บทที่ 818 - คนหลอกลวง

บทที่ 818 - คนหลอกลวง

ต้องยอมรับว่า ในหมู่ผู้เล่นนั้นมีคนฉลาดอยู่ไม่น้อย พวกเขาได้มอบแรงบันดาลใจให้กับโรเกอร์ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแล้ว

เหมือนกับในครั้งนี้ โรเกอร์ยังไม่ทันได้เขียนเรื่องของ "การสัมผัสฟืน" ลงในหน้าเว็บบอร์ดทางการเพื่อแจ้งให้ผู้เล่นคนอื่นทราบเลยด้วยซ้ำ แต่กลับมีคนคาดการณ์เรื่องของจักรวรรดิกราดได้ใกล้เคียงกับความจริงมาก

ดูเหมือนว่า จะต้องเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติมให้ผู้เล่นได้รับรู้ และให้พวกเขาร่วมกันระดมสมองเสียหน่อยแล้ว...

เมื่อคิดได้ดังนี้ โรเกอร์ก็เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ และจัดให้อยู่ในตารางงานที่ต้องทำต่อไป

นี่ไม่ใช่ว่าเขาก่อนหน้านี้ไม่ให้ความสำคัญในด้านนี้ หรือไม่ได้แชร์ข้อมูลกับผู้เล่นแต่อย่างใด

เพียงแต่ช่วงนี้มีเรื่องยุ่ง ๆ เข้ามามากเกินไป เริ่มตั้งแต่สถานที่ชุมนุมเทพเจ้าปีศาจ ต่อด้วยการเลื่อนระดับเทียนวิญญาณและเว่อร์ชันใหม่ เรื่องราวมันประดังประเดเข้ามาทีละอย่าง เขาจึงจำเป็นต้องเรียงลำดับความสำคัญและค่อยเป็นค่อยไป

"จักรวรรดิกราด เพลิงฟืนแห่งดวงจันทร์ และเพลิงฟืนแห่งฝันร้าย... ศูนย์กลางของการสำรวจต่อไป ก็วางไว้ที่สองด้านนี้แล้วกัน"

หลังจากโรเกอร์พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจวางจุดเน้นของการสำรวจเกาะฟืนเทียนในลำดับต่อไปไว้ที่นี่

......

เนื่องจากโรเกอร์เริ่มวุ่นอยู่กับการเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติมลงในบอร์ด และคัดกรองพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับจักรวรรดิกราด ดังนั้นในส่วนของดันเจี้ยนที่ท่าเรือเพลิงฟากฝั่งจึงยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในขณะนี้

ทว่ากาลเวลาไม่เคยรอใคร มันมีแต่จะพุ่งทะยานไปข้างหน้าเสมอ

ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ท่าเรือเพลิงฟากฝั่งเคยมอบให้ผู้เล่นเริ่มค่อย ๆ จางหายไป สถานการณ์ในพื้นที่ส่องสว่างของดันเจี้ยนต่าง ๆ ก็ถูกผู้เล่นสำรวจจนเกือบหมดสิ้นแล้ว

ความจริงคือ ในปัจจุบันกลุ่มผู้เล่นมีจำนวนมหาศาลมาก เมื่อคนส่วนใหญ่หันไปทุ่มเทให้กับการสำรวจในด้านใดด้านหนึ่ง ย่อมได้ผลลัพธ์ที่รวดเร็วและมีประสิทธิภาพอย่างมหาศาล

สิ่งที่ชวนให้รู้สึกเสียดายเล็กน้อยคือ ในพื้นที่ส่องสว่างเหล่านี้ ไม่ได้มีข้อมูลหรือไอเทมที่มีค่าเป็นพิเศษมากนัก

แน่นอนว่า ความประหลาดใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นยังมีมาอย่างต่อเนื่อง เรื่องราวของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ในดินแดนแห่งการเผาไหม้เริ่มมีความชัดเจนและลึกซึ้งยิ่งขึ้นตามการค้นพบข้อความและบันทึกต่าง ๆ

