บทที่ 7: ภารกิจกวาดล้างแห่งหมู่บ้านอีกาเทา, หลินม่าน

บทที่ 7: ภารกิจกวาดล้างแห่งหมู่บ้านอีกาเทา, หลินม่าน

เขากล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

จากนั้นเขาจึงหันไปหาเฉินซวนและกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"หมู่บ้านอีกาเทามีกฎห้ามออกนอกเคหสถานในยามวิกาล"

"คุณสามารถพักผ่อนที่ค่ายหน้าด่านได้จนกว่าจะถึงรุ่งเช้า"

ขณะที่อัลฟ์เอ่ยปาก ข้อความสองบรรทัดก็ลอยขึ้นมาในคลองจักษุของเขา

【ชื่อเสียงปัจจุบันของคุณในหมู่บ้านอีกาเทา (เป็นกลาง-รักษากฎ) คือ 0 (ไร้ชื่อเสียง)】

【ขณะนี้คุณยังไม่มีคุณสมบัติที่จะพักค้างคืนในหมู่บ้านได้】

เฉินซวนไม่คิดเลยว่าหมู่บ้านมือใหม่จะมีระบบชื่อเสียงด้วย

นั่นหมายความว่า หากในอนาคตเขาเข้าเกมมาในตอนกลางคืน เขาจะต้องนอนกลางดินกินกลางทรายอยู่กลางป่าอย่างนั้นหรือ?

แม้ว่าอัตราส่วนเวลาในเกมกับโลกแห่งความเป็นจริงจะอยู่ที่ 2:1 และเวลาออนไลน์ของเขาจะมีจำกัด แต่เขาก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเกี่ยวกับจังหวะเวลาในโลกของเกมมากนัก

เฉินซวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ

"ขอบคุณที่เตือนครับ"

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?"

ดังคำกล่าวที่ว่า มารยาทงามย่อมไม่เสียหาย

เขารู้ดีว่า NPC ใน "โลกต่างมิติ" นั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ละคนดูมีชีวิตชีวาอย่างเหลือเชื่อ

พวกเขาทุกคนล้วนมีชีวิตและบุคลิกเป็นของตัวเอง

ริมฝีปากของอัลฟ์โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างสนใจ

"คุณเป็นผู้ถูกเลือกที่ใจเย็นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย"

"แน่นอนว่ามีเรื่องที่ฉันต้องการให้คุณช่วย"

"การหลอมรวมของแดนมรณะและแดนปีศาจทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ช่องว่างมิติถูกเปิดออกทุกหนทุกแห่ง และทั่วทั้งทวีปดาราร่วงหล่นกำลังเผชิญกับความยากลำบากอย่างสาหัส หมู่บ้านอีกาเทาเองก็หนีไม่พ้นเช่นกัน"

"เหล่าอันเดดที่ฟื้นคืนชีพและมอนสเตอร์ที่ถูกความชั่วร้ายกัดกินมีอยู่เต็มไปหมด"

"นี่คือรายชื่อภารกิจกวาดล้าง คุณสามารถเลือกทำได้ตามที่เห็นสมควร"

"พอถึงรุ่งเช้า คุณก็สามารถไปที่ลานกว้างของหมู่บ้านได้ ในฐานะที่เป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่มีประชากรมากกว่าสามพันคน ที่นั่นจะมีภารกิจมากมายทุกวัน และคุณสามารถไปหาเงินรางวัลก่อนได้"

อัลฟ์แนะนำทุกอย่างให้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

เมื่อเทียบกับผู้เฝ้าสุสานแล้ว คนนี้ดูเหมือนจะเป็นไกด์ที่เหมาะสมสำหรับผู้เล่นใหม่มากกว่า

ในเวลาเดียวกัน เฉินซวนก็ได้รับภารกิจอย่างเป็นทางการภารกิจแรกเสียที

【ภารกิจกวาดล้างหมู่บ้านอีกาเทา I】

【เงื่อนไขภารกิจ: สังหารปีศาจชั้นต่ำสีเขียว 20 ตัว และนำหูข้างขวาของพวกมันกลับมา】

【รางวัลภารกิจ: เหรียญทองแดงเวทมนตร์ 50 เหรียญ, ชื่อเสียงหมู่บ้านอีกาเทา 100 หน่วย, โล่ไม้เนื้อแข็ง (สีขาว) 1 อัน】

นี่น่าจะเป็นภารกิจแบบต่อเนื่อง

ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีอะไรทำในการเข้าเกมครั้งต่อไป

