บทที่ 5 คายเงินทุกหยวนคืนมาให้ฉัน

บทที่ 5 คายเงินทุกหยวนคืนมาให้ฉัน

สวี่ชิงสะบัดศีรษะที่มึนตื้อเพื่อเลิกฟุ้งซ่านถึงเรื่องในวันนั้น

ตอนนี้เธอต้องไปสืบให้แน่ชัดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของหลี่ต้าหยงจริงหรือไม่ และเรื่องถ้วยน้ำนั่นด้วย ตอนนั้นเธอเคยถามโจวจิ่นเซวียน เขาบอกว่าถ้วยน้ำหายไปในห้องเรียน

สวี่หรูเยว่กับโจวจิ่นเซวียนเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ดังนั้นถ้วยน้ำใบนั้นน่าจะเป็นสวี่หรูเยว่ที่ขโมยไป

ตอนนี้หลี่ต้าหยงคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง!

สวี่ชิงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เธอจะไปลาออกจากงานพนักงานเก็บตั๋วเสียก่อน จากนั้นค่อยแอบสืบเรื่องหลี่ต้าหยงอย่างลับๆ

เพราะในช่วงสองปีมานี้มีปัญญาชนจำนวนมากไหลกลับเข้าสู่ตัวเมือง การจะหางานดีๆ ทำนั้นยากลำบากมาก

สวี่ชิงคิดไว้แล้วว่าหลังจากลาออกเธอจะไปประกอบอาชีพส่วนตัว

ชาติที่แล้วเธอยังปั้นธุรกิจตระกูลสวี่จากโรงงานเล็กๆ จนรุ่งเรืองได้ ชาตินี้มีประสบการณ์จากชาติก่อนย่อมต้องหยิบจับอะไรได้คล่องมือกว่าเดิม

แถวที่เธอพักอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ เธอสามารถทำอาหารปรุงสำเร็จหาบไปขายก่อนได้

รอจนนโยบายเปิดกว้างกว่านี้ค่อยขยายกิจการให้เป็นระบบ

แต่เหนือสิ่งอื่นใด สิ่งที่ต้องรีบทำตอนนี้คือเธอต้องย้ายออกไปจากที่นี่

สวี่ชิงเงยหน้ามองห้องนอนเล็กๆ ที่คุ้นเคยทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ตัวเธอในวันวานช่างใสซื่อและไร้เดียงสาเหลือเกิน

…………

อีกด้านหนึ่ง สวี่หรูเยว่ที่หน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมูยังคงร้องไห้โฮไม่หยุด พลางเอ่ยคำอาฆาตทั้งน้ำตา: "ฉันไม่จบกับสวี่ชิงแน่ มันกล้าตีฉัน คอยดูนะว่าฉันจะจัดการมันยังไง"

ฟางหลานซินรีบเอามือปิดปากลูกสาว: "เบาๆ หน่อย พ่อแกยังอยู่ข้างนอกนะ"

สวี่หรูเยว่จึงเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นฮัก

สวี่จื้อกั๋วโกรธจนเจ็บแปลบที่หัวใจ เขาสงบสติอารมณ์ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้ามา พอเห็นสองแม่ลูกกอดกันร้องไห้เขาก็รู้สึกปวดขมับ: "คุณไปพูดอะไรต่อหน้าแกอีกล่ะ? สองวันนี้แกกำลังพยศอยู่ แล้วพวกคุณจะไปแหย่แกทำไม?"

ฟางหลานซินทำหน้าตัดพ้อ: "สวี่จื้อกั๋ว คุณพูดจาให้มันมีเหตุผลหน่อยสิ แกอารมณ์ไม่ดีแล้วจะมาตีหรูเยว่ได้เหรอ? หลายปีมานี้ฉันคอยปรนนิบัติพัดวีแกอย่างประคบประหงม เพราะกลัวคนอื่นจะหาว่าฉันดูแลแกไม่ดี แต่สุดท้ายแกกลับทำกับฉันแบบนี้! คุณไม่รู้หรอกว่าถ้าคุณกลับมาช้ากว่านี้อีกนิด แกบีบคอฉันตายแน่ๆ"

สวี่จื้อกั๋วขมวดคิ้ว: "อย่าพูดซี้ซั้ว ช่วงนี้อย่าไปตอแยแก แล้วนี่คุณพูดเรื่องแม่ของแกหรือเปล่า?"

ฟางหลานซินรีบปฏิเสธ: "เปล่า ฉันจะไปพูดเรื่องแม่แกทำไมกัน คุณก็เอาแต่พร่ำบอกว่าอย่าไปตอแยแก คุณดูหน้าหรูเยว่สิ พรุ่งนี้จะไปเรียนยังไง? แกเป็นลูกสาวคุณ แล้วหรูเยว่ไม่ใช่ลูกคุณหรือไง?"

