บทที่23:ธุรกิจแรก

บทที่23:ธุรกิจแรก

หลังจากสงบอารมณ์ของตัวเองลงได้แล้วสวีเฟิงก็ไม่คิดจริงๆ ว่า

วายุแผ่วจะกลายเป็น “แม่ห่านทองคำ” ได้ถึงขนาดนี้

ความตรงไปตรงมา รวมถึงความกล้าที่พร้อมทุ่มเงินมหาศาลออกมาในพริบตาแบบนี้

ถือว่าน่าชื่นชมอย่างมาก

สวีเฟิงยอมรับเลยว่า เขาประทับใจในตัวเธอไม่น้อย

ถึงขั้นอยากตอบตกลงทันทีด้วยซ้ำ

แต่สุดท้าย…

เขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้น

และไม่ใช่ว่าเขากำลังเล่นตัวหรือทำเป็นวางท่าด้วยเงินจำนวนนี้น่าประทับใจจริง ๆ

รวมถึงเขาก็ค่อนข้างชอบนิสัยแบบนี้ของวายุแผ่วเช่นกัน

อย่างไรก็ตามยังมี “หลักการ” ของเขาอยู่

หรือก็คือการรีดมูลค่าออกมาให้ได้มากที่สุดหากเขาตอบสนองคำขอของวายุแผ่วทันที

จนเสี่ยงทำให้สูญเสีย “หุ้นส่วนธุรกิจ” คนอื่นในอนาคตไป

นั่นถือว่าไม่คุ้มค่าเลยแม้แต่น้อย

ในฐานะนักหากำไรเขาจำเป็นต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้เล่นสายทุนทุกคนเอาไว้

และต้องมั่นใจว่า ทุกคนจะได้รับ “โอกาสที่ยุติธรรม”

แน่นอนว่า…

คำว่า “ยุติธรรม” ในความหมายของสวีเฟิงก็คือ

เขาจะเป็นคนกำหนดเองว่าใครสมควรได้รับความสำเร็จอะไรต่างหาก

‘ก็ในเมื่อเธอร้อนใจขนาดนี้…’

‘แถมฉันก็รับปากจะช่วยให้เธอได้รางวัลเคลียร์ครั้งแรกอยู่แล้ว’

‘จะรีบไปทำไมกันล่ะ?’

สวีเฟิงดันแว่นขึ้นเล็กน้อย

ก่อนตัดสินใจตอบกลับวายุแผ่ว

เพราะหากปล่อยไว้นานกว่านี้ อีกฝ่ายอาจเริ่มกระวนกระวายมากเกินไป

ผู้ใช้นิรนาม:วายุแผ่ว ฉันรู้สึกเป็นเกียรติกับข้อเสนอของคุณมากแต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ใช่คนที่ลงประมูลโพชั่นพวกนั้นถึงอย่างนั้น…ฉันก็ยังสามารถรับเงินของคุณได้อยู่ดีเพียงแต่เงื่อนไขจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

วายุแผ่ว:เปลี่ยนเงื่อนไข? หมายความว่ายังไง?

ผู้ใช้นิรนาม:สิ่งที่ฉันหมายถึงก็คือฉันจะไม่ได้ขายโพชั่นเป็นชุดให้คุณแต่ฉันสามารถ “รับประกัน” ได้ว่าพวกคุณจะได้รางวัลเคลียร์ครั้งแรกแลกกับเงิน 150,000 ดอลลาร์

วายุแผ่ว:ราคาที่นายเรียก…ถือว่าสูงมากเลยนะ

ผู้ใช้นิรนาม:ฉันไม่คิดว่ามันจะแพงเกินไปหรอกถ้ามันหมายถึงการได้ ออกตัวก่อนกิลด์อื่นที่กำลังแข่งขันกับคุณอยู่ฉันมั่นใจว่าตอนนี้คุณเองก็กำลังต้องการผลงานบางอย่างเหมือนกันเงินเพิ่มอีก 50,000 ดอลลาร์คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับคนระดับคุณหรอก จริงไหม?

วายุแผ่ว:เงินจำนวนนั้นไม่ใช่ปัญหาก็จริงแต่ถ้านายล้มเหลวล่ะ?ทำไมฉันต้องเชื่อด้วยว่านายจะทำสำเร็จได้?

