บทที่ 5 ท่าเดียวทำแดนลับระเบิด?!

ลึกเข้าไปในแดนลับ

หยางเฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมส่วนลึกของดินแดนรกร้างนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าขอบเขตรอบนอก เพียงปรายตามองก็สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัว ความอ้างว้าง และความเวทนาที่ยากจะพรรณนา

ไม่ไกลจากเขานัก เขาได้สังเกตเห็นสัตว์อสูรระดับต่ำขั้นหนึ่งจำนวนหนึ่งแล้ว สัตว์อสูรเหล่านี้ก็พบเขาอย่างรวดเร็วเช่นกัน พวกมันทั้งหมดเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเขาอย่างมาดร้าย

"ตรงนี้แหละ" หยางเฟิงพึมพำ

สิ้นเสียง เขาก็เปิดใช้งานเทพอัคคีกลืนนภาอีกครั้ง ร่างจำแลงเทพอัคคีกลืนนภาสูงร้อยเมตรที่ดูราวกับเทพเจ้าปรากฏขึ้น อุณหภูมิที่ร้อนระอุทำให้สัตว์อสูรที่กำลังดาหน้าเข้ามาหาหยางเฟิงต้องหยุดชะงัก

มังกรเพลิงกลืนกินปะทุ!

เปลวเพลิงอันหนาแน่นรวมตัวกันอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นมังกรเพลิงความยาวร้อยเมตรนับร้อยตัว พวกมันมีขนาดใหญ่กว่าตัวที่อยู่หน้าคลังเสบียงมาก ดูอลังการงานสร้างยิ่งกว่าเดิม!

โฮก!

มังกรเพลิงขนาดร้อยเมตรนับร้อยตัวแผดเสียงคำรามก้องสะท้านฟ้าสะเทือนดินอยู่ลึกเข้าไปในแดนลับ ในชั่วพริบตา ทั่วทั้งแดนลับก็ได้ยินเสียงคำรามอันทรงพลังของมังกรเหล่านี้!

สำหรับเหล่านักเรียนที่เพิ่งปลุกพรสวรรค์ได้ เสียงเช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง พวกเขาหูอื้อและหวาดกลัวสุดขีด!

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

"เสียงน่ากลัวจัง คราวที่แล้วเข้ามาในแดนลับไม่เห็นได้ยินเสียงแบบนี้เลย"

"พระเจ้าช่วย แค่ได้ยินเสียงนั่นก็รู้สึกเหมือนไม่มีทางรอดแล้ว"

นักเรียนที่อยู่ภายในแดนลับต่างตื่นตระหนกและหวาดผวาถึงขีดสุด!

ขณะที่เหล่านักเรียนในแดนลับยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง แดนลับก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ เหล่านักเรียนล้มลุกคลุกคลานลงไปกองกับพื้น แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

พวกเขาเพิ่งจะปลุกพรสวรรค์ได้และยังคงเปรียบเสมือนดอกไม้ในเรือนกระจก แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วยล่ะ?

อีกอย่าง ในแดนลับมีแผ่นดินไหวได้ด้วยเหรอ?

"ดูนั่นสิ ลึกเข้าไปในแดนลับ!" เสียงร้องด้วยความตกใจดังขึ้นกะทันหัน

นักเรียนพากันหันไปมองยังส่วนลึกของแดนลับทันที ภาพที่เห็นทำให้รูม่านตาของพวกเขาหดเกร็ง พวกเขาตกตะลึงอ้าปากค้างราวกับถูกฟ้าผ่า! ลึกเข้าไปในแดนลับ พวกเขาเห็นมังกรเพลิงยักษ์นับร้อยตัวกำลังพุ่งโจมตีพื้นดินอย่างไม่เลือกหน้า

ครืนนน!

พื้นดินยังคงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่นักเรียนเหล่านี้กลับยืนแข็งทื่อราวกับรูปสลักหิน สีหน้าของพวกเขาก็แข็งค้างเช่นกัน ราวกับได้เห็นบางสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้นได้

นี่มันปรากฏการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย?

ฉากตรงหน้ามันน่าตกใจเกินไปสำหรับนักเรียนที่เพิ่งปลุกพลังเหล่านี้ มันสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของพวกเขา!

