บทที่16:ฟอรัมเกม

บทที่16:ฟอรัมเกม

ตอนแรกแซนดี้ถึงกับตกตะลึงกับความใจกว้างของสวีเฟิง และพยายามปฏิเสธเงินของเขา

แต่สวีเฟิงกลับยืนกรานให้เธอรับมันเอาไว้

“คุณช่วยผมไว้มากจริงๆ”

“ถ้าไม่ได้คุณเรียกกับปรมาจารย์สมุนไพรเอเลียสให้ เรื่องวันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น”

“ดังนั้น เงินจำนวนนี้ถือว่าสมควรแล้ว คุณรับไปเถอะ”

เขากล่าว และยัดเหรียญใส่มือเธอโดยตรง

เมื่อไม่มีทางเลือก

แซนดี้จึงทำได้เพียงรับเงินเอาไว้อย่างลังเล

แม้การแสดงออกของเธอจะดูพยายามสงบนิ่ง

แต่สวีเฟิงก็มองออกอยู่ดีว่า เธอกำลังตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

หลังกล่าวขอบคุณเขาซ้ำๆ หลายครั้ง

แซนดี้ก็รีบออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้สวีเฟิงอยู่ตามลำพัง

เมื่อประตูปิดลง

สวีเฟิงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

แม้แซนดี้จะไม่ใช่NPCที่สามารถเปิดระบบความสัมพันธ์เชื่อมโยงได้

แต่เธอก็ยังเป็นพนักงานต้อนรับของศาลากลางเมืองอยู่ดี

ดังนั้น การมีความสัมพันธ์อันดีกับเธอไว้

ย่อมเป็นประโยชน์ต่อเขาในอนาคตอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้ว

เพียงเพราะNPCไม่มีระบบความสัมพันธ์เชื่อมโยง ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีความประทับใจต่อผู้เล่น

อันที่จริงNPCประเภทนี้กลับรับมือได้ยากกว่าด้วยซ้ำ

เพราะผู้เล่นไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขาเลย

นั่นหมายความว่า ทุกคนทำได้เพียงพยายามเพิ่มค่าความสัมพันธ์ลับกับ NPCเหล่านี้เท่านั้น

ดังนั้น การที่สวีเฟิงให้ทิปแซนดี้ถึง5เหรียญทองแดง

จึงเป็นการลงทุนกับเธอ

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนใจบุญอะไรทั้งนั้น

“ของที่ได้มาแบบไม่คาดคิดนี่…ให้ความรู้สึกดีจริง ๆ”

เขาพึมพำเบาๆ

ตอนนี้เขาทำเป้าหมายปัจจุบันสำเร็จไปอย่างน้อย60%แล้ว

แม้จะมีการเปลี่ยนแผนอยู่บ้าง เพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันหลายอย่าง

แต่ถึงอย่างนั้น สวีเฟิงกลับพึงพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

เพราะสิ่งที่ได้รับจากเหตุการณ์เหนือความคาดหมายเหล่านี้

เหนือกว่าเป้าหมายเดิมของเขาเสียอีก

เงิน3เหรียญทองกับอีก5เหรียญทองแดง

รวมถึงสูตรปรุงยาจำนวนมาก ที่เขาเรียนรู้ไปเรียบร้อยแล้ว

ทุกอย่างกำลังไปได้สวยอย่างมาก

“เอาล่ะ…”

“ได้เวลาเข้าไปดูในฟอรัมแล้ว ว่ามีใครพูดถึงฉันบ้างหรือยัง”

สวีเฟิงประสานมือเข้าหากัน ก่อนเปิดฟอรัมเกมขึ้นมา

ฟอรัมเกมถือเป็นฟีเจอร์ชั้นยอด ที่เปิดให้ผู้เล่นจากทั้งภูมิภาคเดียวกันและต่างภูมิภาคสามารถสื่อสารกันได้

