บทที่ 2 ครอบครัว

บทที่ 2 ครอบครัว

เจียงเฉินมองดูตัวอักษรบนติ้วไม้ไผ่ตรงหน้า พลางเก็บงำความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่!

'มันคือการหยั่งรู้ล่วงหน้า ทำนายโชคลาภและเคราะห์ร้ายได้จริงๆ!'

ด้วยวิธีการพยากรณ์นี้ เขาคงไม่ต้องกังวลเรื่องการอดตายอีกต่อไป... ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาสามารถคำนวณโชคชะตาได้ทุกวัน มันย่อมมีประโยชน์มหาศาลอย่างไม่รู้จบ

หลังจากความตื่นเต้นสงบลง เจียงเฉินก็อ่านข้อความบนติ้วไม้ไผ่อย่างละเอียดอีกครั้ง

'กระต่ายที่วิ่งชนจนตัวตายงั้นหรือ? นี่มันเนื้อที่ได้มาเปล่าๆ ชัดๆ'

คำพยากรณ์อันแรกทำให้เจียงเฉินเผยยิ้มออกมา

หากเรื่องนี้เป็นจริง เขาจะสามารถทำให้ความเป็นอยู่ดีขึ้นได้ตั้งแต่ในวันนี้เลย

จากนั้นเจียงเฉินจึงมองไปยังติ้วไม้ไผ่อันที่สอง

'กวางโร ภูเขาเสี่ยวเฮยยังมีกวางโรเหลืออยู่อีกหรือ?'

หากเขาล่ามันได้สักตัว... เนื้อของกวางโรเพียงตัวเดียวก็เพียงพอให้กินไปได้อีกนาน และหนังของมันยังนำไปขายเป็นเงินได้อีกด้วย

แม้ว่ามันจะไม่ใช่ของที่มีมูลค่าสูงลิบลิ่ว แต่มันก็เพียงพอที่จะจุนเจือครอบครัวเจียงได้ไปอีกหนึ่งหรือสองเดือน

ทว่าเขาไม่มีทักษะในการยิงธนู และในตอนนี้เขาก็ยังไม่มีหนทางอื่น

สายตาของเจียงเฉินกลับมาจดจ่ออยู่ที่ติ้วไม้ไผ่อันแรก

'ข้าควรจะไปเก็บกระต่ายนั่นเสีย มันเหมาะกับสถานการณ์ของข้าในตอนนี้ที่สุดแล้ว หากไปช้าเกินไป คนอื่นอาจจะชิงตัดหน้าไปก่อน'

ส่วนติ้วอันที่สาม การล่าราชาหมาป่า? เพื่อเอาหนังของมันน่ะหรือ?

ราชาหมาป่าเฒ่าอย่างไรก็ยังเป็นราชาหมาป่า! เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ หากคิดจะทำเช่นนั้น

นั่นไม่ใช่การไปล่าสัตว์ แต่มันคือการเอาตัวเองไปเป็นอาหารให้มันต่างหาก

เจียงเฉินไม่ลังเลนานนัก เขาเอื้อมมือไปหยิบติ้วไม้ไผ่อันแรก

ทันทีที่ติ้วไม้ไผ่สัมผัสกับมือของเขา มันก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งเข้าสู่ร่างกาย

ติ้วไม้ไผ่อีกสองอันที่เหลือเลือนหายไปพร้อมกัน และกระดองเต่าก็หม่นแสงลง บ่งบอกว่าในระยะเวลาอันสั้นนี้จะไม่สามารถพยากรณ์ได้อีก

ทันใดนั้น ภาพทิวทัศน์บนภูเขาก็ปรากฏขึ้นในใจของเจียงเฉิน

กระต่ายหิมะตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่หน้าต้นไม้แห้งเหี่ยว ดูเหมือนมันจะวิ่งชนจนหมดสติ และเมื่อต้องตากลมหนาวอยู่ทั้งคืน มันคงจะตายสนิทแล้ว

'ข้าต้องไปแต่เช้า ในคำพยากรณ์บอกว่าต้องไปก่อนเที่ยงถึงจะสำเร็จ หากใครมาเห็นเข้าก่อน ข้าคงขาดทุนย่อยยับ'

เจียงเฉินเก็บกระดองเต่า ลุกขึ้นยืนแล้วผลักประตูเตรียมจะออกไป

เขาพบเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูพอดิบพอดี ดูเหมือนกำลังจะผลักประตูเข้ามา

เมื่อเห็นเจียงเฉินเดินออกมา เด็กชายก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยปากอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า "อาเล็ก ท่านฟื้นแล้ว"

ที่อยู่หน้าประตูคือเจียงเหนิงเหวิน หลานชายวัยหกขวบของเขานั่นเอง

ผมของเด็กน้อยมีสีเหลืองซีด ร่างกายผ่ายผอมซูบซีด ซึ่งเป็นรูปลักษณ์ปกติของเด็กในชนบทส่วนใหญ่ที่มักจะขาดสารอาหารสะสมมาเป็นเวลานาน

เจียงเฉินรู้สึกสงสารจับใจ เขาเอื้อมมือออกไปหวังจะลูบหัวเด็กน้อยตามสัญชาตญาณ

แต่เหนิงเหวินรีบหดคอหนีและวิ่งถอยออกไปหลายก้าว "ท่านปู่บอกให้ไปกินข้าวที่ห้องโถงขอรับ!"

เจียงเฉินชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ดูเหมือนว่าแม้แต่หลานชายตัวน้อยก็ยังไม่ชอบใจเขาในครอบครัวนี้

ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ เจียงเฉินจึงเดินตามหลานชายเข้าไปยังห้องโถง

ห้องโถงตระกูลเจียง

คนสี่คนนั่งล้อมรอบโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมเตี้ยๆ

ตรงที่นั่งประธานคือบิดาของเขา เจียงโหย่วหลิน

ผมของเขามีสีขาวแซม ผิวพรรณซูบเหลือง และมีไม้เท้าไม้ไผ่วางอยู่ข้างกาย ดูเหมือนคนที่เพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก

ทว่าในดวงตายังคงหลงเหลือแววความดุดันอยู่บ้าง

เจียงโหย่วหลินเคยเป็นทหารมาก่อน และผันตัวมาเป็นพรานป่าหลังจากกลับจากสนามรบ

ทรัพย์สินส่วนใหญ่ของครอบครัวในตอนนี้ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาทั้งสิ้น

และเป็นเพราะเขาได้รับบาดเจ็บขณะล่าสัตว์บนภูเขาเมื่อช่วงฤดูร้อน แผลนั้นจึงยังไม่หายดีจนถึงปัจจุบัน

เจียงเทียน พี่ชายคนโต นั่งอยู่ทางซ้าย เขามีใบหน้าเหลี่ยมและหลังค่อมเล็กน้อย

ข้างๆ กันคือพี่สะใภ้ เฉินเฉี่ยวชุ่ย ดูเหมือนเธอจะเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ขอบตาจึงยังแดงระเรื่อ

นอกจากนี้ยังมีเด็กหญิงอีกคนนั่งอยู่ถัดลงมา อายุมากกว่าเจียงเหนิงเหวินเล็กน้อย เธอคือเจียงเสี่ยวหยุน หลานสาววัยสิบสองปีของเขา

เจียงเฉินเดินเข้าไปข้างใน ก้มหน้าลงและกล่าวทักทาย "ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่"

เขเตรียมใจที่จะถูกดุด่าหรือทุบตีเอาไว้แล้ว

เขาถือเสียว่าเป็นราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการเข้ามาอยู่ในร่างนี้ และต้องรับผิดแทนเจ้าของร่างเดิม

เมื่อเจียงโหย่วหลินเห็นเจียงเฉินเดินเข้ามา สายตาของเขาก็อ่อนโยนลง "อากาศหนาวจัดขนาดนี้ เจ้านอนตากลมอยู่ทั้งคืน ร่างกายไม่ได้ถูกความเย็นกัดใช่หรือไม่? ต้องตามหมอมาดูหน่อยไหม?"

เจียงเทียน พี่ชายคนโตก็มองมาเช่นกัน "คราวหน้าอย่ากลับดึกขนาดนี้อีก เมื่อวานท่านพ่อเกือบจะออกไปตามหาเจ้าแล้ว"

เจียงเฉินชะงักไป เจ้าของร่างเดิมขายเสบียงหน้าหนาวของครอบครัวเพื่อไปกินเหล้าเคล้านารี แต่ปฏิกิริยาของบิดาและพี่ชายกลับเป็นเช่นนี้รึ?!

มิน่าเล่า เจ้าของร่างเดิมถึงได้มีนิสัยเช่นนั้น

แต่ปฏิกิริยาเหล่านี้กลับทำให้เจียงเฉินรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

เขาเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง "ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าจะไม่ทำเช่นนี้อีก..."

เจียงโหย่วหลิน เจียงเทียน และเฉินเฉี่ยวชุ่ย ต่างมองมาพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ

ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เชื่อหูตัวเองว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมาได้

ขอโทษอย่างนั้นหรือ?

ที่ผ่านมาเจียงเฉินเคยทำเรื่องที่เลวร้ายกว่านี้ตั้งหลายเท่า แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะยอมรับผิด!

หน้าอกของเจียงโหย่วหลินกระเพื่อมขึ้นลง ดูเหมือนจะตื่นเต้นไม่น้อย "รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว ใครกันที่ไม่เคยทำผิดตอนยังเยาว์? รีบมานั่งกินข้าวเถอะ"

เจียงเฉินจึงทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะ มีชามดินเผาวางอยู่ตรงหน้าเขา

ในชามมีโจ๊กธัญพืชอยู่หนึ่งส่วน

บางทีไม่ควรเรียกว่าโจ๊กเสียด้วยซ้ำ ควรเรียกว่าน้ำข้าวมากกว่า

มีเมล็ดข้าวตกลงไปอยู่ที่ก้นชามเพียงไม่กี่เมล็ดเท่านั้น

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ชามของเขานั้นดูจะข้นที่สุดแล้ว ส่วนชามของพี่ชายและพี่สะใภ้นั้นใสแจ๋วจนมองเห็นก้นชาม

