บทที่ 3 ระบบหัวหน้าเผ่า

บทที่ 3 ระบบหัวหน้าเผ่า

เมื่อวิธีเจาะไม้จุดไฟสำเร็จ ชายชราก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและนอนลงส่วนเรื่องที่เหลือมอบให้หลี่หูเป็นผู้จัดการ

หลี่หูโค้งคำนับเป็นสัญญาณให้ มู่เฟิง “หัวหน้าเผ่าได้โปรดออกไปให้คนในเผ่ารู้หน่อยว่า เผ่าของเรามีหัวหน้าเผ่าคนใหม่แล้ว!”

มู่เฟิง สงบสติอารมณ์เล็กน้อยเขามองไปที่ชายชราที่นอนพักอยู่จากนั้นพยักหน้าให้กับ มู่เฟิง “ได้!”

ในเวลาเดียวกันเขาก็ตัดสินใจในใจว่า “ในเมื่อข้ามมิติมายังที่นี่แล้วตั้งแต่นี้ไปเขาถือว่าเป็นหัวหน้าเผ่าของที่นี่มาดูกันว่าเขาจะสามารถทำอะไรได้บ้าง!”

ดังนั้นเขาจึงรีบตามหลี่หูออกจากกระท่อมในขณะที่หลี่หูถือคบเพลิงไว้ในมือ

ทันทีที่พวกเขาออกจากกระท่อม หลี่หูก็ตะโกนเสียงดังว่า

“เผ่าของเรามีเพลิงศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ทุกคนวางใจได้ไม่ต้องอพยพแล้ว!”

“และคนที่สร้างเพลิงศักดิ์สิทธิ์ก็คือหัวหน้าเผ่าคนใหม่ของเรา  มู่เฟิง!”

พร้อมกันนั้นหลี่หูก็คุกเข่าลงมือข้างหนึ่งชูขึ้นไปทาง มู่เฟิง

“หัวหน้าเผ่าจงเจริญ!”

คนรอบข้างต่างคุกเข่าลงเช่นกันแล้วตะโกนว่า “หัวหน้าเผ่าจงเจริญ!”

มีหญิงสาวคนหนึ่งตกตะลึงจนพูดไม่ออกและไม่อยากเชื่อ

“พี่ มู่เฟิง... เป็นหัวหน้าเผ่าหรอ?”

“ไป๋หยา!!”หลี่หูหันกลับไปแล้วตะโกนว่า “อย่าหยาบคาย!”

“ท่านพ่อ!”  ไป๋หยา อุทานออกมา แล้วรีบคุกเข่าลง

เมื่อ หลี่หู มู่เฟิง ได้ยินว่าเป็น ไป๋หยา  เขารีบเข้าไปพยุงนางและโบกมือให้คนอื่น

“พวกเจ้าทำอะไรกัน?รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!”

“พี่ มู่เฟิง!” ไป๋หยา ร้องออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ  มู่เฟิง รู้สึกอบอุ่นหัวใจเขามีความทรงจำเกี่ยวกับหญิงสาวปรากฏอยู่

ไป๋หยา เป็นลูกสาวคนเล็กของ หลี่หู นางอายุน้อยกว่าเขา 2 ปีตอนนี้อายุเพียง 14 เท่านั้น

แม้ว่าหญิงสาวจะสวมขนสัตว์สีเทาที่มีคุณภาพต่ำแต่นางก็เป็นผู้หญิงที่งดงาม

นางมีฟันขาว ใบหน้ารูปพุทรา คิ้วเรียวยาวดวงตากลมโต เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ ไม่มีคำว่า “นอบน้อม”อย่างที่หลี่หูต้องการให้เป็น

“ทุกคนไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เรียกข้าเหมือนเดิมก็พอแล้ว!”

มู่เฟิง เกาหัว  “ไม่จำเป็นต้องทำความเคารพเช่นนี้!”

“นี่มันไม่เหมาะสม….”มีคนพูดขึ้นอย่างลังเลและมองไปที่ หลี่หู  หลี่หูเองก็มีสีหน้าลำบากใจเช่นกัน

แต่ มู่เฟิง นั้นมีความคิดที่เท่าเทียมกันของคนสมัยใหม่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจจึงพูดว่า “ข้าเป็นหัวหน้าเผ่า ข้าบอกอย่างไรก็ต้องปฏิบัติเช่นนั้น!”