มันเป็นแพลตฟอร์มแลกเปลี่ยนข้อมูลขนาดใหญ่สำหรับผู้เล่น

แต่ถ้าจะพูดกันตรงๆ แล้ว

มันก็แทบไม่ต่างจากแหล่งรวมข่าวซุบซิบขนาดมหึมาเลย

ผู้เล่นที่ต้องการปล่อยข่าวลือ

หรือพบเห็นเรื่องน่าสนใจบางอย่างแล้วอยากเอามาเล่า

มักจะมารวมตัวกันพูดคุยในฟอรัมเกมแห่งนี้เสมอ

สวีเฟิงกวาดตามองฟอรัมเกม ซึ่งเต็มไปด้วยหัวข้อสนทนาหลากหลายประเภท

ก่อนจะเลือกกรองพื้นที่เฉพาะเจาะจง

จักรวรรดิเอเธเรีย เมืองริเวอร์วูด

แนบ:ภาพหน้าจอผู้เล่นปริศนากำลังเดินขึ้นชั้นบน

• ช็อก!!! มีผู้เล่นขึ้นชั้นสองของศาลากลางเมืองได้? หรือว่าจะเป็นเควสต์ลับ!?
• ผู้เล่นที่สามารถเข้าสู่ชั้นสองของศาลากลางเมือง!

ในบรรดาหัวข้อทั้งหมด

มีอยู่กระทู้หนึ่งที่ได้รับความสนใจมากที่สุด

และมีผู้เล่นเข้าไปพูดคุยกันอย่างล้นหลาม

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้โพสต์คือผู้เล่นชื่อ “OneManMedia”

และเพื่อยืนยันความน่าเชื่อถือของตัวเอง

อีกฝ่ายยังแนบภาพหน้าจอด้านหลังของสวีเฟิงเอาไว้ด้วย

เนื่องจากภาพหน้าจอหรือวิดีโอจากดีไวซ์เวิลด์ ไม่สามารถปลอมแปลงหรือแก้ไขได้

มันจึงถือเป็นหลักฐานที่น่าเชื่อถือที่สุด

แต่ข้อเสียของระบบนี้ก็คือการถ่ายภาพหน้าจอและวิดีโอ จำเป็นต้องใช้เงินภายในเกมดังนั้น ผู้เล่นที่พบสวีเฟิง

จึงไม่สามารถนำหลักฐานออกมาแสดงได้เพียงพอ

เพราะตอนนั้นอีกฝ่ายเพิ่งเริ่มเกมเหมือนกัน

สุดท้ายจึงทำได้เพียงพูดปากเปล่า และปล่อยให้คนอื่นไปตรวจสอบด้วยตัวเองเพื่อพิสูจน์คำพูดของเขา

“ภาพถ่ายหนึ่งใบราคา 20 เหรียญทองแดง…”

“แต่ผู้เล่นคนนี้กลับยอมจ่ายได้ตั้งแต่ช่วงต้นเกมแบบนี้”

สวีเฟิงรู้สึกซับซ้อนเล็กน้อย

ด้านหนึ่ง เขาก็รู้สึกขอบคุณที่ OneManMedia ช่วยโฆษณาให้ฟรีๆ

แต่อีกด้านหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายใช้เงินสิ้นเปลืองเกินไป

ในช่วงเวลานี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่จะเลือกใช้เงินอย่างระมัดระวังที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นการซื้ออุปกรณ์ หรือสิ่งของจำเป็นอื่นๆ

แต่ผู้เล่นคนนี้กลับยอมเสีย20เหรียญทองแดง เพียงเพื่อถ่ายภาพหนึ่งใบ

อีกฝ่ายต้องเป็นคนที่ใจกล้ามาก

หรือไม่ก็โง่มากอย่างใดอย่างหนึ่ง

และสวีเฟิงก็หวังว่า มันจะเป็นแบบแรกมากกว่า

เพราะนั่นหมายความว่า OneManMedia มีโอกาสกลายเป็นคนที่มีประโยชน์ได้ในอนาคต

น่าเสียดายที่ สวีเฟิงไม่สามารถนึกชื่อผู้เล่นคนนี้ออกได้เลย

ซึ่งหมายความว่า อีกฝ่ายคงไม่เคยกลายเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในอดีต

