บทที่ 3: ตระกูลอุจิวะและเก้าหางสมรู้ร่วมคิดกัน!

บทที่ 3: ตระกูลอุจิวะและเก้าหางสมรู้ร่วมคิดกัน!

อุซึมากิ นารูโตะ ทรุดลงไปกองกับพื้น พลางมองไปรอบตัวด้วยความสับสน

เขาก็เหมือนกับลูกหมาสีเหลืองตัวเล็กๆ ที่โดนเตะแบบไร้เหตุผล เลยพยายามมองหาความเมตตาจากคนรอบข้าง

แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีฟ้าครามของนารูโตะ ไม่ใช่ความช่วยเหลือจากชาวบ้านผู้ใจดี แต่กลับเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ความรังเกียจ และความเกลียดชัง

"ทำไมละ?"

"ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ?"

"ทำไมทุกคนต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นด้วย?"

นารูโตะหันไปมองเจ้าของร้านขายหน้ากากอีกครั้ง

ฝ่ายนั้นกำลังหยิบหน้ากากจิ้งจอกออกจากชั้นวาง ซึ่งเป็นอันเดียวกับที่นารูโตะเพิ่งจ้องมองเมื่อกี้

"หน้ากากนี่น่ะเหรอ!"

เจ้าของร้านโยนหน้ากากจิ้งจอกทิ้งด้วยท่าทางขยะแขยงเหมือนกำลังทิ้งขยะเปียก

"ถือซะว่าเป็นเงินทำบุญให้ขอทานก็แล้วกัน! ไปให้พ้นหน้าฉันซะ!"

หน้ากากจิ้งจอกพุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่มผมทองอย่างแรง เล็งตรงไปที่หน้าผากของเขาพอดี

นารูโตะหลับตาปี๋แล้วหันหน้าหนี เตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น

แต่ทว่า...

ปึก—!

เสียงกระแทกดังเข้าหูของนารูโตะ

ความเจ็บปวดที่คิดว่าจะโดนกลับไม่มีเลยสักนิด

นารูโตะค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่เขาไม่คุ้นตาเลย

ผมสั้นสีดำ สวมชุดเครื่องแบบสีดำ มีฝักดาบสีดำ และมีสัญลักษณ์รูปพัดสีแดงขาวที่ดูคุ้นตาประดับอยู่ข้างหลัง

ส่วนหน้ากากจิ้งจอกที่ควรจะกระแทกหน้าเขา ตอนนี้มันกลับอยู่ในมือขวาที่ดูสะอาดสะอ้านและแข็งแรงของชายคนนั้น

"เถ้าแก่"

เสียงของเขาดูนุ่มนวลแต่ก็น่าเกรงขามจนนารูโตะรู้สึกทึ่ง

"นี่กำลังแกล้งเด็กอยู่รึเปล่าเนี่ย?"

นารูโตะสังเกตเห็นสีหน้าของเจ้าของร้านเปลี่ยนไปทันควัน

จะเปรียบเทียบยังไงดีนะ?

นารูโตะพยายามเค้นสมองอันน้อยนิดคิดหาคำอธิบาย

อ้อ! มันเหมือนตอนที่อากามารุเจอโจจิเลยล่ะ มันจะหดหางแล้วสั่นไปทั้งตัว เพราะกลัวว่าโจจิจะอ้าปากกว้างแล้วเขมือบมันเข้าไปในคำเดียวน่ะสิ!

"อุจิวะ..."

เจ้าของร้านจำ อุจิวะ เก็น ไม่ได้หรอก แต่เขาจำเครื่องแบบของกรมตำรวจได้แม่นเลยล่ะ

อย่างที่เขาว่ากันว่า ถึงโฮคาเงะจะอยู่สูง แต่ตำรวจเนี่ยแหละที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด

คนทำธุรกิจในโคโนฮะน่ะ ถึงจะไม่รู้จักโฮคาเงะ แต่ยังไงก็ต้องรู้จักคนของกรมตำรวจแน่นอน!

"คุณตำรวจ!"

จากที่เคยยืนตัวตรง เจ้าของร้านก็รีบก้มตัวลงทันที เปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบประแจงเห็นแก่เงินขึ้นมาเชียว

"โถ่ ผมก็แค่ล้อเล่นกับลูกค้าขำๆ เองครับ!"

"ล้อเล่นงั้นเหรอ?"

เก็นหัวเราะหึในลำคอ เขาหันไปหานารูโตะที่อยู่ข้างหลังแล้วเชิดคางขึ้นนิดๆ

"นี่เจ้าหนู นายคิดว่าเขาพูดเล่นกับนายรึเปล่า?"

หลังจากที่เห็นโฉมหน้า "ฮีโร่" ของเขา ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวนารูโตะก็คือ—

พี่ชายที่มีสัญลักษณ์รูปพัดคนนี้ หล่อชะมัดเลย!

ด้วยความที่มัวแต่ตะลึง นารูโตะเลยไม่ได้ยินคำถามของเก็น พอเริ่มได้สติเขาก็เลยถามออกไปแบบงงๆ

"เอ๊ะ อะไรนะ?"

เก็นถามซ้ำอีกรอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"เขาพูดเล่นกับนายรึเปล่า?"

นารูโตะไม่ได้สนใจเจ้าของร้านที่กำลังขยิบตาให้เขาจนตาจะเขม่นเลยสักนิด เขาส่ายหน้าอย่างแรงแล้วตะโกนออกมาด้วยความโมโห

"ฉันไม่มีทางล้อเล่นกับคนพรรค์นี้เด็ดขาด!"

"ว่าไงล่ะ เถ้าแก่?"

เก็นยักไหล่พลางถามต่อ

"มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?"

"คุณตำรวจ! อย่าไปฟังเรื่องโกหกของไอ้เด็กผมทองนิสัยเสียนี่นะ!"

เจ้าของร้านจ้องนารูโตะตาเขียวปั๊ด พลางเดินเข้ามาใกล้แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า กะจะใช้เงินยัดใต้โต๊ะเพื่อจบเรื่อง

"ฉันอุส่าห์ใจดีให้หน้ากากมันไปแท้ๆ แต่มันกลับแว้งกัดคนที่มีพระคุณซะงั้น! ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ—"

"เถ้าแก่"

เก็นยิ้มที่มุมปากแล้วยกมือซ้ายขึ้นคว้าข้อมือขวาของเจ้าของร้านไว้หมับ ในจังหวะที่หมอนั่นกำลังจะยื่นเงินให้พอดี

"คิดจะติดสินบนเจ้าหน้าที่ตำรวจงั้นเหรอ?"

"...หะ?"

"ตอนแรกฉันกะจะแค่ตักเตือนนายหน่อย แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้นายต้องตามฉันไปที่โรงพักแล้วล่ะ"

"หาาา??"

"อ้อ แล้วหน้ากากจิ้งจอกอันนี้ราคาเท่าไหร่ล่ะ?"

"เอ๊ะ???"

เหตุการณ์มันพลิกผันจนเจ้าของร้านมึนตึ้บไปหมด เลยเผลอโพล่งราคาออกมาแบบไม่ได้ตั้งตัว

"100 เรียว..."

"นี่เงิน"

เก็นจ่ายตังค์ให้แบบแฟร์ๆ

"เอาล่ะ ปิดร้านซะ แล้วตามฉันมา"

เจ้าของร้านยืนเอ๋อแดกอยู่ตรงนั้น ในมือถือแบงก์ 100 เรียวเอาไว้ เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างไปแล้ว

เก็นไม่ได้สนใจหมอนั่นอีก

"นี่ของนาย ถือว่าเป็นของขวัญขอโทษแทนเจ้าของร้านแล้วกันนะ"

เก็นวางหน้ากากจิ้งจอกลงบนหัวของนารูโตะแบบสบายๆ แล้วลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ

"จะว่าไป หน้ากากนี่เข้ากับนายดีนะ"

นารูโตะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเพียงแค่ครู่เดียว เขารีบยกมือขึ้นจับหน้ากากจิ้งจอกบนหัวทันที

เด็กหนุ่มก้มหน้าลง ดึงหน้ากากลงมาปิดบังใบหน้าท่อนบนเอาไว้ น้ำตาอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลอาบแก้มที่มีรอยคล้ายหนวดแมวทั้งหกเส้น

"ขอบคุณครับ... พี่ชาย..."