มุมปากของหญิงสาวมีรอยยิ้มและรู้สึกพอใจ นางรู้สึกว่าพี่ชาย มู่เฟิง ได้กลายเป็นหัวหน้าเผ่านั้นย่อมเป็นเรื่องดี

ในที่สุดทุกคนก็โล่งใจ

มู่เฟิง พูดกับ ไป๋หยา อย่างเป็นธรรมชาติและกำลังจะพูดคุยบางอย่างก็มีเสียงเตือนขึ้นมาในหัวของเขา

“ติง เจาะไม้จุดไฟ ได้คะแนนความสำเร็จ 1000 แต้ม!”

“อะไรนะ!”  มู่เฟิง ตกใจและดีใจมาก “แค่เจาะไม้ก่อไฟสำเร็จก็ได้ 1,000 แต้ม แล้ว?”

ระบบเตือนอีกครั้งว่า “การเจาะไม้จุดไฟมีความหมายสำคัญต่อเผ่าดึกดำบรรพ์และได้แต้มความสำเร็จสูง”

จากนั้นระบบก็แจ้งเตือนว่า “คุณต้องการเข้าสู่ระบบหน้าจอ เพื่อความเข้าใจของระบบในตอนนี้หรือไม่”

มู่เฟิง คิดอยู่ชั่วครู่  ตอนนี้เขามีแต้มความสำเร็จ 1000 แต้มแล้วซึ่งสามารถแลกเปลี่ยนเป็นทักษะรักษาได้ การช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า ดังนั้นเขาจึงเข้าสู่ระบบ ในขณะที่เขากำลังพูดคุยและเข้าสู่ระบบคนอื่นๆต่างเห็นว่า มู่เฟิง ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงของความคิด

หลี่หูถือคบเพลิงไว้ในมือและมองไปที่ มู่เฟิง ด้วยสีหน้าตกตะลึง เขาตะโกนเสียงดังว่า “หัวหน้าเผ่ากำลังเข้าสู่ภาวะสมาธิทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว!”

คนรอบข้างรีบจากไปทันทีเหลือเพียง มู่เฟิง ยืนอย่างโดดเดี่ยว

มู่เฟิง ไม่รู้ถึงเหตุการณ์ในเรื่องนี้เพราะเขากำลังทำความเข้าใจกับระบบหัวหน้าเผ่าในร่างกายของเขา

“ระบบหัวหน้าเผ่ามีวัตถุประสงค์เพื่อช่วยให้คุณกลายเป็นหัวหน้าเผ่าโดยเร็วที่สุดเพื่อส่งเสริมการพัฒนาเผ่าดึกดำบรรพ์”

“คุณสามารถรับภารกิจที่เหมาะสมภายในระบบได้ และเมื่อทำภารกิจสำเร็จจะได้คะแนนความสำเร็จที่สอดคล้องกัน”

“แต้มความสำเร็จสามารถใช้แลกเปลี่ยนเป็นไอเทมหรือทักษะใดๆจะขึ้นอยู่กับระดับ”

มู่เฟิง พยักหน้า และมองอย่างละเอียด เขาพบว่าภารกิจที่ระบบกำหนดมานั้นเกี่ยวข้องกับเผ่าเป็นอย่างมาก เช่น จัดการกับความอิ่มท้องของคนในเผ่า ,เพิ่มจำนวนประชากร,เพิ่มพลังการต่อสู้และอื่นๆอีกมากมาย คะแนนความสำเร็จที่อยู่เบื้องหลังภารกิจแต่ละภารกิจแตกต่างกันไป แต่ก็ไม่ได้มีคะแนนสูงเท่ากับการจุดไฟ

“หน้าจอแลกเปลี่ยนอยู่ที่ไหน?ข้าขอดูหน่อย!”  มู่เฟิง ออกคำสั่งไม่นานหน้าจอที่เหมือนห้างสรรพสินค้าก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา บางไอคอนสว่าง และมีบางส่วนที่ยังคงดำมืด เขาเข้าใจดีว่ารายการที่สว่างคือสิ่งที่เขาสามารถแลกเปลี่ยนได้ในตอนนี้ และรายการที่ยังคงมีสีดำมืดนั้นเขายังไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้ในตอนนี้ โชคดีที่ทักษะการรักษาที่เขาต้องการตอนนี้สว่างขึ้นแล้ว

“ระบบแลกเปลี่ยนทักษะการรักษา”

ระบบแจ้งเตือนอีกครั้ง “คุณแน่ใจหรือไม่ที่จะใช้แต้มความสำเร็จ 1000 แต้มเพื่อแลกกับทักษะการรักษา?”