ในช่วงก่อนหน้า สวีเฟิงจดจำรายชื่อผู้เล่นชื่อดังและผู้เล่นทรงอิทธิพลเอาไว้เกือบทั้งหมด

เพื่อใช้ศึกษา วิเคราะห์ และเตรียมพร้อมสำหรับอนาคตของตัวเอง

ดังนั้น เขาจึงมั่นใจมากว่า

ไม่มีผู้เล่นชื่อ OneManMedia อยู่ในรายชื่อที่เขาเคยจับตามอง

‘แต่จากการที่อีกฝ่ายยอมเสีย20เหรียญทองแดง เพื่อภาพถ่ายแค่ใบเดียว…’

‘ก็น่าจะเป็นคนที่ทะเยอทะยานพอตัว’

สำหรับคนทะเยอทะยาน ที่สุดท้ายกลับไม่มีชื่อเสียงหลงเหลืออยู่เลย

มักมีอยู่แค่สองเหตุผลเท่านั้น

หนึ่งล้มเหลวไม่เป็นท่า

หรือสอง

ประสบความสำเร็จแล้ว แต่สุดท้ายกลับถูกคนระดับสูงกว่ากลบจนถูกลืมเลือน

สวีเฟิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ อย่างเงียบงัน

ก่อนตัดสินใจจดจำชื่อของผู้เล่นคนนี้เอาไว้ในใจ

ว่าอีกฝ่ายเป็นคนฉลาดจริงหรือเป็นเพียงคนบ้าบิ่นไร้สมอง

เขาสามารถทดสอบและตัดสินได้ในภายหลัง

จากนั้น สวีเฟิงก็กดเปิดกระทู้ในฟอรัม

ก่อนเริ่มอ่านความคิดเห็นของผู้เล่นคนอื่นๆต่อไป

หมัดประกาศิต:ผู้เล่นคนนั้นอยู่ที่ไหนตอนนี้? ฉันอยากคุยเรื่องร่วมมือกับเขาสักหน่อย

วายุแผ่ว:ฉันส่งข้อความส่วนตัวไปที่คุณแล้ว OneManMedia

กุหลาบโลหิต:แน่ใจเหรอว่านั่นเป็นผู้เล่นจริงๆ ไม่ใช่NPCที่แต่งตัวเหมือนผู้เล่น? มุมของภาพถ่ายมันดูยากมากเลยนะ

บัวมรกต:แล้วพวกนายจะมานั่งคอมเมนต์กันอยู่ตรงนี้ทำไม? เจ้าของโพสต์ก็บอกชัดแล้วว่าเขาอยู่ที่ศาลากลางเมือง ก็แค่ไปนั่งเฝ้าที่ล็อบบี้สิ!

หมัดประกาศิต:??? คิดว่าฉันไม่อยากไปเฝ้าหรือไง? ฉันกำลังรีบทำเควสต์เก็บเลเวลเพื่อแย่งรางวัลเคลียร์ดันเจี้ยนครั้งแรกอยู่นะ

บัวมรกต:แต่ยังมีเวลามานั่งเล่นฟอรัมเกมนี่นะ โธ่~ฉันไม่รู้เลยว่าคุณเป็นนินจาที่สามารถแยกร่างได้ด้วย

เมื่ออ่านความคิดเห็นของบัวมรกต

สวีเฟิงแทบหลุดหัวเราะออกมา

อย่างน้อยก็ยังมีคนที่มีสมองอยู่บ้าง

ทั้งสามารถอ่านข้อมูลและเชื่อมโยงเบาะแสได้จริงๆ

แถมยังยิงมุกได้เจ็บแสบอีกด้วย

“หมัดประกาศิต วายุแผ่ว แล้วก็กุหลาบโลหิต…”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปนชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา