บทที่ 4 ชาตินี้ เธอจะมอบมันให้ตัวเอง

บทที่ 4 ชาตินี้ เธอจะมอบมันให้ตัวเอง

เธอทำตามความต้องการของหลิวเกว๋อเฉียง ยอมมองดูหลิวเกว๋อเซียงสวมรอยใช้ชื่อของเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยจนจบการศึกษา หลังจากนั้นน้องสาวเขาก็ได้แต่งงานกับผู้ชายโปรไฟล์ดีคนหนึ่ง และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในปักกิ่งไปตลอดชีวิต

แล้วเธอล่ะ?

ต้องก้มหน้าสู้ฟ้าหงายหลังสู้ดินอยู่ยี่สิบกว่าปี ส่งเสียดูแลพ่อแม่สามีจนสิ้นลม พอนึกว่าความลำบากจะสิ้นสุดลงเสียที สุดท้ายเธอกลับถูกรถชนบาดเจ็บสาหัสระหว่างทางที่เดินทางขึ้นเหนือมาหาหลิวเกว๋อเฉียงจนต้องถูกหามส่งโรงพยาบาล

ตอนนั้นพยาบาลหยิบโทรศัพท์ของเธอโทรหาหลิวเกว๋อเฉียง

แต่เขากลับตอบมาว่า "ที่หน่วยมีธุระ ฉันยุ่งมาก ปลีกตัวไปไม่ได้"

ใช่... เขายุ่ง เขายุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดให้หูหลี่หลี่ จนไม่มีเวลามาดูดำดูดีเมียหลวงที่ถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลังอย่างเธอ ซึ่งกำลังดิ้นรนต่อสู้กับความตายอยู่ในโรงพยาบาลที่หนานเฉิง

เธอมันเป็นยัยโง่ขนานแท้เลยจริงๆ

มู่เสี่ยวเฉ่ายกมือขึ้นบังแสงแดดที่เริ่มแยงตา ความรู้สึกในใจหนักอึ้งเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าหลังจากประธานหวังไปคุยกับหลิวเกว๋อเฉียงเรื่องนี้แล้ว เขาจะยอมหย่าหรือไม่?

ถ้าเขาไม่ยอมหย่า เธอจะต้องถูกส่งกลับไปลำบากตรากตรำอยู่ที่หมู่บ้านไปชั่วชีวิตเหมือนชาติก่อนงั้นหรือ?

ไม่... ต่อให้ต้องอาละวาดจนพลิกฟ้าคว่ำดิน เธอก็ต้องหย่ากับหลิวเกว๋อเฉียงให้ได้!

"ฉันว่านะนังคนบ้านนอก ทำไมแกถึงเป็นคนจิตใจอัมหิตและขี้อิจฉาขนาดนี้? หลี่หลี่เสียน้องชาย ไปก็น่าสงสารพออยู่แล้ว ผู้พันหลิวจะดูแลเธอมากหน่อยมันจะเป็นอะไรไป?"

"นังผู้หญิงใจยักษ์ แกไม่เพียงแต่ข่วนมือหลี่หลี่จนเป็นแผล แต่ยังชนเธอจนต้องเข้าโรงพยาบาลอีก ถ้าไม่เห็นแก่หน้าผู้พันหลิว พวกเราที่เป็นครอบครัวทหารที่นี่คงส่งแกเข้าคุกไปแล้ว!"

เสียงแหลมสูงดังขึ้นจากทางด้านหลังของมู่เสี่ยวเฉ่า

เธอค่อยๆ หันกลับไปมอง

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถักผมเปียคู่ สวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนชี้หน้าด่าเธอฉอดๆ

เธอจำผู้หญิงคนนี้ได้ นี่คือ หูผิง เป็นอาหญิงของหูหลี่หลี่

แต่ลูกชายของผู้หญิงคนนี้เป็นถึงรองผู้พัน เพื่อที่จะประจบหูหลี่หลี่และหลิวเกว๋อเฉียง ในชาติก่อนนังคนนี้เลยหาเรื่องรังแกเธอไว้ไม่น้อย

มู่เสี่ยวเฉ่ามองหูผิงด้วยสายตาเย็นชา

"ถ้าแกยังกล้าเอาไอ้นิ้วสกปรกนั่นมาชี้หน้าฉันอีก ฉันไม่เกี่ยงที่จะสับมันทิ้งซะ!"

พูดจบ โดยไม่รอให้หูผิงได้ทันตั้งตัว เธอก็หักกิ่งหลิวข้างทางแล้วฟาดเข้าที่มือของหูผิงทันที!

"แกใจกว้างนัก แกไม่ขี้อิจฉานัก ทำไมไม่ให้ลูกชายแกไปดูแลหูหลี่หลี่แทนล่ะ?"