ผู้เล่นแต่ละกลุ่มเริ่มปรับตัวเข้ากับแพตช์ใหม่นี้ได้แล้ว

เนื่องจากการปรากฏตัวของสายเลือดเปลี่ยนอาชีพใหม่ ๆ มากมาย เหล่าผู้เล่นใหม่ที่เพิ่งเข้าสู่เกมจึงเริ่มหันมาพิจารณาสายเลือดมนุษย์มากขึ้น และเติบโตแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วโดยอาศัยคู่มือจากเหล่าผู้เล่นขาประจำ ค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกับโลกใบนี้ และมอบเลือดใหม่ให้กับเกาะฟืนเทียนอย่างไม่ขาดสาย

เหล่าผู้เล่นระดับกลางย่อมปรับจังหวะและก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องได้ตั้งนานแล้ว และได้ค้นพบรวมถึงยืนยันทิศทางและรูปแบบการต่อสู้ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองจากการต่อสู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลำดับต่อไปคือการรวบรวมเศษเสี้ยวแห่งฟืน ซึ่งนี่คือเกณฑ์ขั้นต่ำสำหรับการเป็นผู้เล่นขาประจำ เมื่อมีเศษเสี้ยวแห่งฟืนแล้ว พวกเขาถึงจะสามารถทำเรื่องอื่น ๆ ได้มากขึ้น

ส่วนกลุ่มผู้เล่นขาประจำที่มีกายาเศษฟืนอยู่แล้ว ในตอนนี้พวกเขากำลังวุ่นอยู่กับเรื่องเดียว นั่นคือการได้รับกายาแกร่งกร้าว แล้วมุ่งหน้าไปสู่ "โลหิตหลับใหล" ในแดนเทพราตรีกาลต่อไป

เชื่อว่าอีกไม่นาน จำนวนผู้เล่นที่มีโลหิตหลับใหลจะพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันแน่นอน

ส่วนอย่างหลี่เหมี่ยวและเหล่าผู้เล่นขาประจำระดับท็อปคนอื่น ๆ ย่อมยุ่งอยู่กับภารกิจส่วนตัวของแต่ละคน

......

ช่วงนี้หลี่เหมี่ยวพึ่งพาไคนาร่าวนเวียนอยู่แถวจอมเวทเบอร์ตัน และทุ่มเททรัพยากรมหาศาลลงไปอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ไคนาร่าสามารถปรับตัวเข้ากับวิชาเวทและคำภาวนาได้เร็วขึ้น และเริ่มเรียนรู้ด้วยตัวเองได้

ศักยภาพของไคนาร่านั้นมหาศาลมาก หลี่เหมี่ยวจึงจำเป็นต้องขัดเกลาเธออย่างหนัก

......

เรื่องนี้ทำให้นักตกปลาถึงกับตาค้าง ไอ้เพื่อนยากหลี่เหมี่ยวในตอนนี้ดูเหมือนจะโดนยัยผีสาวไซเบอร์นั่นสูบวิญญาณไปหมดแล้ว ถึงขั้นไม่ยอมพาเขาไปเล่นด้วยกันเลย

มารดามันเถอะ เพื่อนกินเพื่อนตายอะไรกัน!

รอก่อนเถอะเหมี่ยวจื่อ อีกไม่นานข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าใครกันแน่ที่เป็นตัวทำดาเมจ (C-position) ที่แข็งแกร่งที่สุด!

หลี่เหมี่ยว เจ้าจะต้องเสียใจ!

นักตกปลารู้สึกขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง

ทว่า เมื่อเขาเหลือบไปเห็นรายการสินค้าวิชาเวทในร้านค้า เลือดร้อนที่เพิ่งพุ่งพล่านขึ้นมาก็พลันเย็นยะเยือกในพริบตา ก่อนจะส่งเสียงถอนหายใจออกมา

......