สวี่จื้อกั๋วถลึงตาใส่ฟางหลานซิน: "เบาเสียงลงหน่อย! เออๆ พอแล้ว เดี๋ยวผมไปขอยืมไข่ไก่สักสองฟองมาต้มให้หรูเยว่เอาไปคลึงหน้า"

พอสวี่จื้อกั๋วออกไปแล้ว ฟางหลานซินแอบมองที่ประตูแวบหนึ่งก่อนจะเดินไปจิ้มหน้าผากลูกสาว: "แกก็นะ โง่จริงๆ มันตีมาก็ไม่รู้จักตีคืน แล้วพรุ่งนี้แกไปหาจิ่นเซวียนซะ บอกให้เขาไปพูดกับโจวจิ้นหนานให้ชัดเจนว่าสวี่ชิงเป็นคนยังไง"

สวี่หรูเยว่ไม่ตอบคำ แต่แววตาฉายประกายเหี้ยมเกลียด เธอทำลายสวี่ชิงได้ครั้งหนึ่ง เธอก็ทำลายได้อีกเป็นครั้งที่สอง

เธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้าสวี่ชิงเน่าเฟะขนาดนั้น โจวจิ้นหนานยังจะอยากแต่งงานด้วย

ตอนมื้อค่ำ ฟางหลานซินยังคงฝืนทนเข้าไปทำกับข้าวในครัว เพราะในสายตาเพื่อนบ้าน ภาพลักษณ์แม่เลี้ยงแสนดีของหล่อนจะพังทลายลงไม่ได้

เนื่องจากเป็นช่วงสิ้นเดือน แป้งสาลีในบ้านเหลือไม่มาก ประกอบกับฟางหลานซินต้องแอบเอาของไปจุนเจือบ้านเดิมของหล่อนทุกเดือน

มื้อค่ำวันนี้จึงมีเพียงหมั่นโถวแป้งผสมสองสามลูก ข้าวต้มใสแจ๋วจนมองเห็นเงาคน และผักกาดขาวผัดกับยำแตงกวา ส่วนซุปไก่ที่ตุ๋นไว้หล่อนไม่ได้ยกออกมา

หล่อนลังเลว่าจะแสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเรียกสวี่ชิงมากินข้าวดีไหม

แต่สวี่ชิงเดินออกมาเอง เธอปรายตามองทั้งสามคนที่โต๊ะอาหารแล้วเดินเข้าไปนั่งลงทันที

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอหยิบหมั่นโถวขึ้นมาทานก่อนเลย ก่อนที่จะกลับมาเกิดใหม่เธอประท้วงด้วยการอดอาหารเพราะเรื่องฆ่าตัวตายจริงๆ

ตอนนี้เธอต้องรีบเติมพลังงานเพื่อเอาไว้สู้กับฟางหลานซินและสวี่หรูเยว่ให้ถึงที่สุด

สวี่จื้อกั๋วเห็นสวี่ชิงทำตัวเหมือนขวานผ่าซากก็โกรธจนขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไร

ส่วนฟางหลานซินกับสวี่หรูเยว่ยิ่งต้องสะกดกั้นความโกรธไว้ในใจ กินข้าวไปเงียบๆ

สวี่ชิงทานหมั่นโถวไปสองลูกและซดข้าวต้มไปอีกชาม พลันรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมามาก เธอวางตะเกียบลงแล้วจ้องมองฟางหลานซิน: "เมื่อบ่ายฉันบอกให้แม่คืนเงินเดือนสามปีของฉันมา ฉันคำนวณดูแล้ว หักค่ากินค่าอยู่ของฉันออกไป แม่คืนให้ฉันสี่ร้อยแปดสิบหยวนก็พอ"

เงินเดือนเพิ่งจะปรับขึ้นเมื่อปีที่แล้ว ก่อนหน้านี้ได้เพียงเดือนละยี่สิบเอ็ดหยวนเท่านั้น

สีหน้าของฟางหลานซินย่ำแย่ลงทันที หล่อนหันไปมองสวี่จื้อกั๋ว

สวี่จื้อกั๋วโกรธจนกระแทกตะเกียบลงโต๊ะ: "แกจะอาละวาดไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม? จะเอาเงินไปทำอะไร!"

สวี่ชิงมองเขาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก: "หนูบอกแล้วไงว่าจะเอาเงินไปเตรียมสินเดิม และนั่นมันก็เงินของหนู ทำไมหนูจะเอาไม่ได้?"