"ทำไมไม่ให้ลูกชายแกแบ่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งไปให้หูหลี่หลี่บ้างล่ะ!"

หูผิงกุมมือตัวเองไว้ แน่นิ่งไปครึ่งค่อนวันเพราะเถียงไม่ออก

เธอมองมู่เสี่ยวเฉ่าอย่างตกตะลึง

นี่มันก็แค่ยัยบ้านนอกคนหนึ่งไม่ใช่เหรอ? เธอเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงกล้ามาพูดกับเธอแบบนี้!

มู่เสี่ยวเฉ่ากวาดสายตามองไปรอบๆ

เห็นเมียทหารและครอบครัวทหารสองสามคนกำลังซักผ้าและเย็บรองเท้าอยู่ในลานบ้านตัวเอง แต่หูของแต่ละคนน่ะ... ผึ่งรอฟังกันเต็มที่

มู่เสี่ยวเฉ่าแกว่งกิ่งหลิวในมือเล่น มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

"แกตาบอดหรือไง? ฉันไม่ได้อยู่ที่เขตทหารเป็นปกติ ยัยหูหลี่หลี่นั่นไม่สนสายตาชาวบ้านเอาแต่มาพัวพันผัวฉัน พอผัวฉันว่างเมื่อไหร่ นางก็วิ่งโร่เข้าห้องผัวฉันเมื่อนั้น... ถามหน่อย ในฐานะที่ฉันเป็นเมียของหลิวเกว๋อเฉียง ฉันไม่ควรโกรธ ไม่ควรหึงหรือไง?"

"แล้วที่บอกว่าฉันอำมหิตน่ะ ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดูนะ ฉันอุตส่าห์นั่งรถไฟมาตั้งสามสิบกว่าชั่วโมงเพื่อมาหาผัวตัวเอง แต่พอผลักประตูเข้าไป กลับเห็นหูหลี่หลี่ซุกอยู่ในอกผัวฉันนั่งอ่านหนังสือด้วยกัน แกบอกสิ ฉันควรจะโกรธไหม?"

"ฉันโกรธจนข่วนมือหลี่หลี่แดงนิดเดียว ผัวฉันกลับผลักฉันล้มจนหัวกระแทกมุมโต๊ะสลบเหมือด แต่พอเช้ามาหูหลี่หลี่ยังกล้าเสนอหน้ามาให้ฉันขอโทษแกบอกสิ นางสมควรโดนตบไหม!"

"ถ้าเป็นลูกชายแกปกป้องหูหลี่หลี่แบบนี้บ้าง เมียลูกชายแกเขาจะทำยังไง!"

หูผิงดวงตาสั่นไหว

ถ้าลูกชายเธอร่านไปคุยกับหูหลี่หลี่แบบนั้น มีหวังนังลูกสะใภ้ปากปลาร้าที่บ้านคงตามไปฉีกอกยัยนั่นจนเละไปแล้วล่ะมั้ง คงไม่กล้าอุ้มหูหลี่หลี่ไปโรงพยาบาลหรอก ป่านนี้บ้านคงแตกไปนานแล้ว

แต่หูหลี่หลี่เป็นหลานสาวเธอ ยังไงคนในครอบครัวก็ต้องเข้าข้างกันเอง จะให้ไปช่วยคนนอกได้ยังไง?

"นังบ้านนอก แกมาพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรที่นี่? รู้จักคำว่ามิตรภาพปฏิวัติไหม?"

"หลี่หลี่เป็นถึงดาวเด่นของคณะละคร หน้าตาก็ดี ฐานะก็มีศักดิ์ศรี เธอไม่ลดตัวลงไปพัวพันกับผู้พันหลิวหรอก"

"ฉันว่าใจแกมันสกปรกเองมากกว่า เลยมองอะไรก็สกปรกไปหมด หลี่หลี่เป็นคนจิตใจดีและมีน้ำใจเกินไป เห็นผู้พันหลิวอยู่ตัวคนเดียวในกรมมันลำบากเลยอยากจะดูแลบ้าง แกอย่ามามองความสัมพันธ์ที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันให้น่ารังเกียจนักเลย"

มู่เสี่ยวเฉ่าปรายตาไปมองด้านหลังหูผิง แววตาเต็มไปด้วยความเยาะหยัน

"ความจริงย่อมดังกว่าคำโกหกนะยายแก่... ถ้าไม่เชื่อ แกก็ลองหันกลับไปดูข้างหลังสิ"