หลังจากแนะนำเสร็จสรรพพร้อมกับมอบหมายภารกิจ อัลฟ์ก็ควบม้าจากไป

เขามอบหมายให้ทหารอาสาสมัครคนหนึ่งพาเฉินซวนไปพักผ่อนที่เต็นท์บริเวณค่ายหน้าด่าน

เขาไม่แนะนำให้เฉินซวนออกไปล่ามอนสเตอร์ในตอนกลางคืน

เพราะอันเดดและปีศาจในยามวิกาลจะดุร้ายและป่าเถื่อนกว่าในช่วงกลางวันมากนัก

ทัศนวิสัยที่ต่ำลงยังเป็นความท้าทายอย่างใหญ่หลวงสำหรับผู้เล่นใหม่อีกด้วย

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันและข้อจำกัดของพลังกาย เฉินซวนก็มีความคิดที่จะออกจากเกมไปก่อนเช่นกัน

บริเวณน่องที่ถูกหนอนหนามกัดยังคงปวดตุบๆ อยู่จางๆ

พลังชีวิตของเขายังไม่ฟื้นฟูเต็มที่

จากการสังเกตของเขา ในสถานะการรักษาตัวเอง จะใช้เวลาประมาณ 10 นาทีในการฟื้นฟูพลังชีวิต 1 หน่วย

นี้น่าจะเป็นผลจากค่าสถานะ 【ร่างกาย】

เมื่อค่าร่างกายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความสามารถในการรักษาตัวเองของเขาก็น่าจะดีขึ้นตามไปด้วย

เมื่อเดินเข้าไปในเต็นท์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ เฉินซวนก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เขาล้มตัวลงนอนบนเตียงฟางและตัดสินใจออกจากเกม

เมื่อรถแท็กซี่จอดเทียบท่า เวลาล่วงเลยไปถึง 21:19 น. แล้ว

คิ้วของหลินม่านขมวดเข้าหากันแน่นขณะที่เธอลงจากรถ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย

เมื่อกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ที่เช่าไว้ หวังเชี่ยน เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนร่วมงานของเธอกำลังจดจ่ออยู่กับการดูซีรีส์วายเรื่องใหม่ล่าสุด

นับตั้งแต่ที่เธอสอบผ่านและได้เข้าทำงานในแผนกจัดตั้งของคณะกรรมการเขต หลินม่านก็ย้ายออกจากที่พักของเฉินซวน โดยอ้างว่าไม่สะดวกในการเดินทาง

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เช่าอะพาร์ตเมนต์แบบดูเพล็กซ์ร่วมกับหวังเชี่ยน เพื่อนร่วมงานสาวโสดวัย 28 ปี

เมื่อเห็นสีหน้าหงุดหงิดของหลินม่าน หวังเชี่ยนก็พับแท็บเล็ตในมือลงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

"อ้าว เดตของเธอจบลงแล้วเหรอรอบนี้?"

"ไม่ได้ใช้เวลาด้วยกันให้นานกว่านี้หน่อยเหรอ? หรือช่วงนี้แฟนเธอทำผลงานได้ไม่ค่อยดีล่ะ?"

หลินม่านสะบัดรองเท้าส้นสูงพื้นแดงแบรนด์ CL ออกอย่างอารมณ์เสีย วางกระเป๋าถือ GO-14 ลงบนโต๊ะกระจก แล้วทิ้งตัวลงนั่งกอดอกบนโซฟา

"อย่าให้พูดถึงเลย!"

"ฉันทำตามที่เธอบอก เอา 'ตารางวัดใจ' นั่นไปคุยเรื่องปัญหาในความเป็นจริง..."

"แล้วเขาก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปเลยน่ะสิ!"

เธอปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์และเปิดตารางที่ลิสต์รายการไว้อย่างเป็นระเบียบ ซึ่งมีมูลค่ารวมสูงถึงหลายล้าน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มของหวังเชี่ยนก็กว้างขึ้น

"ฮิฮิ ดูเหมือนว่าแฟนหนุ่มของเธอจะไม่ได้รักเธอมากเท่าที่เธอเคยบอกไว้เลยนะ"

"ไหนบอกว่าเขาตามจีบเธอมาตั้งสามปี ทำไมแค่ความต้องการพื้นฐานแค่นี้ถึงต้องโมโหด้วยล่ะ!"