ทางด้านนักเล่านิทานและทีมงานของเขา ในตอนนี้พวกเขากำลังวุ่นอยู่กับการทำคลิปใหม่ไปพลาง พร้อมกับตั้งใจแกะรอยข้อมูลใหม่ที่ปรากฏขึ้นในหน้าเว็บบอร์ดทางการของเทียนวิญญาณ และเริ่มนำมันมาเชื่อมโยงกับข้อมูลเก่า เพื่อพยายามคาดการณ์เนื้อหาใหม่ ๆ ออกมา

ต้องยอมรับว่า ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ "การสัมผัสฟืน" นั้น สำหรับนักเล่านิทานแล้ว มันเปรียบเสมือนการตื่นรู้โดยพลันที่ทำให้เขากระจ่างแจ้งในบัดดลและรู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด

ด้วยเหตุนี้ เรื่องคลิปวิดีโอใหม่จึงถูกเขาโยนทิ้งไปไว้ข้างหลังชั่วคราว และเริ่มพาทีมงานหันมาศึกษาวิจัยและตีความข้อมูลเหล่านี้แทน...

......

ส่วนหย่วนฟาง ช่วงนี้ดูเหมือนในโลกความจริงเขาจะมีธุระสำคัญบางอย่างที่ต้องไปจัดการ แม้จะไม่ถึงขั้นหายหน้าไปเลย แต่เวลาที่เขาออนไลน์ในแต่ละครั้งนั้นสั้นมาก และพอกดล็อกอินเข้ามาเขาก็จะรีบปั๊มไขเทียนหรือหาซื้อวิชาเวทและม้วนคัมภีร์ต่าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง...

......

ทางฝั่งพี่หยูนั้นค่อนข้างเรียบง่าย

ตกปลา รอพลังเพลิงมรณะฟื้นฟู ใช้พลังเพลิงมรณะเพื่อขยายขอบเขตการควบคุมให้ถึงขีดสุด แล้วก็กลับไปตกปลาต่อ...

โชคดีที่ครั้งนี้ปัญหาเกิดจากตัวดาบเพลิงมรณะเองที่คิดไม่รอบคอบ และสถานการณ์เช่นนี้รีบร้อนไปก็ไม่มีประโยชน์ มันจึงได้แต่ตามพี่หยูตกปลาไปอย่างเรียบง่ายแบบนั้นเอง

......

เมื่อเทียบกันแล้ว พี่คนบ้าบิ่นกลับรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง

เนื่องจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสถานที่ชุมนุมเทพเจ้าปีศาจครั้งก่อน เขาได้ตกลงว่าจะพาสิงโตน้อยลิการ์เดลลงดันเจี้ยนด้วยกัน ซึ่งเจ้าเด็กคนนี้ก็ตอบตกลง ทว่าพอเจอสัตว์ประหลาดเข้าหน่อย เขาก็ยังคงใส่ตีนหมาโกยแน่บเหมือนเดิม

เรื่องนี้ทำให้พี่คนบ้าบิ่นรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ เขานึกว่าหลังจากที่ลิการ์เดลใจกล้าขึ้นมาบ้างแล้ว จะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นได้ในเร็ววันเสียอีก

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ใช่ว่าจะไม่มีข่าวดีเลย

ดูเหมือนว่าเนื่องจากสัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนไม่ได้มีรูปลักษณ์ซ้ำกันเลย และความหวาดกลัวที่แต่ละตัวมอบให้นั้นก็แตกต่างกันออกไป ดังนั้น ระดับความขลาดของลิการ์เดลจึงเริ่มได้รับการยกระดับขึ้นบ้างเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดเหล่านี้

แน่นอนว่านี่ก็นับว่าเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง

ดังนั้นพี่คนบ้าบิ่นจึงยังคงมีความสุขอยู่บ้าง เพียงแต่การที่ต้องใช้ความอดทนค่อย ๆ สอนไปทีละนิดแบบนี้มันทำให้เขาแทบจะบ้าตายเอาเหมือนกัน

......

