บทที่ 2  เจาะไม้เพื่อจุดไฟ

บทที่ 2  เจาะไม้เพื่อจุดไฟ

มู่เฟิง คุกเข่าลงข้างหนึ่ง  เบื้องหน้าของ มู่เฟิง มีชนเผ่าดึกดำบรรพ์มากกว่า 10 คนคุกเข่าทำความเคารพเขา มันให้ความรู้สึกเหมือนในภาพยนตร์ “พ่อทูนหัว”มันมีทั้งอำนาจเก่าใหม่สลับกัน

มู่เฟิง ไม่สนใจเรื่องนี้เขาหันไปจับมือชายชราอีก “ผู้อาวุโส!”

ในขณะนี้ชายชราแทบที่จะมองไม่เห็นการหายใจอีกต่อไป  มู่เฟิง รู้สึกโศกเศร้าในใจของเขา เขากำลังจะสูญเสียคนที่เขาสนิทที่สุดในโลกใบนี้งั้นหรือ?

ในตอนนั้นเองมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

“ระบบหัวหน้าเผ่าเปิดใช้งาน ได้รับคะแนนความสำเร็จ 100 คะแนน”

“ระบบหัวหน้าเผ่างั้นหรอ?คะแนนความสำเร็จอะไร?”  มู่เฟิง เคยเล่นเกมมาก่อนในชีวิตที่แล้วของเขาและอ่านนิยายมามากดังนั้นจึงรู้ว่าระบบทำงานอย่างไร

แม้ว่าเขาจะรู้สึกไร้สาระแต่พอคิดว่าตัวเองข้ามมิติมาได้และได้รับระบบช่างเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว?

“ระบบหัวหน้าเผ่าคือ…”

มู่เฟิง ไม่สนใจว่าระบบจะแนะนำตัวเองอย่างไรเขาอดใจรอไม่ไหวที่จะถามว่า “ระบบมีสิ่งใดที่สามารถช่วยเหลือชีวิตคนได้หรือไม่?”

“สิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือยาที่สามารถรักษาชีวิตคนส่วนเรื่องอื่นๆค่อยพูดกันภายหลัง”เขาตะโกนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ระบบเงียบลงทันที

เห็นได้ชัดว่ามันกำลังฉายเครื่องสแกนเนอร์ที่วนเวียนอยู่ในร่างกายของเขาก่อนจะพูดออกมา

“หากต้องการช่วยชีวิตคนสามารถใช้แต้มความสำเร็จแลกเปลี่ยนทักษะรักษาได้!”

“ถ้าอย่างนั้นแลกกับทักษะการรักษาเลย”  มู่เฟิง ตัดสินใจทันที

“ขอโทษด้วยตอนนี้คุณมีแต้มความสำเร็จเพียง 100 แต้มที่ระบบมอบให้ เท่านั้นและต้องใช้แต้ม 1000 แต้มสำหรับทักษะรักษา”

“แ***เอ้ย!”มู่เฟิง อดไม่ได้ที่จะพูดหยาบคายออกมา

“มีวิธีอื่นไหม!”

ระบบพูดขึ้นว่า “มีวิธีประนีประนอมสามารถใช้แต้ม 100 แต้มเพื่อแลกยาต่ออายุได้ 1 เม็ด จากนั้นคุณสามารถทำภารกิจให้สำเร็จภายใน 3 วันเพื่อจะได้รับแต้ม 1000 แต้ม!”

“ยาต่ออายุงั้นหรอ?”ดวงตาของ มู่เฟิง เป็นประกาย “ภายใน 3 วัน?”

“ใช่”

“ก็ได้ ตกลงแลกเปลี่ยน!” มู่เฟิง ตะโกนในใจ

ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจเรื่องภารกิจ และแต้ม 1000 แต้มของระบบ เขารู้แค่ว่าขอแค่ชายชรายังยืดอายุต่อไปอีกสักหน่อยก็เป็นเรื่องดีแล้ว

“แจ้งเตือนจากระบบ: คุณแน่ใจหรือไม่ว่าจะใช้แต้มความสำเร็จ 100 แต้มเพื่อแลกยาต่ออายุ?”

