดีเพิ่มมาอีกสามแผ่น เขามองปกคร่าวๆ แล้วควักเงินจ่าย "เยี่ยมเลย ผมเอาหมดนี่แหละ"

"อยากดูเรื่องอื่นอีกไหม?" เถ้าแก่ยิ้มแย้ม

ปกติคนมาเช่าแผ่นก็มีเยอะ แต่ส่วนใหญ่ก็เช่ากันแค่แผ่นสองแผ่น แถมยังอิดออดเลือกอยู่นั่นแหละเป็นครึ่งค่อนชั่วโมง

วันนี้ไอ้หนุ่มนี่น่าสนใจดี ไม่เลือกอะไรให้วุ่นวาย ตัดสินใจไว น่าจะเป็นนักดูหนังตัวยง

"อืม...." ซูจิ้นเลิกคิ้ว โน้มตัวไปข้างหน้า กระซิบเสียงเบา "ลูกพี่.... มีหนัง... แบบนั้นไหม?"

เถ้าแก่เลิกคิ้ว เสียงก็พลอยเบาลงตามไปด้วย "อะไร?"

"หนังดีๆ ไงครับ"

"หนังดีๆ ก็มีสิ ที่อยู่ในร้านเฮียนี่ก็หนังดีๆ ทั้งนั้นแหละ"

"หนังดี~แบบนั้น~น่ะ"

"ไม่มีหรอก ร้านเฮียทำธุรกิจใสสะอาด" เถ้าแก่ยืดตัวตรงแล้วส่ายหน้า

ซูจิ้นจ้องหน้าเถ้าแก่ เดาะลิ้น "ลูกพี่ ผมอุตส่าห์เช่าแผ่นลูกพี่ไปตั้งหกแผ่นนะ วันหลังผมก็ต้องมาอุดหนุนอีกแน่"

เถ้าแก่กวาดตามองซูจิ้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ถามหยั่งเชิง "น้องอยากได้แนวไหนล่ะ?"

"เอาสวยๆ ถึงใจก็พอแล้ว... ผมตั้งใจจะซื้อจริงๆ นะ ลูกพี่วางใจเถอะ แต่มีเรื่องนึงขอพูดไว้ก่อนนะ ลูกพี่ต้องให้ผมลองดูก่อน ผมไม่เชื่อรูปบนปกหรอก"

ไม่เชื่อรูปบนปก... นี่มันเซียนหนังโป๊นี่หว่า

หลังจากครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที เถ้าแก่ก็พยักหน้า "โอเค ตามเฮียมา"

เดินตามหลังเถ้าแก่ ผลักประตูอีกบานภายในร้านเข้าไป

หลังประตูเป็นห้องเล็กๆ ตกแต่งเรียบง่าย มีฟูกที่นอนวางอยู่บนพื้น แล้วก็โต๊ะเตี้ยๆ วางทีวีจอตู้ขนาดใหญ่ บนพื้นมีเสื้อผ้าและกล่องใส่ซีดีวางกระจัดกระจาย ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นที่พักของเถ้าแก่

เถ้าแก่ก้มลงหยิบซองซีดีบนพื้นขึ้นมา เปิดให้ซูจิ้นดู "นี่ไง น้องเลือกเองเลย ยี่สิบเอ็ดแผ่น ขายขาดไม่ให้เช่า"

ซูจิ้นเปิดดูแผ่นซีดีในซอง บนแผ่นเต็มไปด้วยรูปสาวสวยในชุดว่ายน้ำ หลังจากเปิดดูจนครบหนึ่งรอบก็ถามขึ้น "ของคุณนี่มันเด็ดพอไหมเนี่ย?"

เถ้าแก่หัวเราะร่วน "น้องชายนี่ถามแปลกๆ แฮะ หนังโป๊มันไม่เด็ดก็ผิดกฎหมายสิวะ!"

"งั้นลูกพี่เลือกมาให้ผมดูแผ่นนึงสิ"

"ไม่มีปัญหา! ของเฮียมีแต่ของดีๆ ทั้งนั้น ลองดูแล้วจะรู้!"

เถ้าแก่สุ่มหยิบแผ่นซีดีออกมาหนึ่งแผ่น โก่งโค้งตัวเอาแผ่นซีดีใส่เข้าไปในเครื่องเล่นที่หน้าตาเหมือนเครื่อง VCD

เสียงอ่านแผ่นดังขึ้น หน้าจอทีวีรุ่นเก่าก็เริ่มมีภาพปรากฏ

"เดี๋ยวเฮียเร่งให้เร็วหน่อยละกัน" เถ้าแก่หยิบรีโมทขึ้นมาจ่อไปที่ทีวีแล้วกดเร่งความเร็ว

เมื่อวิดีโอถูกเร่งความเร็วไปเรื่อยๆ เนื้อหาก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว ซูจิ้นจ้องมองอย่างตั้งใจ

คนสองคนในทีวีฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ทั้งลับฝีปาก ทั้งลงไม้ลงมือ ฉกฉวยโอกาส พ่นน้ำลายใส่หน้ากัน ไร้ซึ่งมารยาทโดยสิ้นเชิง!