“ใช่!”

“ติงแลกเปลี่ยนสำเร็จ!”

มู่เฟิง รับรู้ทันทีเนื่องจากมีข้อมูลชุดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของเขามันเป็นเคล็ดวิชาและตราประทับที่ซับซ้อนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

“นี่คือ…” มู่เฟิง ตะลึงงัน “คาถาหรอ?”

“นี่เป็นวิชาอย่างหนึ่ง” ระบบอธิบาย “หากต้องการใช้วิชานี้จะต้องท่องจำเพื่อกระตุ้นพลังลับของสวรรค์และโลกจากนั้นถึงจะเปิดใช้งานช่วยเหลือชายชราได้”

มู่เฟิง ตกตะลึง “วิชา?มันเป็นคาถาไม่ใช่หรอ?”

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาจับสนเรื่องนี้ เขาท่องคาถาตามแบบข้อมูลอยู่หลายครั้งและพบว่าตนเองเริ่มคุ้นเคยกับ “วิชา”นี้แล้ว

ดังนั้นเขาจึงลืมตาขึ้น และไม่เห็นผู้คนอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาเดินเข้าไปในกระท่อมยื่นมือทั้งสองข้างวางไว้บนหน้าผากของชายชราที่สลบไสลและท่องบทสวดเบาๆ

จากนั้นมีแสงสีเขียวอ่อนสว่างขึ้นรอบข้างหลังจากนั้นพลังก็ไหลจากฝ่ามือสู่ชายชรา

มู่เฟิง ตกตะลึงเขาไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

“มันเป็นคาถาจริงๆ!”เขาถอนหายใจ

ไม่นานชายชราก็ลืมตาขึ้น หลังจากสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของ มู่เฟิง ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจ เขาระงับความตื่นเต้นและรอให้แสงสีเขียวหายไปอย่างเงียบๆ

“มู่เฟิง  เจ้าเข้าสู่การทำสมาธิงั้นหรอ?”

“ทำสมาธิคืออะไร?” มู่เฟิง ตกตะลึงงาน

“เจ้าบรรลุเคล็ดวิชารักษาแล้วเหรอ?”ชายชราถามอีกครั้ง

มู่เฟิง คิดอย่างรวดเร็วเขาตอบสนองทันทีและพยักหน้า

“ใช่แล้วผู้อาวุโส ข้าคิดแต่เพียงว่าข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรจากนั้นข้าก็ได้รับทักษะการรักษามา!”

“เด็กดี!”แววตาของชายชราฉายแววปลื้มปิติและดีใจเป็นสัญญาณให้ มู่เฟิง พยุงร่างของชายชราขึ้นมา

“เจ้าไปเรียกหลี่หูและคนอื่นๆเข้ามาเถอะ!”

“ได้”

มู่เฟิงหันกายเดินออกไปจากห้องแล้วตะโกนว่า “ผู้อาวุโสต้องการให้ทุกคนมาหา!”

หลี่หูและคนอื่นๆปรากฏตัวอีกครั้งและวิ่งเข้าไปในห้องด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นชายชรานั่งอยู่บนหญ้าฟางสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลี่หูดีใจมาก “ผู้อาวุโสเกิดอะไรขึ้น?”

“มู่เฟิง เป็นคนช่วยข้าไว้!” ชายชราพูดเบาๆ และพูดเสริมว่า

“ตอนนี้ข้ารู้สึกราวกับว่าข้าสามารถมีอายุที่ยืนยาวกว่านี้ได้!”

“ฮ่าๆๆ เป็นเรื่องที่ดีมาก!”หลี่หูหัวเราะเสียงดัง

“เช่นนั้นเผ่าต้าเจียงของเรายังคงมีผู้อาวุโสคอยชี้แนะ!”

ชายชรายิ้มและส่ายหัว “ตอนนี้หัวหน้าเผ่าของพวกเจ้าคือ มู่เฟิง และคนที่สามารถแนะนำพวกเจ้าได้ก็คือเขา!”

เมื่อเห็นว่าทุกคนมองมาที่เขาอีกครั้ง มู่เฟิง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก

“ข้าอีกแล้วหรอ?”