บทที่ 9: ยืนยันพิกัดแล้วเริ่มการค้นหา

"เราจะต้องจับตัวเขามาให้จงได้!"

หวังเทากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชัดเจนทุกถ้อยคำ

ในฐานะอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ เขาไม่มีทางยอมให้ใครมาลูบคมและทำให้ตัวเองกลายเป็นตัวตลกอย่างเด็ดขาด

ก่อนหน้านี้เขาอาจจะอ้างได้ว่าตัวเองประมาทเกินไป และไม่คาดคิดมาก่อนว่าอีกฝ่ายจะเจ้าเล่ห์เพทุบายถึงเพียงนี้ แต่ตอนนี้ ในเมื่อเขาตั้งใจทุ่มเทอย่างเต็มที่แล้ว หมอนี่ไม่มีทางหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน!

แววตาของหวังเทาสะท้อนความตื่นเต้นอย่างแรงกล้า

ในเวลานี้ ท่วงท่าและอากัปกิริยาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ในฐานะผู้ติดอันดับหนึ่งในสิบของการแข่งขันหน่วยรบพิเศษระดับนานาชาติ เขาเป็นที่รู้จักในนาม 'หมาป่าแห่งชายแดน' ในช่วงที่ยังรับใช้ชาติ และมีความสามารถในการสะกดรอยรวมถึงการต่อต้านการสะกดรอยในระดับที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ตอนนี้ เขามีผู้ไล่ล่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีถึงยี่สิบนายคอยรับคำสั่ง ไหนจะความช่วยเหลือจากผู้บัญชาการไล่ล่าคนอื่นๆ แถมยังมีอำนาจบางส่วนจากกรมตำรวจอีก เขาไม่เชื่อหรอกว่าอีกฝ่ายจะสามารถหลบหนีไปได้จริงๆ!

ในขณะเดียวกัน ช่องถ่ายทอดสดก็เกิดความโกลาหลขึ้นเช่นกัน

[เชี่ยเอ๊ย! ยอดเยี่ยมไปเลย! ระดับห้าดาวเลยเหรอเนี่ย?!]

[เหลือเชื่อจริงๆ ระดับหนึ่งดาวได้หนึ่งล้าน ส่วนระดับห้าดาวนั่นหมายถึงได้ห้าล้านทันทีเลยนะ!]

[บ้าเอ๊ย! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าการหาเงินมันช่างง่ายดายอะไรขนาดนี้ ฉันอยากจะแหกคุกบ้างแล้วสิ!]

[ฮ่าฮ่าฮ่า คนข้างบน สมองของนายจะไปเทียบกับสมองของเทพซูได้ยังไงกันล่ะ]

[ฉัน... อย่ามาดูถูกกันนะ]

[ช่องถ่ายทอดสดส่วนตัวของเทพซูกำลังจะเปิดแล้ว อ๊ากก ฉันตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย!]

การพูดคุยในช่องถ่ายทอดสดเป็นไปอย่างคึกคัก และในศูนย์บัญชาการ บรรยากาศก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ทุกคนต่างตระหนักดีว่าคราวนี้พวกเขาต้องทุ่มเทสมาธิทั้งหมดที่มีอย่างแท้จริง!

"เอาล่ะค่ะ อย่างที่คุณผู้ชมเห็นนะคะว่า ตอนนี้ผู้บัญชาการไล่ล่าของเราจริงจังกันมาก แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอะไรกันต่อคะ ท่านผู้บัญชาการไล่ล่า?"

ปิงปิงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็หันไปมองหวังเทา

ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้หวังเทาก็เป็นผู้รับผิดชอบในการไล่ล่าซูอวี่

ส่วนคนอื่นๆ มีหน้าที่เพียงแค่คอยให้ความช่วยเหลืออยู่ห่างๆ เท่านั้น

เมื่อเห็นเช่นนั้น หวังเทาก็หรี่ตาลง

"ในเมื่อหมอนี่หนีไปได้ ตราบใดที่เขาเข้าไปในเมือง เขาจะต้องถูกกล้องวงจรปิดจับภาพได้อย่างแน่นอน เรามาตรวจสอบกล้องวงจรปิดกันก่อนเถอะ"

"ตกลง"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ข่ายก็พยักหน้า

ในฐานะแฮกเกอร์ที่ได้รับอนุญาตจากตำรวจ เขามีสิทธิ์เข้าถึงกล้องวงจรปิดทุกตัวภายในเมืองตงไห่

ภายใต้การคัดกรองของระบบ หลี่ข่ายก็หยุดมือลงอย่างรวดเร็ว

"พบเบาะแสแล้ว!"

