บทที่ 3: เป็นเรื่องสมควรแล้วที่จะหาเงินจากพวกสัตว์ประหลาด

บทที่ 3: เป็นเรื่องสมควรแล้วที่จะหาเงินจากพวกสัตว์ประหลาด

แม้ว่าซูโย่วจะมีตัวตนที่ถูกต้องตามกฎหมายในโลกนี้แล้ว แต่ในขณะนี้เขามีเพียงแค่ตัวตน พร้อมกับความรู้ทั่วไปที่สอดคล้องกันเท่านั้น

สิ่งของต่างๆ อย่างเช่น เอกสารประจำตัว กระเป๋านักเรียน และกระเป๋าสตางค์ แม้ว่าการ์ดระบุตัวตนจะจัดการเตรียมไว้ให้หมดแล้ว แต่มันก็ถูกทิ้งไว้ที่อพาร์ตเมนต์ในเมืองเบกะ รอให้เขาไปหยิบมันมา

ด้วยเหตุนี้ ซูโย่วจึงไม่มีเงินติดตัวเลย เขาไม่สามารถนั่งรถแท็กซี่กลับไปได้ และทำได้เพียงเดินอย่างเชื่องช้าไปตามถนน

โชคดีที่ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก

เรื่องน่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ เขาพลาดมันฝรั่งทอดลดราคาครึ่งนึงที่ร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นไป

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ซูโย่วก็พบอาคารอพาร์ตเมนต์จากในความทรงจำ

สภาพภายนอกดูทรุดโทรมไปบ้าง เหมือนอาคารอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ที่ขาดการซ่อมแซมบำรุงรักษามานานหลายปี

ซูโย่วสังเกตโครงสร้างและผังของอพาร์ตเมนต์เก่าแห่งนี้อยู่ครู่หนึ่ง เปรียบเทียบข้อมูลในความทรงจำกับความเป็นจริง ก่อนจะเดินมาที่ห้องผู้ดูแลบนชั้นหนึ่งและเคาะประตู

เด็กสาวร่างเล็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินมาเปิดประตู พร้อมกับชะโงกหน้าออกมา

ซูคุง มีอะไรหรือเปล่าคะ?

ซูโย่วก้มมองเด็กสาวน่ารักที่ดูเหมือนเด็กประถมคนนั้น แล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ ซายูริ พอดีฉันเผลอลืมกุญแจไว้ในห้องน่ะ เลยอยากจะขอยืมกุญแจของเธอไปเปิดประตูหน่อย

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วค่ะ รอสักครู่นะคะซูคุง

ใบหน้าของซายูริแสดงออกถึงความเข้าใจ เธอหันหลังและเดินกลับเข้าไปในห้อง

ซูโย่วยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงรื้อค้นดังมาจากข้างใน

ครู่ต่อมา ซายูริก็กลับมาพร้อมกับพวงกุญแจและร้องออกมาอย่างดีใจ

เจอแล้วค่ะ! ไปกันเถอะซูคุง เดี๋ยวฉันเปิดประตูให้นะคะ!

ซูโย่วพยักหน้าและพูดว่า ขอบใจมากนะซายูริ

ไม่เป็นไรเลยค่ะ! นานๆ ทีจะมีคนอยากเช่าอพาร์ตเมนต์ของฉันแบบระยะยาวทั้งที ฉันก็ต้องให้บริการคุณอย่างดีอยู่แล้ว

ทั้งสองคนเดินขึ้นไปชั้นบนตามลำดับ

เจ้าของอพาร์ตเมนต์พูดคุยกับซูโย่วระหว่างที่เดินไป พลางเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียนของเขาช่วงนี้ และถามว่าเขามีแฟนหรือยังอะไรทำนองนั้น

"ไม่ล่ะ เอาไว้ค่อยคุยเรื่องนี้ตอนฉันเข้ามหาลัยก็แล้วกัน"

"เอ๋! ซูคุงเป็นคนแบบนั้นเองเหรอเนี่ย!"

"คนแบบนั้นที่ว่ามันหมายความว่ายังไงครับ?"

"ก็คนที่เอาแต่เรียนน่ะสิ... อิอิ ซูคุง เชื่อพี่สาวเถอะ วัยนี้แหละเหมาะที่จะมีความรักที่สุดแล้ว! เรื่องเรียนน่ะไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก การใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มค่าต่างหากที่สำคัญที่สุด!"

"ขอโทษทีนะซายูริ พอดีฉันไม่ได้มีอพาร์ตเมนต์ทั้งตึกไว้คอยเก็บค่าเช่าแบบเธอนี่นา"

"ถ้าซูคุงอยากได้ ซูคุงก็มีได้เหมือนกันนะ!"

ซายูริหันมามองซูโย่ว รอยยิ้มแฝงความนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กๆ ของเธอ

ซูโย่วรู้สึกเหมือนคำพูดของเธอแฝงนัยยะบางอย่าง

ไม่นะเจ๊ ฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยด้วยซ้ำ เธอจะติดคุกเอานะ!