เสียงสะอื้นเบาๆ ดังลอดออกมาจากใต้หน้ากาก

เก็นยิ้มออกมาอย่างพอใจ

อืม... การทำความดีนี่มันรู้สึกดีจริงๆ แฮะ!

เมื่อเห็นภาพที่ดูอบอุ่นหัวใจแบบนี้ เจ้าของร้านก็ถอยหลังไปสองสามก้าว สีหน้าที่เคยยอมแพ้เมื่อกี้กลับกลายเป็นความโกรธแค้นแทน

"พวกแกสมรู้ร่วมคิดกัน..."

"ว่าไงนะ?"

เก็นหันไปมองเจ้าของร้าน รู้สึกได้ว่าอารมณ์ของชายคนนี้เริ่มจะกู่ไม่กลับซะแล้ว

"ไอ้ลูกจิ้งจอกปีศาจ! กับคนของตระกูลอุจิวะ! พวกแกต้องวางแผนร่วมกันแน่ๆ!"

เจ้าของร้านตะโกนสุดเสียงเหมือนคนสติแตก ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไป

"เมื่อเจ็ดปีก่อน ก็พวกตระกูลอุจิวะไม่ใช่เหรอ ที่เป็นคนบงการให้เก้าหางถล่มหมู่บ้านน่ะ!"

เหตุการณ์เก้าหางถล่มหมู่บ้านคือฝันร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ของโคโนฮะ

ถึงแม้หลายคนจะแอบสงสัยว่าตระกูลอุจิวะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

แต่อย่างน้อย ท่าทีที่เป็นทางการของหมู่บ้านก็คือ เหตุการณ์นั้นเป็น "ภัยพิบัติทางธรรมชาติ"

ภัยพิบัติทางธรรมชาติ! ไม่ใช่ฝีมือมนุษย์!

แต่มาวันนี้...

ใจกลางหมู่บ้านโคโนฮะเลยเนี่ยนะ

ท่ามกลางสายตาฝูงชนในตอนกลางวันแสกๆ

กลับมีชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งออกมาป่าวประกาศว่าตระกูลอุจิวะคือต้นเหตุของเหตุการณ์เก้าหาง!

ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันแตกตื่นส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่

"เถ้าแก่"

น้ำเสียงที่เคยดูนุ่มนวลของเก็นกลับกลายเป็นเย็นยะเยือกทันที

"นอกจากเรื่องทะเลาะวิวาทและติดสินบนเจ้าหน้าที่แล้ว ตอนนี้นายยังมีความผิดฐาน 'ปล่อยข่าวลือสร้างความวุ่นวาย' เพิ่มอีกข้อด้วยนะ!"

"ตระกูลอุจิวะมันคือศัตรูของพวกเรา!"

เจ้าของร้านถอยกรูดพลางชี้หน้าเก็นด้วยมือที่สั่นเทา

"แกน่ะควรจะคุกเข่าลงตรงนี้! แล้วพูดออกมาซะว่า 'ฉันขอโทษที่เกิดมาเป็นคนอุจิวะ'!"

ไร้สาระชะมัด!

เก็นไม่คิดจะเสวนากับคนพรรค์นี้อีกต่อไป ชายคนนี้ไม่คู่ควรให้เขาเสียเวลาฟังด้วยซ้ำ

เขาเปิดใช้งาน 【 ปราณสายฟ้า】 เต็มกำลัง ร่างของเขาพุ่งทะยานไปไกลหลายเมตรภายในพริบตาเดียว ไปโผล่อยู่ข้างหลังเจ้าของร้าน แล้วฟาดสันมือลงที่คอของหมอนั่นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ตุ๊บ!

เจ้าของร้านหน้ากากล้มลงไปนอนพับกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

【ช่วยอุซึมากิ นารูโตะ แก้แค้นที่โดนชาวบ้านโคโนฮะแกล้ง!】

【คุณทำภารกิจความรักสำเร็จแล้ว!】

【คุณได้รับคะแนนความรัก 1000 คะแนน!】

【คุณได้รับโลหะจักระบริสุทธิ์สูงหนึ่งชิ้น!】

หน้าต่างระบบความรักเด้งขึ้นมาอย่างเงียบๆ

แต่ดูเหมือนว่าเรื่องวุ่นๆ ในวันนี้คงไม่จบลงง่ายๆ แน่...