"พบเบาะแสแล้ว!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ตื่นตัวและหันไปมองภาพจากกล้องวงจรปิดทันที

ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเมื่อเวลาแปดนาฬิกายี่สิบเอ็ดนาที มีคนเดินออกมาจากป่าและเข้าไปในถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่เมืองตงไห่จริงๆ

"ไม่ต้องสงสัยเลย นี่ต้องเป็นซูอวี่อย่างแน่นอน" หวังเทากล่าวขณะจ้องมองไปที่หน้าจอกล้องวงจรปิด

คนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งที่ตั้ง มันก็น่าจะเป็นซูอวี่จริงๆ

ฉีไห่หมิงดันแว่นตาของตนให้เข้าที่

"มีกล้องวงจรปิดตัวอื่นตามเส้นทางนี้อีกไหม? เรามาตรวจสอบให้หมดทุกตัวเลยเถอะ"

แต่สำหรับเรื่องนี้ หลี่ข่ายกลับส่ายหน้า

"กล้องวงจรปิดตัวอื่นๆ บนถนนสายนี้ไม่พบใครเลย ส่วนใหญ่ก็มีแต่รถยนต์ที่สัญจรไปมาเท่านั้นแหละครับ"

"ถ้าอย่างนั้น เราพอจะระบุได้ไหมว่าซูอวี่ขึ้นรถคันไหนไป?" ศาสตราจารย์จ้าวหว่านชิงเอ่ยถาม

หลี่ข่ายมีท่าทีลังเล

"ยังไม่แน่ใจครับ ตอนนี้สิ่งเดียวที่เราบอกได้ก็คือ ซูอวี่มีแนวโน้มที่จะเข้าไปในเมืองตงไห่จริงๆ ซึ่งเราสามารถดูได้จากทิศทางที่เขาเดินไป"

"เพียงแต่ว่ากล้องวงจรปิดบนถนนช่วงนี้มีจำนวนจำกัดมาก และฝนก็ตกหนักเกินกว่าจะมองเห็นคนในรถผ่านกล้องได้ครับ"

เมื่อหลี่ข่ายกล่าวจบ ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ

สถานการณ์ดูเหมือนจะมาถึงทางตัน

อย่างไรก็ตาม จางหมิงซานกลับส่ายหน้า

"มันยังมีวิธีระบุตำแหน่งของเขาอยู่นะ"

"วิธีอะไรครับ?" หวังเทาหันไปมองเขา

หากตอนนี้จะมีใครที่อยากจับตัวซูอวี่มากที่สุด คนๆ นั้นก็คงหนีไม่พ้นหวังเทาอย่างไม่ต้องสงสัย

สายตาของคนอื่นๆ ก็หันไปจับจ้องที่จางหมิงซานเช่นกัน

เมื่อเห็นเช่นนั้น จางหมิงซานก็ยิ้มบางๆ

"วิธีนี้ง่ายมาก แต่มันก็ยากมากเช่นเดียวกัน"

"ตอนนี้ซูอวี่มีสถานะเป็นผู้หลบหนี บัตรประจำตัวประชาชน เงินสด และโทรศัพท์มือถือของเขาก็ถูกพวกเรายึดมาหมดแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ เขาจะไม่มีที่ซุกหัวนอน"

"และตอนนี้ก็มีพายุฝนฟ้าคะนอง ถ้าเขาไม่อยากล้มป่วย เขาก็ต้องหาที่หลบฝนอย่างแน่นอน"

"คุณครูจาง คุณกำลังจะบอกว่า...?" แววตาของฉีไห่หมิงฉายแววครุ่นคิด

จางหมิงซานยิ้ม "ฉันคิดว่าเราควรตรวจสอบพื้นที่ทั้งหมดของเมืองตงไห่อย่างละเอียด โดยเฉพาะจุดสำคัญอย่างเขตรื้อถอนใกล้กับเรือนจำตงไห่ ย่านที่อยู่อาศัยร้าง หรือแม้กระทั่งใต้สะพานลอย"

คำพูดของจางหมิงซานทำให้ทุกคนตระหนักขึ้นมาได้ในทันที

จริงด้วย!

ฝนตกหนักขนาดนี้ ถ้าเขาไม่อยากเป็นหวัดจนล้มป่วยแล้วต้องถูกบังคับให้ออกจากการแข่งขัน เขาก็ต้องหาที่พักอย่างแน่นอน!