ขมัวสวี่จื้อกั๋วเริ่มเต้นตุบๆ อีกครั้ง เมื่อก่อนเขาดูไม่ออกเลยว่าสวี่ชิงมีกระดูกขวางคอซ่อนอยู่: "จะเอาสินเดิมอะไรนักหนา เดี๋ยวให้แม่เขาจัดการให้"

สวี่ชิงยังคงยืนกราน: "หนูจะเอาเป็นเงินค่ะ ถ้าพวกคุณคิดว่าหนูเรียกเยอะเกินไป เราก็เอาพกกับกระดาษมานั่งไล่จดคำนวณกันทีละรายการก็ได้ นี่นี่ยังไม่รวมเงินที่หนูรับจ้างเย็บผ้าหามาได้นะ"

ฟางหลานซินไม่อยากคายเงินออกมาแม้แต่แดงเดียว หล่อนโกรธจนกัดฟันกรอดเพื่อข่มอารมณ์อยากด่าทอ

นังเด็กเหลือขอนี่ ทำไมฆ่าตัวตายแล้วฟื้นขึ้นมาถึงกลายเป็นคนละคนแบบนี้

สวี่ชิงมองฟางหลานซินอย่างท้าทาย: "ถ้าแม่ไม่ให้เงินหนู หนูจะไปคุยกับผู้นำโรงงาน จะไปหาคนจากสมาคมสตรี บอกว่าหนูทำงานมาสามปี ส่งเงินเดือนให้ที่บ้านทุกเดือน พอตอนนี้จะแต่งงานพวกคุณกลับไม่ให้เงินสักแดง หนูอยากรู้เหมือนกันว่าใครจะอายมากกว่ากัน"

สวี่จื้อกั๋วตบโต๊ะดังปังพลางลุกขึ้นยืน: "สวี่ชิง! แกไม่อยากอยู่บ้านนี้แล้วใช่ไหม!"

สวี่ชิงลุกขึ้นยืนตาม เธอเหยียดหลังตรงราวกับต้นสนจิ๋ว จ้องมองสวี่จื้อกั๋วอย่างไม่ลดละ: "ใช่ค่ะ ขอแค่พวกคุณคืนเงินให้หนู หนูจะย้ายออกจากบ้านนี้ทันที!"

สวี่จื้อกั๋วโกรธจนเงื้อมือหมายจะฟาดสวี่ชิง

แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความเย็นชาของสวี่ชิง มือที่เงื้อไว้กลับฟาดลงไม่ลง

แววตาแบบนี้... เขาเคยเห็นในวันก่อนที่เย่นานจะเสียชีวิต ตอนนั้นเย่นานก็มองเขาด้วยแววตาแบบนี้พร้อมสาปแช่งเขาว่า: "แกกับฟางหลานซิน สักวันพวกแกต้องลงนรกไปด้วยกัน!"

สวี่ชิงเชิดหน้ามองสวี่จื้อกั๋ว ในชาติก่อนตอนที่เธอยังไม่รู้อะไรเลย สวี่จื้อกั๋วถือว่าปฏิบัติต่อเธอไม่เลวนัก

ก่อนตายเขายังยกหุ้นให้เธอด้วยซ้ำ จนกระทั่งเธอติดคุกนั่นแหละถึงได้เข้าใจ

สวี่จื้อกั๋วยกหุ้นให้เธอก็เพื่อให้เธอทำงานงกๆ รับใช้ตระกูลสวี่ไปตลอดชีวิต!

เพราะผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในบริษัทก็คือฟางหลานซินนั่นเอง!

"หนูจะเอาเงินเดี๋ยวนี้ หนูไม่เชื่อหรอกว่าพวกคุณไม่มีเงินติดตัว"

สวี่ชิงไม่อยากเสียเวลาโต้เถียงอีก เธอเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา

ฟางหลานซินไม่มีเงินจริงๆ บ้านเดิมของหล่อนก็พึ่งพาไม่ได้ พี่ชายอย่าง ฟางคุน ก็เป็นคนเสเพล วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นเลี่ยงลูกสามคน มีเรื่องอะไรก็มาขอเงินหล่อนตลอด

หล่อนจะไปเก็บเงินได้จากที่ไหน!

สวี่ชิงย่อมรู้ดี ชาติก่อนที่เธอไม่ถือสาเป็นเพราะเธอคิดว่าการให้ความสำคัญกับเครือญาติเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

ฟางหลานซินอดไม่ได้ที่จะหันไปมองสวี่จื้อกั๋ว หวังให้เขาช่วยจัดการสวี่ชิง

สวี่จื้อกั๋วขมวดคิ้วกำลังจะอ้าปากพูด ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะขึ้น

สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ คนที่มาเยือนคือ โจวจิ้นหนาน พร้อมด้วยพ่อของเขา โจวเฉิงเหวิน และ โจว ลี่หง อาหญิงเล็กของตระกูลโจว...

(จบบท)