"ติ๊ง! สังหารหมาป่าแดง พลังการต่อสู้ +50"

"ติ๊ง! สังหารงูลายพาด พลังการต่อสู้ +50"

"ติ๊ง! สังหารหมูหนามเหล็ก พลังการต่อสู้ +120"

"..."

ตัวเลขพลังการต่อสู้ที่พุ่งสูงขึ้นปรากฏขึ้นบนม่านตาของหยางเฟิงอย่างต่อเนื่อง

"ติ๊ง! สังหารเสือดุร้าย พลังการต่อสู้ +10"

"..."

เสือดุร้าย? นั่นมันสัตว์ป่าไม่ใช่เหรอ? ส่วนลึกของแดนลับมีสัตว์ป่าด้วยเหรอ?

ไม่สิ!

หยางเฟิงมองไปทางรอบนอกของแดนลับและพบว่ามีมังกรเพลิงบางตัวพุ่งไปโจมตีบริเวณนั้นแล้ว แดนลับของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไรอยู่แล้ว บริเวณรอบนอกและส่วนลึกไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก แต่ถึงอย่างนั้น หยางเฟิงก็ไม่คิดว่ามันจะส่งผลกระทบไปถึงรอบนอกได้

ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก จะถ่อมาถึงส่วนลึกทำไมล่ะ? เขาก็น่าจะระเบิดมันตั้งแต่รอบนอกซะก็สิ้นเรื่อง

การทิ้งระเบิดปูพรมของมังกรเพลิงยังคงดำเนินต่อไป!

แดนลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งขึ้น และในตอนนี้ไม่มีนักเรียนคนไหนที่เข้ามาในแดนลับยืนหยัดอยู่ได้อีกแล้ว ใบหน้าของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความหวาดกลัวสุดขีด!

"ติ๊ง! สังหารหมาป่าเหล็ก พลังการต่อสู้ +50"

"ติ๊ง! สังหารงูเบญจรงค์ พลังการต่อสู้ +80"

"ติ๊ง! สังหารหมาป่าลายโลหิต พลังการต่อสู้ +80"

"..."

เยอะเกินไปแล้ว! ข้อมูลพลังการต่อสู้ที่เพิ่มขึ้นบนม่านตาของเขามันมีมากเกินไปจริงๆ หยางเฟิงดีใจจนเนื้อเต้น สัตว์อสูรในแดนลับของโรงเรียนมีเยอะกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

แกรก!

ตอนนั้นเอง หยางเฟิงก็สังเกตเห็นว่ามีรอยร้าวปรากฏขึ้นในมิติอากาศข้างกายเขา รอยร้าวกำลังขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

"หรือว่า..." หยางเฟิงชะงักงัน

แดนลับกำลังจะถล่มงั้นเหรอ?

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

รอบนอกของแดนลับได้รับผลกระทบเพียงเล็กน้อย และนักเรียนส่วนใหญ่ก็ยังอยู่รอบนอก พวกเขาคิดว่าเรื่องมันจบลงแล้ว แต่ที่ไหนได้ กลับเกิดระเบิดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นกับรอยร้าวพวกนี้เนี่ย?" นักเรียนคนหนึ่งพบรอยร้าวในมิติและตะโกนขึ้น

นักเรียนที่อยู่รอบนอกเห็นรอยร้าวในมิติในทันที และพวกเขาทุกคนก็หวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!

ตู้มมม!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองป๋ายเหอ

นักเรียนในแดนลับทุกคนถูกเคลื่อนย้ายออกมาในชั่วพริบตา นี่เป็นข้อดีของแดนลับ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงตายกันหมดอยู่ข้างในนั้นแล้ว

"แดนลับระเบิดงั้นเหรอ?"

นักเรียนที่ถูกเทเลพอร์ตออกมาจากแดนลับตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ริมฝีปากซีดเซียว ราวกับลูกนกที่กำลังตื่นตระหนก อ่อนแอและไร้ที่พึ่ง

หยางเฟิงที่อยู่ไม่ไกลก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปเล็กน้อย เขาจะไปคิดได้ยังไงว่าแดนลับจะระเบิดตู้มต้ามเพราะรับการโจมตีที่รุนแรงขนาดนี้ไม่ไหว?!