"เฮ้อ คิดดูสิว่าเธอคบกับคนแบบนี้มาตั้งสามปี พี่สาวคนนี้ล่ะรู้สึกไม่คุ้มแทนเธอเลยจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่เธอต้องไปทำงานพาร์ตไทม์หาเงินมาจุนเจือเขาเนี่ย"

คำพูดเหล่านั้นทำให้แก้มของหลินม่านแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

เพื่อรักษาหน้าตา เธอจึงไม่ได้บอกใครเรื่องที่เธอพักงานเพื่อไปเตรียมตัวสอบ

ความจริงก็คือเฉินซวนต่างหากที่คอยส่งเสียเลี้ยงดูเธอมาตลอดสามปี แต่ในแวดวงสังคมของเธอ เรื่องราวกลับกลายเป็นว่าหลินม่านต้องทำงานพาร์ตไทม์เพื่อเลี้ยงดูแฟนหนุ่มเกาะใบบุญซะอย่างนั้น

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ หวังเชี่ยนก็รีบถามต่ออย่างกระตือรือร้น

"แล้วไงต่อล่ะ?"

"เธอได้ด่าเขาเปิงไปเลยหรือเปล่า!"

"ผู้ชายเป็นพวกที่ต้องโดนไม้แข็งถึงจะหลาบจำ ทำดีด้วยไม่ค่อยได้ผลหรอก เธอห้ามทำดีกับพวกเขาเกินไปเด็ดขาด!"

"ถ้าเธอทำดีด้วยมากไป พวกเขาก็จะได้ใจแล้วเอาเปรียบเธอ"

ถ้าเป็นเรื่องยุแยงตะแคงรั่วล่ะก็ หวังเชี่ยนคือมืออาชีพอย่างแท้จริง

คำพูดของเธอทำหน้าที่เติมเชื้อไฟได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ฉัน... ฉันบอกเลิกเขาตรงนั้นเลยน่ะสิ!" หลินม่านเชิดหน้าพูด

เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ริมฝีปากของหวังเชี่ยนก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างผู้ชนะ

เธอเอื้อมมือไปโอบไหล่หลินม่าน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหู

"ทำถูกแล้ว"

"เธอยังทั้งสาวทั้งสวยขนาดนี้ เขามีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้"

"ฉันว่าหลินเฟยที่ออฟฟิศเรายังจะเหมาะกับเธอมากกว่าอีก"

"พ่อแม่เขาเป็นคนในพื้นที่ที่ประสบความสำเร็จ แถมยังเตรียมเรือนหอไว้ให้แต่เนิ่นๆ แล้วด้วย"

"รถ BMW Series 3 ที่เขาขับก็แค่รถที่บ้านซื้อไว้ให้ใช้เดินทางไปกลับทำงาน แล้วช่วงนี้พวกเราก็ติดรถเขากลับมาที่อะพาร์ตเมนต์บ่อยๆ ด้วย..."

"อีกอย่าง เธอเพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่สามเดือน เขาก็คอยเอาอกเอาใจเธอตลอด พวกเราเห็นกันหมดนั่นแหละน่า"

"ช่วงเวลาทองของผู้หญิงมันสั้นนะ เพราะงั้นเธอต้องหาผู้ชายที่พึ่งพาได้แล้วก็รักเธอจริงๆ"

"ดูสิ แฟนเก่าของเธอสอบตกแม้กระทั่งบททดสอบใน 'ตารางวัดใจ' ด้วยซ้ำ เธอยังกล้าฝากชีวิตไว้กับเขาอีกเหรอ?"

"สิ่งที่ผู้หญิงอย่างเราแคร์น่ะไม่ใช่เงินของเขาหรอก เราก็แค่ต้องการความรู้สึกปลอดภัยนิดๆ หน่อยๆ..."

"ปล่อยให้เขาเสียใจทีหลังไปเถอะ!"

คำพูดที่กระซิบอยู่ข้างหูของหวังเชี่ยนราวกับมีพลังโน้มน้าวใจเป็นพิเศษ

ในชั่วขณะหนึ่ง หลินม่านก็อินไปกับบทบาทนั้นอย่างเต็มที่

เธอเลือกที่จะลืมความจริงบางอย่าง และสวมบทบาทที่เธอปั้นแต่งขึ้นมาเองจนหมดใจ

เธออดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของหวังเชี่ยน

"เชี่ยนเชี่ยน เธอพูดถูก"

พูดจบ หลินม่านก็หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อกับวีแชต แล้วกดบล็อกเฉินซวนไปทีละแอป

แต่พอเปิดโต่วอิน เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้บล็อกเขา

เพราะจู่ๆ เธอก็คิดขึ้นมาได้ว่า ยังต้องเหลือช่องทางติดต่อเอาไว้สักทาง เพื่อจะได้เห็นเฉินซวนตามง้อขอคืนดีด้วยความเสียใจ...

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ ความรู้สึกสะใจราวกับได้แก้แค้นก็พวยพุ่งขึ้นมาในใจหลินม่าน

เธอโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว แล้วหันไปซุบซิบเรื่องหลินเฟยกับหวังเชี่ยนต่อ