ในฐานะเศรษฐีสายเปย์อันดับหนึ่งของเทียนวิญญาณ ปีศาจน้อยภูเขาทมิฬมีความหลงใหลในการกว้านซื้อสิ่งของต่าง ๆ อย่างยิ่ง

ล่าสุดเขาถึงขั้นเริ่มหลงใหลในของสะสมในเทียนวิญญาณ เขาพบว่าในงานหัตถกรรมและของสะสมที่ได้รับจากขุมทรัพย์เหล่านั้น กลับมีรสชาติที่แปลกใหม่ซ่อนอยู่จริง ๆ

และหลังจากที่สังเกตเห็นงานอดิเรกในจุดนี้ของปีศาจน้อยภูเขาทมิฬ... เหล่ากิลด์และสตูดิโอต่าง ๆ จึงพากันแห่มาหาเขาตามกลิ่นทันที

ดังนั้น ของสะสมในตลาดเทียนวิญญาณที่เดิมทีไม่มีใครอยากได้แม้แต่จะมอง กลับมีราคาพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ามหัศจรรย์

ทว่า ปีศาจน้อยภูเขาทมิฬเองก็มีเรื่องกลุ้มใจอยู่บ้าง นั่นคือของสะสมที่เขาซื้อมานั้นไม่มีที่วาง

ในเทียนวิญญาณยังไม่สามารถซื้อบ้านได้ เหล่าผู้เล่นจึงยังคงใช้ชีวิตแบบนอนกลางดินกินกลางทราย ใช้รอยแยกสะพานเป็นบ้านใหม่กันมาโดยตลอด

และเมื่อนักเล่านิทานได้ยินความต้องการของเขา จึงได้ให้คำแนะนำว่าลองไปถามผู้พิทักษ์เทียนดูสิ

ตอนแรกปีศาจน้อยภูเขาทมิฬก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แต่ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ผู้พิทักษ์เทียนเพียงแค่ครุ่นคิดครู่เดียวก็ตอบตกลง และบอกว่าสามารถสร้างบ้านให้เขาได้ใน "เซิร์ฟเวอร์" แห่งหนึ่งบนเกาะฟืนเทียน

ทว่าทำเลที่ตั้งนั้นอยู่บนท้องฟ้า และสามารถเช่าได้เท่านั้น อีกทั้งค่าเช่ายังสูงลิบลิ่ว

สำหรับปีศาจน้อยภูเขาทมิฬแล้ว เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเลยสักนิด เขาจ่ายเงินทันทีอย่างเต็มอกเต็มใจ และได้ครอบครองหอแสดงผลงานที่เป็นของตัวเองในเซิร์ฟเวอร์แห่งหนึ่งไปครอง...

......

ตูม——

"ไอ้วัวบ้า! มารดามันเถอะ! อย่ามาเล่นพิเรนทร์ตอนที่ข้ากำลังรวบรวมวัตถุดิบจะได้ไหม?"

หนิวหนิวโมกูที่ตกใจจนงงงวยระเบิดโทสะออกมา ตะโกนลั่นไปยังที่ห่างไกล

ต่อเรื่องนี้ หนิวหนิวเพียงแค่ยิ้มแหย ๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำการทดลองรูปแบบใหม่ของตัวเองต่อไป

เมื่อไม่นานมานี้ ในพื้นที่ส่องสว่างของเทียนวิญญาณ เขาได้ค้นพบเมล็ดอัคคีที่ค่อนข้างน่าสนใจอย่างหนึ่ง ซึ่งเมื่อนำมาใช้ร่วมกับพรสวรรค์ใหม่ที่ได้รับมาจากมารดาแห่งสรรพวิญญาณ ดูเหมือนว่าจะสามารถสร้างปฏิกิริยาที่น่าอัศจรรย์ขึ้นมาได้

ทว่า ผลลัพธ์สุดท้ายจะทำได้ถึงระดับไหนนั้น ยังคงต้องทำการทดลองต่อไป...

......