ซูโย่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ซายูริ ฉันถึงห้องแล้วล่ะ"

"เอ๋? ถึงเร็วจังเลย"

"ก็แค่ชั้นสามเองนี่นา"

"สำหรับฉัน ชั้นสามก็ถือว่าสูงเอาเรื่องอยู่นะ"

ซายูริหยิบพวงกุญแจออกมา เลือกกุญแจดอกหนึ่งแล้วไขประตู

"เอาล่ะ เปิดแล้ว ขอฉันดูหน่อยสิ ห้องของซูคุงข้างในเป็นระเบียบกว่าที่คิดแฮะ" ซายูริสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ "ไม่มีกลิ่นแปลกๆ ในอากาศด้วย ไม่เหมือนเด็กผู้ชายวัยเดียวกับเธอเลยสักนิด"

"..."

ซูโย่วกลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยปากชวนเธอเข้าไปข้างในลงคอไปอย่างเงียบๆ

อย่าดีกว่า

เขามั่นใจแล้วว่าเจ้าของอพาร์ตเมนต์คนนี้ค่อนข้างแปลกประหลาดจริงๆ

ถ้าเขาชวนเธอเข้าไปจริงๆ เขาเกรงว่ามันอาจจะกลายเป็นเรื่องอื่นไปเสียได้

การล้อเล่นของซายูริหยุดลงแค่นั้น เธอเก็บกุญแจและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "งั้นฉันลงไปก่อนนะ ซูคุง คราวหลังก็อย่าลืมพกกุญแจด้วยล่ะ"

"อืม ขอบใจนะซายูริ"

"ถ้ามีเวลาว่างก็แวะมาหาฉันได้นะ เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะเลี้ยงน้ำผลไม้เอง"

"...อืม"

หลังจากซายูริจากไป ซูโย่วก็เดินเข้าไปในห้อง

บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น เขาพบกุญแจห้องและกระเป๋าสตางค์ของตัวเองวางอยู่

ภายในกระเป๋าสตางค์มีเอกสารประจำตัวบางส่วน บัตรธนาคาร และธนบัตรอีกจำนวนหนึ่ง

ซูโย่วลองเก็บกระเป๋าสตางค์และกุญแจ

เพียงแค่คิด กระเป๋าสตางค์และกุญแจในมือก็หายวับไป และไปปรากฏอยู่ในช่องเก็บของของเขาแทน

แบบนี้สะดวกขึ้นเยอะเลย

จากนั้นซูโย่วก็เดินไปดูที่ห้องนอน

มีหนังสือเรียนวางอยู่บนโต๊ะ กระเป๋านักเรียนวางอยู่บนเก้าอี้ หมอนและผ้าปูที่นอนบนเตียงก็สะอาดสะอ้าน

"ถึงข้างนอกจะดูเก่าไปหน่อย แต่สภาพแวดล้อมข้างในก็ถือว่าดีมากทีเดียว"

ซูโย่วค่อนข้างพอใจกับที่พักซึ่งระบบจัดเตรียมไว้ให้

อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ดีกว่าห้องเช่าแคบๆ ในโลกเดิมของเขาตั้งเยอะ

ซูโย่วผลักหน้าต่างห้องนอนให้เปิดออก

เขาไม่รู้ว่าเพื่อนบ้านห้องไหนกำลังทำอาหาร แต่กลิ่นหอมจางๆ ของปลาย่างโชยมาตามสายลม

เมื่อได้กลิ่นนี้ ซูโย่วก็รู้สึกท้องร้องจ๊อกๆ

เขาเดินไปที่ห้องครัวแล้วเปิดตู้เย็น

มันว่างเปล่า

ดูเหมือนว่าคืนนี้เขาคงต้องออกไปหาอะไรกินข้างนอก จากนั้นก็ไปกดเงินที่ธนาคาร แล้วค่อยแวะซื้อของสดที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

ซูโย่วปิดตู้เย็นลงและสังเกตเห็นมีดทำครัววางอยู่บนเขียง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูโย่วก็เก็บมีดทำครัวเล่มนั้นเข้าไปในช่องเก็บของ

ท้ายที่สุดแล้ว ที่นี่คือเมืองเบกะ เมืองแห่งอาชญากรรม

การบังเอิญเจออาชญากรผู้ต้องสงสัยสักสามถึงห้าคนตอนออกไปซื้อของชำถือเป็นเรื่องปกติสุดๆ ดังนั้นการพกอาวุธไว้ป้องกันตัวจึงสำคัญมาก

เมื่อเดินมาที่ห้องนั่งเล่น ซูโย่วเห็นไม้เบสบอลวางอยู่ที่มุมห้อง จึงเก็บมันเข้าไปในช่องเก็บของด้วยเช่นกัน

เขาผลักประตูออกไป ทว่าในขณะที่เขากำลังล็อกประตูนั้น จู่ๆ ซูโย่วก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกดังมาจากชั้นล่าง

"กรี๊ด!!! ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!!!"