“ตกลง แน่ใจ!”  มู่เฟิง รู้สึกกังวลกลัวว่าระบบจะมีปัญหา

“ติง!แลกสำเร็จ!”

มู่เฟิง รับรู้ได้ทันทีว่าในมือของเขามียาขนาดเล็กปรากฏออกมา มันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆของสมุนไพร  มู่เฟิง ไม่สนใจปฏิกิริยาของคนรอบข้างและตะโกนว่า “เอาน้ำมา”

คนข้างๆรีบหยิบถ้วยไม้ขึ้นมา ข้างในบรรจุน้ำสะอาด

“ช่วยพยุงผู้อาวุโสลุกขึ้นนั่ง!” มู่เฟิง ตะโกน ผู้คนต่างทำตามที่ มู่เฟิงสั่งเนื่องจากเขาได้เป็นหัวหน้าเผ่าแล้ว

มู่เฟิง ค่อยๆเปิดปากของชายชรา วางยาไว้ในปากของเขาก่อนที่จะป้อนน้ำอีกเล็กน้อย หลังจากแน่ใจว่าเขากลืนมันลงไปแล้วจึงส่งสัญญาณให้พวกเขาวางร่างของผู้อาวุโสลง

คนรอบข้างต่างตกตะลึงมองไปที่ มู่เฟิง “หัวหน้าเผ่า...มันคือ..”

มู่เฟิง ส่ายหัวเป็นสัญญาณให้พวกเขาเงียบและมองไปที่ชายชราที่นอนอยู่อีกครั้งด้วยความตั้งใจ  เขาไม่แน่ใจว่ายามีประสิทธิภาพหรือไม่ เมื่อเห็นว่า มู่เฟิง ไม่พูดไม่จา พวกเขาทั้งหมดต่างไม่กล้าพูดอะไรออกมาและมองไปที่ มู่เฟิง อย่างคาดหวัง

3 นาทีต่อมาหน้าอกของชายชรากระเพื่อมขึ้นลงอีกครั้ง  มู่เฟิง ถอนหายใจยาว “สำเร็จ!”

เมื่อคนรอบข้างเห็นหน้าอกของชายชรากระเพื่อมขึ้นลงอีกครั้งใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โอ้ ผู้อาวุโสเขา….”

มู่เฟิง ยังคงส่ายหัวและพูดว่า “ข้าสามารถช่วยผู้อาวุโสยืดชีวิตได้อีก 3 วัน หากถ้ายังคิดหาวิธีอื่นไม่ออกภายใน 3 วันผู้อาวุโสก็จะ…”

เขายังไม่ทันพูดจบชายชราก็ตื่นขึ้น เขาอยากจะลุกขึ้นแต่ก็ไม่สามารถลุกได้  มู่เฟิง  ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยุงให้เขาลุกขึ้นนั่ง

แววตาของชายชราเปล่งประกายอีกครั้ง เขาไม่ได้ถามอะไรมากเพียงเอ่ยปากพูดว่า “เจ้ายืดอายุของข้าไว้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ข้าเหลือเวลาอีกแค่ 2-3 วันเท่านั้น”

มู่เฟิง ตกใจที่ชายชราสามารถรู้ถึงผลลัพธ์เช่นนี้

“ไม่ต้องสนใจข้า รีบเก็บข้าวของแล้วอพยพไปทางทิศตะวันออกให้เร็วที่สุด”

เห็นได้ชัดว่าชายชราเสียสละตนเองเพื่อช่วยเผ่า ทุกคนแสดงความเศร้าโศกอีกครั้ง

หลี่หูพูดขึ้นว่า “แต่ที่นี่คือบ้านเกิดของพวกเรา!”

“แต่ว่า..”ชายชรารู้สึกหมดแรง “อยู่ที่นี่ก็ต้องรอความตาย! สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของเราได้ถูกขโมยไปแล้ว!”

“เมื่อไม่มีไฟ เผ่าต้าเจียงของเราก็จะถูกทำลาย เจ้าต้องการเป็นคนบาปอย่างนั้นหรือ?”