ในขณะที่เกาะฟืนเทียนกำลังก้าวไปข้างหน้าตามเส้นทางที่ถูกต้องอย่างมั่นคง กลุ่มผู้เล่นกลับได้รับข่าวร้ายที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเรื่องหนึ่ง

ท่ามกลางกลุ่มแชทผู้เล่นขาประจำที่เคยคึกคัก ข้อความหนึ่งถูกส่งออกมาโดยไม่มีวี่แววมาก่อน

wowor: "เพื่อน ๆ คะ ต่อไปนี้ฉันอาจจะไม่ได้ล็อกอินเข้าเกมนี้อีกแล้ว... หวังว่าทุกคนจะช่วยบอกต่อให้ผู้เล่นใหม่บางคนทราบด้วยนะคะ ต้องขออภัยจริง ๆ ค่ะ (โค้งคำนับ)"

แม้ข้อความของวอวอจะถูกข้อความใหม่ ๆ ดันหายไปบ้างภายในสองสามวินาที

ทว่าผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นข้อความนี้ได้อย่างรวดเร็ว

ปีศาจน้อยภูเขาทมิฬ: "เช็ดเป็ด เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย พี่วอวอจะเลิกเล่นเกมแล้วเหรอ? ทำไมมันปุบปับแบบนี้ล่ะ? เจอความลำบากอะไรหรือเปล่าครับ?"

หนูของฉันชื่อกวากวา: "ใช่ค่ะ พี่วอวอไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? (เป็นห่วง)"

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างพากันเอ่ยถามด้วยความห่วงใย ส่วนใหญ่ต่างคิดว่าเธอตั้งใจจะเลิกเล่นเกม หรือไม่ที่บ้านก็อาจจะเกิดเรื่องยุ่งยากอะไรขึ้น

หลายคนถึงขั้นเสนอตัวอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือด้วยซ้ำ

แม้ว่าวอวอจะไม่ได้มอบคู่มือการเล่นเหมือนพวกผู้เล่นขาประจำระดับท็อป และไม่ได้มีความแข็งแกร่งหรือฝีมือที่จะพาทีมผ่านด่านได้

แต่ผู้เล่นใหม่จำนวนมากหลังจากยุคของเธอ ต่างเคยได้รับความช่วยเหลือจากเธอมาแล้วทั้งสิ้น และเธอยังมีนิสัยที่ดีมาก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้เล่นขาประจำหลายคนจึงมีความแน่นแฟ้นและสมานฉันท์อย่างยิ่ง

เมื่อได้เห็นถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากผู้เล่นคนอื่น ๆ วอวอก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

wowor: "เปล่าค่ะ... ไม่ใช่จะเลิกเล่นนะคะ ถึงเทียนวิญญาณจะดูน่ากลัวไปบ้าง แต่ฉันชอบเกมนี้มาก และก็ชอบทุกคนมากด้วยค่ะ"

"เพียงแต่ว่า... สภาพร่างกายของฉันไม่เอื้ออำนวยให้ล็อกอินเข้าเกมนี้ต่อไปได้แล้วค่ะ... (เศร้า)"

หลังจากพิมพ์ข้อความนี้ลงไป วอวอก็รู้สึกขมขื่นในใจ หากสภาพร่างกายเอื้ออำนวย เธอย่อมอยากที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะฟืนเทียนเช่นนี้ตลอดไปอย่างแน่นอน

หนูของฉันชื่อกวากวา: "พี่วอวอ... จริงเหรอคะ? ล้อพวกเราเล่นใช่ไหมคะเนี่ย?"

กวากวายังคงมีความหวังอยู่ในใจ ถึงขั้นรีบไปเช็กวันที่ดูว่าวันนี้ใช่วันโกหก (April Fool's Day) หรือเปล่า

wowor: "เป็นเรื่องจริงค่ะ"

เมื่อได้เห็นข้อความนี้

ในกลุ่มแชทผู้เล่นขาประจำก็พลันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

คนในกลุ่มส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนฉลาด แม้วอวอจะไม่ได้อธิบายรายละเอียด แต่พวกเขาเกือบทุกคนต่างก็เดาสาเหตุได้แล้ว

วอวอน่าจะป่วยเป็นโรคร้ายแรงที่รักษาไม่หายเสียแล้ว

หนูของฉันชื่อกวากวา: "พี่วอวอ... (เสียใจ) (ร้องไห้)"

ปีศาจน้อยภูเขาทมิฬ: "...พี่วอวอ ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกมาได้เลยนะครับ"

พี่เหมี่ยวไม่เคยสอบตก: "...พี่วอวอ บ้านพี่อยู่ที่ไหนครับ พวกเราขอไปเยี่ยมได้ไหม?"