ทันทีที่อ่านข้อความนี้จบ

สวีเฟิงก็ยกยิ้มเย็นชาออกมาเล็กน้อย

“จับเธอได้แล้ว…แม่ห่านทองคำตัวน้อยของฉัน”

เขาพึมพำเบา ๆ

คราวนี้ สวีเฟิงไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดโน้มน้าวอะไรเพิ่มเติมอีกแล้ว

เขาส่งไฟล์แนบกลับไปให้เธอโดยตรงทันที

และภายในไฟล์แนบนั้น…

คือ “สัญญา” ที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของระบบดีไวซ์เวิลด์

ซึ่งรับประกันว่า ไม่มีฝ่ายใดสามารถผิดสัญญาได้เด็ดขาด…ผู้ใดก็ตามที่ละเมิดสัญญาจะไม่มีทางหลบหนีบทลงโทษของระบบไปได้เด็ดขาด

เว้นเสียแต่ว่า พวกเขาจะยอมบอกลาดีไวซ์เวิลด์ไปตลอดกาล

ขณะเดียวกัน

อีกฟากหนึ่งของป่า

วายุแผ่วกำลังตกตะลึงกับเงื่อนไขในสัญญาตรงหน้า

‘ผู้เล่นคนนี้…ยิ่งคุยด้วยก็ยิ่งลึกลับขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ’

สุดท้ายแล้ว

วายุแผ่วก็ทำได้เพียงยอมรับความพ่ายแพ้ในรอบนี้

เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะมองเธอทะลุปรุโปร่งราวกับเปิดหนังสืออ่าน

เมื่อมีสัญญาจากระบบรับรองแบบนี้

เธอก็ย่อมรู้สึกมั่นใจในการร่วมมือมากขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว

อีกฝ่ายระบุเอาไว้อย่างชัดเจนว่า

หากการพิชิตดันเจี้ยนล้มเหลว

เธอจะได้รับโพชั่นเป็นชุดฟรีทันที

และคุณภาพของมันจะไม่ด้อยกว่าโพชั่นที่ถูกนำออกประมูลในตลาดประมูลก่อนหน้านี้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น

เงินทั้งหมดที่เธอจ่ายไปก็จะถูกคืนกลับมาเต็มจำนวนอีกด้วย

กล่าวคือต่อให้ล้มเหลว เธอก็ไม่ได้สูญเสียอะไรเลย

แถมยังได้โพชั่นเพิ่มกลับมาอีกต่างหาก

‘หึ…’

‘บอกว่าไม่ใช่คนที่เอาโพชั่นไปลงประมูล…’

‘แต่กลับมั่นใจว่าจะคืนโพชั่นคุณภาพสูงกว่าให้ฉันได้ถ้าล้มเหลว?’

‘นี่มันแทบจะสารภาพอยู่แล้วว่ามีโพชั่นระดับสูงกว่าอยู่ในมือ’

‘แล้วก่อนหน้านี้ก็แค่ตั้งใจปั่นฉันเล่นเท่านั้นเอง…’

วายุแผ่วถึงกับพูดไม่ออก

เมื่อย้อนกลับไปคิดถึงบทสนทนาก่อนหน้านี้ทั้งหมดอีกครั้งแม้จะรู้เต็มอกว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายหลอกเล่นมาตลอด

แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

เพราะตอนนี้ ฝ่ายที่ถือความได้เปรียบอยู่…คืออีกฝ่ายทั้งหมด

และหากเธอทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจขึ้นมา

คนคนนั้นก็สามารถเปลี่ยนหุ้นส่วนธุรกิจได้ทันทีโดยแทบไม่เสียอะไรเลย

แต่ในทางกลับกัน…

เธอไม่มีทางเลือกแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย

“เกิดอะไรขึ้น วายุแผ่ว?”

วายุโรยราหันมาถามด้วยสีหน้ากังวล

“เธอดูเครียดๆ นะ…”

“หรือเป็นเพราะผู้เล่นปริศนาคนนั้นอีกแล้ว?”

“ทำไมไม่บล็อกเขาไปเลยล่ะ?”

ทันทีที่วายุโรยราพูดจบ

วายุแผ่วก็ยกนิ้วขึ้นดีดหน้าผากเธอเบา ๆ

ก่อนเอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจเล็กน้อย

“พูดอะไรไร้สาระแบบนั้นกัน?”