หลี่หูดูเหมือนจะถูกกระตุ้นด้วยประโยคนี้ เขาลุกขึ้นและแสดงออกถึงความมุ่งมั่น “ตกลง!ข้า…”

“เดี๋ยวก่อน!” มู่เฟิง เอ่ยปาก “ไฟ ไฟในเผ่าหายไปอย่างนั้นหรอ?”

หลี่หูรวมทั้งคนอื่นๆหันไปมอง มู่เฟิง อย่างแปลกใจ “เจ้าลืมไปแล้วหรือ!”

“หืม?”  มู่เฟิง ตระหนักได้ทันทีว่าการที่ตนเองข้ามมิติมาและสถานการณ์บางอย่างยังไม่กระจ่างดังนั้นเขาจึงหาเหตุผลมาอ้างทันที

“ข้าเพิ่งตื่นขึ้นมายังมีบางเรื่องที่ข้าจำไม่ได้!”

ทุกคนเข้าใจทันทีพวกเขากำลังรอให้มู่เฟิงพูดต่อ  แต่สิ่งที่ มู่เฟิง พูดต่อไปทำให้พวกเขาประหลาดใจ

“คือว่า..ข้า...สามารถสร้างไฟได้!”

“อะไรนะ!”หลี่หูและคนรอบข้างรวมทั้งผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังล้วนอุทานออกมาพร้อมกัน

“เจ้าสามารถสร้างไฟได้อย่างนั้นหรือ?”

มู่เฟิง พยักหน้า และระงับความประหลาดใจของเขาที่มีต่อเผ่านี้

“ข้าสามารถสร้างไฟได้!”

หลี่หูยื่นมือออกมาจับมือของ มู่เฟิง “ท่านหัวหน้าเผ่า!”

มู่เฟิง ตกใจ แม้แต่ชายชราที่อยู่ข้างๆยังถามเขาด้วยเสียงมากว่า “มู่เฟิง เจ้าสามารถสร้างไปได้จริงๆเหรอ!”

มู่เฟิง พยักหน้าและเงยหน้าขึ้นก่อนจะกล่าวว่า “มีไม้แห้งหรือไม่เอาไม้ที่แห้งที่สุด จากนั้นขอกิ่งไม้และเศษผงขี้เลื่อย!”

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัยแต่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามเพียงเพราะเขาพูดว่า “ข้าสามารถสร้างไฟได้!”

หลี่หู ไปหาของให้ มู่เฟิงอย่างรวดเร็ว  มู่เฟิง เหลือบมองและพยักหน้าอย่างพึงพอใจจากนั้นเขาก็ใช้วิธี “เจาะไม้เพื่อจุดไฟ” ในชีวิตที่แล้วของเขา เขาจะมีมีดกระดูกขุดรูเล็กๆบนไม้ผุแห้ง จากนั้นเขาวางเศษขี้เลื่อยไว้ด้านบน มือทั้งสองของเขาจับไม้แล้วปั่นไปมาอย่างรวดเร็ว

คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่หายใจพวกเขาจ้องเขม็งไปที่ มู่เฟิง

หลังจากนั้นไม่นานก็มีควันลอยขึ้นจากกิ่งไม้  มู่เฟิง รีบใช้ขี้เลื่อยวางสุ่มลงไปแล้วใช้ปากเป่าเบาๆ

ควันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนในที่นี้ต่างตื่นเต้นดีใจโดยเฉพาะหลี่หูที่อ้าปากค้างจนแทบอยากจะกระโจนใส่

ไม้ยังคงหมุนอย่างรวดเร็วพร้อมกับเป่าลมอีก 2-3 ครั้ง เปลวไฟสีเหลืองก็ปรากฏขึ้นจากควัน!

แม้ว่าเปลวเพลิงจะเป็นเพียงไฟเล็กๆแต่ใบหน้าของ มู่เฟิง ส่องสว่างและจุดประกายความหวังของทุกคนในที่นี้

“เทียนหยูต้าเจียง!” ชายชราลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้นและตะโกนออกมา

ทุกคนมีสีหน้าตื่นเต้นเช่นกันพวกเขาคุกเข่าลง คำนับไปทาง มู่เฟิง แล้วตะโกนพร้อมกัน “เทียนหยูต้าเจียง!”