เสียงนั่น... ซายูรินี่นา!

ดูเหมือนจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธอเสียแล้ว!

หัวใจของซูโย่วกระตุกวูบ นี่ต้องบอกว่าสมกับเป็นเมืองเบกะจริงๆ ใช่ไหม?

เจ้าของอพาร์ตเมนต์เพิ่งจะช่วยเหลือเขา ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อย แต่เขาก็ทนยืนดูเธอตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอก

เขาต้องลงไปดูสถานการณ์ก่อน

ความคิดของซูโย่วแล่นปรู๊ด เขาหยิบไม้เบสบอลออกมาจากช่องเก็บของ กำไว้ในมือแน่น จากนั้นก็วิ่งไปที่บันไดแล้วกระโดดลงมาจากช่องบันไดโดยตรง

จังหวะที่กำลังจะร่วงลงสู่พื้น ซูโย่วก็กระโดดขึ้นอีกครั้ง

【สกิล: กระโดดสองจังหวะ】

ด้วยการกระโดดครั้งที่สอง แรงเหวี่ยงจากการร่วงหล่นลงมาจากชั้นสามของซูโย่วก็หายไปอย่างกะทันหัน สภาพร่างกายของเขาถูกรีเซ็ตอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาเพิ่งกระโดดลงมาจากขั้นบันไดเพียงขั้นเดียว จึงร่อนลงจอดได้อย่างง่ายดาย

หัวเข่าและข้อเท้าของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ และไม่เกิดเสียงดังรบกวนมากนัก

ซูโย่วเดินย่องไปที่กำแพง แล้วชะโงกหน้าออกไปเพื่อตรวจสอบสถานการณ์

เขาเห็นเพียงซายูริยืนอยู่ตามลำพังหน้าประตูที่ปิดสนิท พร้อมกับตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

ซูโย่วเฝ้าสังเกตการณ์อยู่นานกว่าสิบวินาที ก็ไม่เห็นใครจากหลังประตูพยายามจะพังออกมา สถานการณ์ดูเหมือนจะไม่ได้เร่งด่วนขนาดนั้น

ซูโย่วเดินตรงไปหาเจ้าของอพาร์ตเมนต์พร้อมกับถือไม้เบสบอลเอาไว้ในมือ

"ซายูริ เกิดอะไรขึ้น?"

"ซูคุง!!" ดวงตาของซายูริเบิกกว้างเป็นประกาย เธอโผเข้ากอดเขาราวกับเขาเป็นผู้ช่วยชีวิต "เร็วเข้า ช่วยฉันด้วย!!"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"งู!! มีงูอยู่ในบ้านฉัน! ตัวยาวขนาดนี้เลย! จู่ๆ มันก็โผล่มาจากใต้โต๊ะ! ฉันตกใจแทบตาย!!"

"ที่แท้ก็แค่งูนี่เอง..."

ซูโย่วถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขาคิดว่าเธอไปเจอโจรปล้นบ้านหรืออาชญากรคนอื่นเข้าเสียอีก

"ซูคุง!"

เจ้าของอพาร์ตเมนต์มองเขาด้วยน้ำตานองหน้า

ซูโย่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกกับเธอว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง เธอรออยู่ตรงนี้ อย่าขยับไปไหนนะ เดี๋ยวฉันเข้าไปจัดการมันเอง"

"ระวังตัวด้วยนะซูคุง!"

ซูโย่วหยิบไม้สอยผ้าจากโถงทางเดิน ค่อยๆ แง้มประตูออกและเดินเข้าไปในห้อง เขาเห็นงูตัวนั้นขดอยู่ใต้โต๊ะในห้องนั่งเล่น

มันเป็นงูสีดำความยาวราวๆ ยี่สิบเซนติเมตร กำลังแลบลิ้นขู่ฟ่อๆ ใส่เขา

ซูโย่วถือไม้สอยผ้าขวางไว้ตรงหน้าด้วยมือข้างหนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้งูดำฉกเข้ามา

ส่วนมืออีกข้างก็ยกไม้เบสบอลขึ้น แล้วฟาดลงไปที่หัวของงูอย่างแรง

เสียงดังตุ้บๆ ดังขึ้นสองสามครั้ง

หัวของงูแบนแต๊ดแต๋ และงูทั้งตัวก็นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง

ในขณะเดียวกัน ซูโย่วก็ได้ยินเสียงที่ดังกังวานผิดปกติสองครั้ง

เหรียญทองแดงสองเหรียญร่วงหล่นออกมาจากซากงูอย่างกะทันหัน และตกลงบนพื้นกระเบื้อง