“ถ้าฉันบล็อกเขาไป…”

“แล้วเธอจะหาโพชั่นต้านทานไฟมาให้ฉันเป็นชุดได้หรือไง?”

วายุโรยราลูบหน้าผากตัวเองอย่างน่าสงสาร

ก่อนส่งสายตาเหมือนลูกสุนัขถูกแกล้งไปให้เธอ

“อ่านสัญญานี่ดูเองก็แล้วกัน แล้วเธอจะเข้าใจ”

วายุแผ่วส่งรายละเอียดของสัญญาให้อีกฝ่ายทันที

เพราะขี้เกียจอธิบายด้วยตัวเองแล้ว

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง

วายุโรยราก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เธอแทบจะเผลอตะโกนออกมา

แต่โชคดีที่วายุแผ่วไวพอจะรีบปิดปากเธอเอาไว้ก่อน

“ชู่!”

“อย่าส่งเสียงดัง”

“เรื่องนี้เป็นความลับระดับสูง”

เธอเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

วายุโรยราพยักหน้ารัว ๆ ทันทีเพื่อแสดงว่าเข้าใจแล้ว

เธอเองก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นคิดว่าจะมีใครกล้าละเมิดสัญญาที่อยู่ภายใต้การดูแลของระบบ

ก่อนที่ดีไวซ์เวิลด์จะเปิดให้บริการ

ก็เคยมีเกม VRMMORPG อื่นมาก่อนแล้วเช่นกัน

และระบบของเกมเหล่านั้น ก็สามารถทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมสัญญาได้เหมือนกัน

ที่ผ่านมา

ไม่เคยมีแม้แต่ครั้งเดียว

ที่ระบบจะปล่อยคนซึ่งละเมิดเงื่อนไขในสัญญารอดพ้นจากบทลงโทษไปได้

“ในเมื่อเซ็นสัญญาไปแล้ว…”

“มันก็มีผลทันทีใช่ไหม?”

“งั้นตอนนี้พวกเราต้องทำยังไงต่อ?”

วายุโรยราถามออกมา

พร้อมรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว

หลบการดีดหน้าผากรอบสองได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อเห็นนิ้วของตัวเองค้างอยู่กลางอากาศวายุแผ่วก็กลอกตาใส่อีกฝ่ายอย่างเหนื่อยใจเล็กน้อย

ก่อนอธิบายออกมา

“แน่นอนว่าต้องรีบให้สมาชิกทุกคนเก็บเลเวลให้เร็วที่สุด”

“ถึงคนคนนั้นจะยังไม่ได้ระบุเวลาแน่ชัด…”

“แต่พวกเราก็ต้องรีบไปให้ถึงเงื่อนไขที่เขาตั้งเอาไว้ก่อน”

“เข้าใจแล้ว!”

“เดี๋ยวฉันจะไปบอกให้ทุกคนเร่งมือให้มากขึ้นเอง!”

วายุโรยราตอบทันที

ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

ท่าทางของเธอไม่ต่างอะไรจากเด็กที่ทำผิดแล้วกำลังพยายามหนีจากการลงโทษของแม่เลยแม้แต่น้อย

มองแผ่นหลังของวายุโรยราที่กำลังวิ่งหายไป

วายุแผ่วก็อดสงสัยไม่ได้ว่า…

สักวันหนึ่ง เธอจะสามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระและไร้กังวลแบบนั้นได้บ้างหรือเปล่า

ไม่ต้องคอยระวังภาพลักษณ์ของตัวเอง

หรือสนใจสายตาและความคิดเห็นของคนอื่นอยู่ตลอดเวลา

วายุแผ่วถอนหายใจเบา ๆก่อนปิดหน้าต่างข้อความลงช้า ๆ

จากนั้นจึงเดินกลับไปรวมกลุ่มกับวายุโรยรา รวมถึงสมาชิกคนอื่นของกิลด์วายุเงินอย่างเงียบ ๆ

ดูเหมือนว่า

พวกเขาคงต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นี่ต่อไปจนกว่าสมาชิกทุกคนจะมีเลเวลมากพอ

สำหรับการบุก “ถ้ำเพลิงผลาญ” อย่างแท้จริง