ตอนอยู่หน้าคลังเสบียง เขาสามารถประเมินพลังของมังกรเพลิงกลืนกินปะทุได้จริงๆ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขากำลังปลดปล่อยมังกรเพลิงกลืนกินปะทุด้วยความแข็งแกร่งของนักสู้ชั้นยอดระดับกลาง เขาพูดได้แค่ว่าทักษะต่อสู้ระดับเทพเจ้านั้นน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!

โชคดีที่ไม่มีผู้เสียชีวิต ไม่อย่างนั้นเขาคงรู้สึกผิดน่าดู เขายังไม่ได้ตรวจสอบไอเทมที่เพิ่มระดับพลังมาทั้งหมดเลย ดังนั้นเขาจึงรีบเช็กทันที!

"ติ๊ง! สังหารหมาป่าแดง พลังการต่อสู้ +50"

"ติ๊ง! สังหารค้างคาวหัวโลหิต พลังการต่อสู้ +50"

"ติ๊ง! สังหารวัวหางเหล็ก พลังการต่อสู้ +80"

"..."

พลังการต่อสู้ที่เพิ่มขึ้นไม่ใช่สิ่งที่หยางเฟิงสนใจที่สุด สิ่งที่เขาสนใจที่สุดคือพรสวรรค์ที่เพิ่มระดับพลังต่างหาก หลังจากกวาดสายตาดูอย่างรวดเร็ว รูม่านตาของเขาก็หดวูบอย่างแรง

"ติ๊ง! สังหารอสรพิษคลั่งสีชาด พลังการต่อสู้ +240 เพิ่มระดับพลังพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับต่ำ ควบคุมอัสนี"

หยางเฟิงอดไม่ได้ที่จะดีใจจนเนื้อเต้น!

ถึงพรสวรรค์ที่เพิ่มระดับพลังจะเป็นธาตุสายฟ้าระดับต่ำ แต่มันก็คือธาตุสายฟ้าเชียวนะ! แม้ว่าความแข็งแกร่งของพรสวรรค์บางอย่างจะยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ แต่พรสวรรค์ธาตุสายฟ้านั้นจัดอยู่ในกลุ่มพรสวรรค์สายธาตุระดับแนวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากการแปลงสภาพด้วยระบบ 'ควบคุมอัสนี' ก็จะกลายเป็นพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับเทพเจ้า!

จุ๊ๆ!

หยางเฟิงไม่ได้ตั้งใจจะรั้งอยู่ข้างนอกแดนลับอีกต่อไป เขารีบเผ่นออกจากพื้นที่นั้นทันที

ณ ห้องทำงานผู้อำนวยการ!

ผู้อำนวยการของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งมีชื่อว่า หลินเฉียน ซึ่งเป็นถึงนักสู้ระดับกลาง เขากำลังนั่งทำงานอยู่ ตอนที่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท!

เขางุนงงไปหมด!

เขาเคยได้ยินเสียงระเบิดแบบนี้ในเมืองป๋ายเหอตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ก่อนที่เขาจะทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น ครูคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

"ท่านผู้อำนวยการ แดนลับระเบิดครับ!"

"อะไรนะ...!!!" ผู้อำนวยการหลินเฉียนตกใจสุดขีด เขาลุกพรวดจากเก้าอี้และรีบรุดไปยังแดนลับทันที!

เมื่อมาถึงแดนลับ หลินเฉียนก็ต้องตกตะลึง เขามองดูแดนลับเบื้องหน้าด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่มีแดนลับหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงกองซากปรักหักพังเท่านั้น เหล่าครูและนักเรียนจากแผนกศิลปะการต่อสู้ต่างก็มารวมตัวกันที่นั่นแล้ว พวกเขามองซากปรักหักพังตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างเหลือเชื่อ

นักเรียนบางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัดคลิปวิดีโอและโพสต์ลงในฟอรัมผู้ฝึกยุทธ์เมืองป๋ายเหอ

"ใครก็ได้บอกฉันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ผู้อำนวยการหลินเฉียนกล่าวอย่างเหม่อลอยหลังจากที่ได้สติกลับคืนมา