ผู้เล่นหลายคนที่ปกติคุยกับวอวออย่างถูกคอต่างพากันเอ่ยปาก อยากจะไปพบเธอสักครั้ง

แต่วอวอกลับส่ายหน้า และเอ่ยปฏิเสธในกลุ่มแชท: "ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ไม่อยากให้พวกคุณเห็นค่ะ"

วอวอให้คำตอบที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง เธอไม่อยากให้เพื่อนสนิทเหล่านี้ต้องเดินทางไกลอย่างยากลำบาก และเธอก็ไม่ชอบรบกวนคนอื่น

พี่เหมี่ยวไม่เคยสอบตก: "งั้นตอนนี้พี่อยู่ที่ไหน? พวกเราจะไปหาพี่ที่เกาะฟืนเทียน"

ครั้งนี้หลี่เหมี่ยวไม่ได้ขอร้อง แต่ถามออกไปตรง ๆ อย่างไรเสียพวกเขาก็ต้องไปบอกลาวอวอให้ได้ ต่อให้จะเป็นในเกมก็ตาม

ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างพากันส่งข้อความขอร้องเช่นเดียวกัน

เมื่อเห็นเช่นนั้น วอวอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกปฏิเสธ

wowor: "...ฉันอยู่ที่เดิม อยู่กับเสี่ยวนัวค่ะ..."

หลังจากได้รับคำตอบของเธอ ข้อความตอบกลับในกลุ่มแชทก็เริ่มน้อยลง ทุกคนต่างพากันมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่วอวออยู่อย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้นัดหมาย

......

"ทำไมวอวอถึงจะไม่มาที่นี่อีกแล้วล่ะ วอวอไม่ชอบเสี่ยวนัวแล้วเหรอ? ไม่ชอบเล่นกับเสี่ยวนัวแล้วเหรอ?"

เมื่อเสี่ยวนัวได้ยินคำบอกลาจากวอวอ เธอก็ร้อนรนขึ้นมาทันที บินวนอยู่ข้างกายพลางเอ่ยถามด้วยความขุ่นเคืองใจ

"ไม่ใช่นะ... วอวอไม่ได้ไม่ชอบเสี่ยวนัว และก็ไม่ได้ไม่อยากเล่นกับเสี่ยวนัวด้วยจ้ะ"

"ถ้าเป็นไปได้ วอวอก็อยากจะเล่นกับเสี่ยวนัวไปตลอดเลย"

"เพียงแต่ว่า... วอวอใกล้จะตายแล้ว... นี่ไม่ใช่สิ่งที่วอวอจะควบคุมได้ เสี่ยวนัวเข้าใจไหมจ๊ะ..."

วอวอถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางลูบหัวเสี่ยวนัวด้วยความอ่อนโยน

แม้จะรู้ดีว่าเสี่ยวนัวที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงโค้ดโปรแกรมในเกม แต่เธอก็ยากที่จะทำใจเดินจากไปโดยไม่บอกลากับเสี่ยวนัวได้

"ใกล้จะตายแล้ว..."

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสี่ยวนัวพลันนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ในวินาทีต่อมา น้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

"คนโกหก!"

"ก่อนหน้านี้วอวอเคยสัญญากับเสี่ยวนัวแล้วไง ว่าวอวอจะไม่ไปในที่มืด ๆ แบบนั้น! วอวอพูดไม่เป็นคำพูด!"

"วอวอเป็นคนหลอกลวง!"