และไม่ใช่แค่ที่พักเท่านั้น แต่ยังต้องหาอาหารด้วย!

ต้องรู้ก่อนนะว่าในรายการโกลบอลวอนเต็ดสองซีซันก่อนหน้านี้ ผู้หลบหนีหลายคนถูกผู้ไล่ล่าจับตัวได้ก็เพราะปัญหาเรื่องนี้นี่แหละ!

"สมแล้วที่เป็นคุณครูจาง ยังคงมากประสบการณ์เหมือนเดิมเลยนะครับ" ฉีไห่หมิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จางหมิงซานโบกมือปฏิเสธ

"นักสืบฉี ความคิดของคุณก็เฉียบแหลมมากเช่นกัน ฉันก็แค่อาศัยประสบการณ์นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นเอง"

"ฮ่าฮ่าฮ่า คุณครูจาง คุณถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ"

"อืม แต่สำหรับการไล่ล่า ฉันเกรงว่าหัวหน้าหวังเทาคงต้องทำงานหนักหน่อยนะ"

จางหมิงซานหันไปมองหวังเทา

บทบาทในปัจจุบันของพวกเขาคือการให้ความช่วยเหลือ ส่วนการจับกุมตัวจริงๆ นั้นยังคงตกเป็นหน้าที่ของหวังเทา

แน่นอนว่าหวังเทาพยักหน้ารับกับเรื่องนี้

"แบบนั้นแหละดีที่สุด ตอนนี้เรายืนยันเป้าหมายได้แล้ว หมอนี่ไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก!" หวังเทากล่าวอย่างพึงพอใจ

ในขณะเดียวกัน ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที หลี่ข่ายก็รวบรวมรายชื่อเขตรื้อถอน สถานที่ที่สามารถใช้หลบซ่อนตัวได้ และสะพานลอยทั้งหมดที่อยู่ใกล้กับเรือนจำตงไห่ในเมืองตงไห่มาได้สำเร็จ

"เอาล่ะ! ฉันไปล่ะนะ!" หวังเทาลุกขึ้นยืน ร่างกำยำของเขามุ่งหน้าออกไปด้านนอก

ผู้ไล่ล่าทั้งยี่สิบนายถูกแบ่งออกเป็นห้ากลุ่ม แต่ละกลุ่มขึ้นรถไปหนึ่งในห้าคัน แล้วก็เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปยังสถานที่ที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่!

ในช่องถ่ายทอดสด ผู้ชมนับไม่ถ้วนตื่นเต้นขึ้นมาในทันที

[ให้ตายเถอะ กระบวนการคิดช่างชัดเจนอะไรขนาดนี้ พวกเขาจับจุดปัญหาได้ทันทีเลย!]

[สิ่งที่คุณครูจางพูดมันมีเหตุผลจริงๆ นะ ผู้หลบหนีจากสองซีซันก่อนหน้านี้ ถ้าไม่เร่ร่อนหลบซ่อนตัวอยู่ตามเมือง ก็จะออกไปเอาชีวิตรอดในป่ากันเลย]

[เอาชีวิตรอดในป่าเนี่ยนะ มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันสงสัยจังเลยว่าเทพซูจะทำยังไงต่อไป]

[จบเห่แล้ว เทพซูไม่มีทั้งบัตรประชาชนและเงิน เขาก็เลยทำได้แค่ไปหลบตามเขตรื้อถอนพวกนั้น หรือไม่ก็ใต้สะพานลอย]

[ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันจะไปดูที่สะพานลอยแถวบ้านเดี๋ยวนี้แหละว่าเทพซูอยู่ที่นั่นไหม ถ้าอยู่ ฉันจะพาเขากลับไปนอนที่บ้านเอง โฮ่งๆ]

[เชี่ยเอ๊ย! เทพซูกำลังถ่ายทอดสด!]

[อะไรนะ? โดรนติดกล้องส่วนตัวของเทพซูเปิดใช้งานแล้วเหรอ?!]

[พี่น้องทั้งหลาย! ลุยเลย! ฉันอยากเห็นเทพซูนอนอยู่ใต้สะพานลอย!]

[บันเทิงล่ะงานนี้ +!]

ในชั่วพริบตา ผู้คนนับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้ามาในช่องถ่ายทอดสด

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ด้านนอกเมืองตงไห่ ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เพิ่งจะก้าวลงมาจากรถ

"ขอบใจนะ"