แต่บอกตามตรง เนื้อหาในระดับนี้ สำหรับนักรบที่ผ่านการล้างสมองจากวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาอย่างโชกโชนแบบเขา มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

แต่เมื่อมุมกล้องเริ่มซูมเข้า ซูจิ้นก็เบิกตากว้าง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทีวีทันที

บังเอิญเป็นช็อตโคลสอัพการเคลื่อนไหวพอดี!

ขยาย ขยายเข้าไปอีก ทุกรายละเอียดมองเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง

เมื่อเห็นซูจิ้นแทบจะเอาหน้าแนบทีวี มุมปากของเถ้าแก่ที่กำลังยกยิ้มในตอนแรกก็ค่อยๆ หุบลง ยื่นมือไปตบหลังเอวของซูจิ้นเบาๆ

"เฮ้ยๆๆ! น้องชาย อะไรจะขนาดนั้น? อดอยากมานานเท่าไหร่เนี่ย จะมุดเข้าไปในจออยู่แล้ว"

ซูจิ้นเงยหน้าขึ้น ขยี้ตา ในใจรู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

โครงสร้างร่างกายมนุษย์ในจอภาพเป็นปกติมาก ก็แค่มนุษย์ธรรมดาทั่วไป รูปร่างกล้ามเนื้อก็สมส่วนตรงกับความเข้าใจของเขา

ลักษณะท่าทางการเคลื่อนไหวก็ล้วนเป็นท่าทางเชิงเทคนิคที่เป็นปกติ

เป็นอีกหนึ่งเครื่องยืนยันว่าที่นี่มีความคล้ายคลึงกับโลกมนุษย์สูงมาก

เผื่อว่ามีซอมบี้กลายพันธุ์ขึ้นมาจริงๆ ตัวเขาเองก็พอจะคาดเดาได้คร่าวๆ คงไม่มีอวัยวะกลายพันธุ์ประหลาดๆ อะไรโผล่มาหรอกมั้ง

"ขอโทษทีครับ พอดีผมดูเพลินไปหน่อย" ซูจิ้นยิ้มแห้งๆ

"แผ่นนี้เป็นไง? ถ้าโอเคก็เอาไปเลย" เถ้าแก่ถือแผ่นซีดีถาม

ซูจิ้นส่ายหน้า กระชับกระเป๋าเอกสารในมือแน่น "ผมยังไม่เอาดีกว่าครับ ไว้คราวหน้าละกัน ขอบคุณครับเถ้าแก่"

"เรื่องนี้ดีจริงๆ นะ! เจ้าของร้านขอแนะนำ! เมื่อกี้น้องยังดูอย่างเมามันอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึง..." เถ้าแก่พูดยังไม่ทันจบประโยค ตาก็ค้างไปเลย

จ้องเขม็งไปที่มือของซูจิ้นที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ท

ภายใต้เสื้อโค้ท มือของอีกฝ่ายเหมือนกำลังขยุกขยิกทำอะไรบางอย่าง แล้วก็กลับมานิ่งสงบอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย..." เถ้าแก่เอียงคอ อุทานด้วยความตกใจ "น้องเสร็จแล้วเหรอ!?"

"อะไรเสร็จ..." ซูจิ้นหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เขามองตามสายตาของเถ้าแก่ หน้าก็ดำทะมึนขึ้นมาทันที

"ขอบคุณครับ ขอให้เจริญๆ นะครับ ขอตัวล่ะ"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไปทันที ก้าวฉับๆ ออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

เถ้าแก่ถูกทิ้งให้อยู่ในร้านเพียงลำพังด้วยความมึนงง มองตามแผ่นหลังของซูจิ้นที่เดินห่างออกไปพลางด่าทอเสียงดัง

"เวรเอ๊ย... นี่ขนาดยังไม่ถึงสามนาทีก็แตกแล้ว! ไอ้วัยรุ่นคนนี้ เชี่ยเอ๊ย! สามนาที? มาเกาะกินข้าว นั่งรถฟรี ตอนนี้แม่งยังมาเกาะดูหนังโป๊ฟรีอีก!?... รีบไปหาหมอเถอะไป๊!"

(จบแล้ว)