เสี่ยวนัวร้องไห้โฮออกมา ถึงแม้ปากจะด่าทออีกฝ่าย แต่เธอกลับบินเข้าไปหา และใช้มือน้อย ๆ กอดนิ้วโป้งของวอวอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ

"......"

วอวอนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ในใจรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ในเวลานี้เธอปรารถนาเหลือเกินให้เสี่ยวนัวที่อยู่ตรงหน้าเหมือนกับ NPC บื้อ ๆ คนอื่น ที่มีข้อผิดพลาดปรากฏออกมาบ้าง หากเป็นเช่นนั้น ในใจของเธอคงจะไม่รู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้

แต่ทว่า...

"เสี่ยวนัว... วอวอขอโทษนะจ๊ะ" ดวงตาของวอวอเริ่มแดงก่ำ เธอใช้งอนนิ้วเกลี่ยน้ำตาให้อีกฝ่ายเบา ๆ

......

"พี่วอวอ!"

ในเวลานี้ หลี่เหมี่ยวและคนอื่น ๆ ก็เดินทางมาถึงแล้ว พวกเขาไม่ได้หยุดพักแม้แต่ก้าวเดียว

และที่อยู่ข้างหลังพวกเขา ยังมีผู้เล่นคนอื่น ๆ อีกมากมายที่ได้ยินข่าวแล้วตามมา ซึ่งในจำนวนนั้นมีทั้งผู้เล่นขาประจำระดับท็อป และผู้เล่นหน้าใหม่ด้วยเช่นกัน

แม้แต่หย่วนฟางที่เวลาออนไลน์มีจำกัด และพี่หยูที่ชอบตกปลาก็เดินทางมาถึงด้วย

เมื่อเห็นทุกคนมาถึง วอวอก็รีบเช็ดน้ำตาแล้วปั้นหน้ายิ้ม เอ่ยทักทายพวกเขา

ทว่าเห็นได้ชัดว่า ในเวลาเช่นนี้ไม่มีใครจะยิ้มออกมาได้เลยสักคน

กวากวาเดินเข้าไปกุมมือเธอไว้ น้ำเสียงสั่นเครือ: "พี่วอวอ... สรุปว่า... สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ ทำไมมันถึงได้กะทันหันแบบนี้..."

เมื่อได้ยินคำถามจากกวากวา และเห็นสายตาที่นิ่งเงียบของคนอื่น ๆ วอวอก็ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป และเริ่มอธิบายสาเหตุให้ฟัง

ความจริงแล้ว เธอป่วยหนักมาตั้งแต่ก่อนที่จะได้ล็อกอินเข้าเกมเทียนวิญญาณแล้ว

ส่งผลให้ตั้งแต่ที่เธอเกิดมา ร่างกายบางส่วนก็อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถควบคุมได้ตามใจปรารถนา

และเมื่อเวลาผ่านไป ส่วนที่เธอสามารถควบคุมได้ก็เริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ ระบบการทำงานของร่างกายก็แย่ลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งปัจจุบัน ในโลกแห่งความเป็นจริง แม้แต่การหายใจเธอก็ยังต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาล...

ทว่าโชคดีที่วอวอมีพ่อแม่ที่ดีมาก ฐานะทางบ้านก็นับว่าไม่เลว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยทอดทิ้งวอวอเลย และคอยดูแลกิจวัตรประจำวันของเธอมาตลอดหลายสิบปีเหมือนเช่นวันแรก

อย่างไรก็ตาม

วอวอที่มีระดับสติปัญญาเหมือนคนปกติและมีจิตใจที่งดงาม กลับรู้สึกผิดอยู่เสมอ

พ่อแม่ดูแลเธอทุกอย่าง กลายเป็นแขนขาที่พึ่งพาได้ให้กับเธอ ช่วยทำในสิ่งที่เธอไม่สามารถทำได้มากมาย

เธอต้องการให้พ่อแม่ดูแลอยู่ตลอดเวลา

แต่เธอกลับไม่ได้ช่วยงานพ่อแม่เลยสักนิด...

(จบแล้ว)