ไม่ไกลนัก ร่างของหูหลี่หลี่พิงซบไปกับตัวของหลิวเกว๋อเฉียงครึ่งค่อนร่าง แขนเรียวบางที่ดูอ่อนแรงคล้องแขนหลิวเกว๋อเฉียงไว้ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดดูมีความสุข ใครไม่รู้มาเห็นเข้าคงคิดว่าพวกเขาเป็นคู่รักที่กำลังคลั่งรักกันอยู่แน่ๆ

มู่เสี่ยวเฉ่ายอมรับว่าหูหลี่หลี่สวยมาก

ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย รูปร่างส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน สวมเสื้อโค้ทวูลสีเทา รองเท้าหนังหัวมน ผมดำขลับเงางามถักเป็นเปียยาวถึงเอว

เมื่อเดินคู่กับหลิวเกว๋อเฉียงที่รูปร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลา ช่างดูเป็นกิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สร้างมาอย่างแท้จริง

หันมามองที่ตัวเธอ ผมสั้นประบ่าดูเชยๆ หน้าม้าหนาเตอะปิดบังหน้าตาไปกว่าครึ่ง สวมชุดผ้าป่านสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าเย็บมือสีดำ

เสื้อผ้าตัวใหญ่โคร่งพรางทรวดทรงจนมิด ผิวคล้ำเสียแดดทำให้เธอดูทั้งเชยและดูแก่

เมื่อมองดูคนทั้งคู่ มู่เสี่ยวเฉ่าก็ยิ้มสมเพชตัวเอง

ถ้ามีโอกาส ใครบ้างไม่อยากสวย? ใครบ้างไม่อยากดูเด็ก?

แต่ใครล่ะที่มอบโอกาสให้เธอได้แสดงความเป็นตัวเอง?

ไม่มีใครมอบให้หรอก...

ดังนั้นชาตินี้ เธอจะมอบมันให้ตัวเอง!

หูผิงหันไปมองภาพนั้นแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดต่อ

มู่เสี่ยวเฉ่ามองเมียทหารหลายคนที่กำลังชะเง้อคอมองอย่างสนใจ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า: "เห็นไหมคะ? พวกเขาน่ะถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน"

หลิวเกว๋อเฉียงได้ยินคำพูดของมู่เสี่ยวเฉ่า เขารีบชักแขนตัวเองออกอย่างไม่เป็นธรรมชาติ พร้อมกับมองมู่เสี่ยวเฉ่าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

"หลี่หลี่ไม่สบาย ฉันกลัวเธอจะล้มเลยช่วยพยุงกลับมา เธออย่ามาพูดจาเลอะเทอะสร้างกระแสข่าวลือแถวนี้!"

มู่เสี่ยวเฉ่าหัวเราะเยาะ

"เธอเป็นอะไรกับคุณ? ถึงขนาดต้องอยู่เฝ้าดูแลกันทั้งคืนเลยเหรอ?"

"พ่อแม่หลี่หลี่ก็ไม่อยู่แล้ว พี่ชายพี่สะใภ้ก็อยู่ต่างเมือง ฉันจะดูแลเธอหน่อยจะเป็นอะไรไป?"

แววตาของหลิวเกว๋อเฉียงเต็มไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน

มู่เสี่ยวเฉ่าแค่นเสียงเย็น

"ก็ไม่ได้บอกว่าคุณไม่ควรดูแลนี่คะ... เพื่อที่จะได้ดูแลเธอได้ดียิ่งขึ้น คุณก็หย่ากับฉันซะสิ"

"ตราบใดที่หย่าขาดจากกันแล้ว คุณจะไปปรนนิบัติเธอยังไงก็ไม่มีใครว่าอะไรได้แล้วล่ะ"

ทันทีที่คำว่า "หย่า" หลุดออกมา ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

"ว้าว ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไงเนี่ย? ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่รักผู้พันหลิวปานจะแหกอย่างยัยคนนี้ จะกล้าเอ่ยปากขอหย่าก่อน!"

ไม่ไกลนัก มีชายสวมเครื่องแบบทหารสองคนยืนอยู่

คนหนึ่งอายุประมาณสามสิบต้นๆ อีกคนประมาณยี่สิบห้าปี

คนที่พูดขึ้นคือทหารคนที่มีอายุมากกว่า เขาจ้องมองมู่เสี่ยวเฉ่าด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ

ใครๆ ก็รู้ว่ามู่เสี่ยวเฉ่าน่ะรักหลิวเกว๋อเฉียงจนโงหัวไม่ขึ้น ต่อให้หลิวเกว๋อเฉียงตดออกมาเธอก็ยังว่าหอม

แต่ไม่นึกเลยว่า จู่ๆ เธอจะเป็นฝ่ายขอหย่าเองเสียอย่างนั้น เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

(จบบท)