เจียงเฉินกินไม่ลงจริงๆ เขาจึงส่ายหน้า "ข้าไม่กินสิ่งนี้"

เจียงเทียนเงยหน้าขึ้นพูด "ที่บ้านไม่มีอะไรเหลือให้กินแล้ว เดี๋ยวพอข้าไปขอยืมธัญพืชมาได้ จะให้พี่สะใภ้เจ้าทำโจ๊กที่ข้นกว่านี้ให้"

เจียงเฉินหยิบชามของตนแล้วเทโจ๊กแบ่งใส่ชามของหลานสาวและหลานชาย "คราวก่อนข้ากินมามากเกินไป ตอนนี้เลยยังไม่ค่อยหิว"

เจียงโหย่วหลินยิ้มออกมาด้วยความพอใจ "เจ้าสองเริ่มรู้จักความแล้ว"

หลังจากพูดจบ ผู้เป็นบิดาก็หันไปหาเฉินเฉี่ยวชุ่ย พี่สะใภ้ใหญ่ ด้วยสายตาที่คล้ายจะวิงวอน "เฉี่ยวชุ่ย เจ้าสองยังเด็ก และเขาก็รู้ผิดแล้ว เรื่องแยกบ้าน... รอให้เขาแต่งงานออกเรือนไปก่อนเถอะนะ"

ก่อนที่เจียงเฉินจะมาถึง เฉินเฉี่ยวชุ่ยกำลังโต้เถียงเรื่องการแยกบ้าน

ในเมื่อเจียงเฉินทำเรื่องพรรค์นั้นลงไป คำขอของเฉินเฉี่ยวชุ่ยจึงถือว่ามีเหตุผล

แม้เจียงโหย่วหลินจะเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปลอบประโลมสะใภ้เพื่อเห็นแก่ลูกชายคนเล็ก

เฉินเฉี่ยวชุ่ยปาดน้ำตา "ข้าจะฟังท่านพ่อค่ะ แต่หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราคงมีชีวิตอยู่ไม่รอดจริงๆ..."

การขายอาหารประทังชีวิตเพื่อไปแลกกับเหล้าและเนื้อ เป็นเรื่องที่จะถูกผู้คนก่นด่าสาปแช่งไปทั่ว!

"ดีแล้ว ดีแล้ว" เจียงโหย่วหลินถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด

เขารู้ดีว่าลูกชายคนโตนั้นมักจะเข้าข้างน้องชายโดยธรรมชาติอยู่แล้ว แม้จะไม่ต้องเอ่ยปากขอ

ส่วนประโยคครึ่งหลังของสะใภ้ เขาทำเป็นไม่ได้ยินเสีย

เจียงโหย่วหลินแบ่งโจ๊กจากชามของตนเองครึ่งหนึ่งใส่ลงในชามของเจียงเฉิน "เจ้าต้องทนกับความหนาวและนอนมานาน ควรจะกินอะไรเข้าไปบ้าง"

"ปีนี้ที่บ้านไม่มีอะไรให้กินมากนักจริงๆ ไว้รอให้ผ่านพ้นฤดูหนาวและพ่อขึ้นเขาไปได้ ทุกอย่างจะดีขึ้นมาก"

เจียงเฉินทอดถอนใจอยู่ภายใน

เขาเป็นคนทำผิด แต่เจียงโหย่วหลินกลับทำราวกับว่าตนเองเป็นฝ่ายผิดเสียอย่างนั้น

มิน่าเล่า เจ้าของร่างเดิมถึงได้ถูกตามใจจนเสียนิสัยขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยอาการบาดเจ็บที่ขาของบิดา ท่านจะหายดีได้อย่างไรหากได้กินเพียงน้ำข้าวครึ่งชามในแต่ละมื้อ?

คนในที่นั้นต่างหยุดพูดและเริ่มลงมือกินโจ๊ก

เจียงเหนิงเหวินหลานชายของเขากินส่วนของตนจนหมดในไม่กี่คำ เลียชามจนสะอาดเอี่ยม แต่เขาก็ยังลูบท้องด้วยสีหน้าที่เจ็บปวด ดูชัดเจนว่ายังไม่อิ่ม

เขาอดไม่ได้ที่จะหันมาถามเจียงเฉิน "อาเล็ก ไก่อบมีรสชาติเป็นอย่างไรหรือขอรับ? ข้าได้ยินท่านแม่บอกว่าเมื่อวานท่านได้กินไก่อบด้วย"

"เอ่อ... มันหอมมากเลยล่ะ"

เจียงเฉินไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ในชาติก่อนของเขา ไก่ เป็ด หรือปลานั้นไม่ใช่ของหายากอะไรเลย

แต่สำหรับที่นี่ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่คนธรรมดาสามัญเอื้อมไม่ถึง

ถึงแม้เขาจะพูดเพียงไม่กี่คำ แต่เจียงเหนิงเหวินก็น้ำลายสอเสียแล้ว เขาต้องรีบกลืนน้ำลายลงคอไป

ในใจของเด็กน้อยคงจินตนาการถึงรสชาติของไก่อบไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน