บทที่ 2 หลิวเกว๋อเฉียง เราหย่ากันเถอะ

บทที่ 2 หลิวเกว๋อเฉียง เราหย่ากันเถอะ

มู่เสี่ยวเฉ่าแค่นหัวเราะทีหนึ่ง เธอเดินกลับเข้าห้องเพื่อแช่เท้าให้อุ่น จากนั้นก็ทำบะหมี่ใส่ไข่กินอย่างสบายใจ ตั้งแต่เกิดใหม่มา เธอยังไม่มีข้าวตกถึงท้องสักคำเดียว

กินให้อิ่ม... พรุ่งนี้ค่อยไปหย่า

คืนนั้นมู่เสี่ยวเฉ่าล็อกประตูห้องนอนอย่างแน่นหนา ซ้ำยังเอาแท่นหินขัดประตูมาค้ำไว้อีกชั้น

หลิวเกว๋อเฉียงกลับมาถึงบ้านในช่วงเช้ามืดท่ามกลางสายหมอกที่ยังไม่จางหาย เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เขาเห็นมู่เสี่ยวเฉ่านั่งอยู่ที่ห้องรับแขก กำลังกินข้าวต้มกับหมั่นโถว ในหมั่นโถวนั้นยังมีไข่ดาวสีเหลืองทองกับเนื้อรมควันอีกสองชิ้น

โทสะของหลิวเกว๋อเฉียงมอดลงไปบ้างเมื่อเห็นอาหารเช้า เขาเดินไปนั่งลงที่โต๊ะด้วยใบหน้าบึ้งตึง

มู่เสี่ยวเฉ่าไม่ได้สนใจเขา เธอตักข้าวต้มเข้าปากสลับกับกัดหมั่นโถวคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

หลิวเกว๋อเฉียงขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ นี่เธอชักจะเอาใหญ่แล้วนะ ถึงขั้นกล้าแสดงกิริยาแง่งอนใส่เขา! ปกติแล้วเธอควรจะปรนนิบัติล้างหน้าล้างตาและเตรียมอาหารให้เขาเหมือนทุกครั้งไม่ใช่หรือ?

เขารออยู่นานแต่มู่เสี่ยวเฉ่ากลับเฉยเมย ไม่แม้แต่จะชายตามองเขาเสียด้วยซ้ำ

ชักจะปล่อยปละละเลยจนเสียคนแล้วจริงๆ

เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัว แต่พอเห็นสภาพข้างในเขาก็ถึงกับอึ้ง ครัวถูกทำความสะอาดจนเรียบกริบ แม้แต่หม้อก็ถูกคว่ำไว้บนเตาเพื่อผึ่งน้ำให้แห้ง

"มู่เสี่ยวเฉ่า แล้วอาหารเช้าของฉันล่ะ?"

มู่เสี่ยวเฉ่าเคี้ยวหมั่นโถวคำสุดท้ายจนหมด ดื่มข้าวต้มตามไปอีกอึก แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "ที่โรงอาหารหน่วยของคุณไม่มีข้าวให้กินหรือไง?"

หลิวเกว๋อเฉียงถึงกับจุกอก

อาหารเช้าที่หน่วยน่ะมี แต่เขาเอาไปให้หูหลี่หลี่หมดแล้ว ตัวเขาเองยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่มู่เสี่ยวเฉ่ามีสิทธิ์อะไรถึงไม่เหลือข้าวปลาไว้ให้เขาบ้าง?

"แล้วทำไมเธอถึงทำกินแค่คนเดียว?"

"มีปัญหาอะไรเหรอ?"

"เธอลองออกไปถามพวกเมียทหารในบ้านพักดูสิ ว่ามีบ้านไหนบ้างที่เมียไม่ยอมทำข้าวให้ผัวกิน!"

มู่เสี่ยวเฉ่าวางชามลง ใบหน้าหมองคล้ำซูบผอมฉายแววเย้ยหยัน

"งั้นคุณก็ลองไปถามดูสิ ว่ามีผู้ชายบ้านไหนบ้างที่เอาแต่ดูแลคนอื่นจนไม่สนหัวเมียตัวเอง"

หลิวเกว๋อเฉียงชะงักไป เขาพินิจมองมู่เสี่ยวเฉ่าอย่างละเอียดอีกครั้ง ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไป... กลายเป็นคนฝีปากกล้า กิริยาหยาบกระด้าง แถมยังกล้าเถียงเขาคำไม่ตกฟาก

ดวงตาคมเข้มของเขาเต็มไปด้วยการจับผิด เขามองมู่เสี่ยวเฉ่าอย่างพิจารณา ผู้หญิงคนนี้มาจากชนบท ไม่มีความรู้ความเห็นอะไรกว้างขวาง ทั้งก่อนแต่งและหลังแต่ง ไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไร เธอก็จะยอมเป็นเหมือนนกกระทาที่เชื่องเชื่อ เอาเขาเป็นศูนย์กลางของโลกและฟังเขาไปเสียทุกเรื่อง

แต่วันนี้เธอกลับผิดปกติไปมาก

หึ... คิดจะใช้แผนแสร้งทำเป็นเมินเพื่อเรียกร้องความสนใจงั้นเหรอ? เขาไม่มีวันหลงกลตื้นๆ แบบนั้นแน่

"อาหารเช้าไม่ทำก็ช่างเถอะ ฉันจะไปทำงานก่อน ตอนเที่ยงเธอต้มโจ๊กเนื้อหมูไม่ติดมันไว้ด้วยนะ หลี่หลี่อยากกิน"

มู่เสี่ยวเฉ่าจิบน้ำข้าวต้ม ในใจเต็มไปด้วยความเศร้าสลด ชาติก่อนเธอจัดการบ้านเรือนจนเป็นระเบียบสะอาดสะอ้าน ทำอาหารรสเลิศทั้งสีสันและรสชาติเพื่อรอให้ชายคนนี้กลับมามอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้เธอ

แต่การรักผู้ชายที่ไม่มีหัวใจคือโศกนาฏกรรม และเป็นความโง่เขลาของเธอเอง เธอไม่โทษที่ลูกๆ เลือกคนอื่นเป็นแม่ เพราะหากเทียบกับหูหลี่หลี่ในวัยเดียวกันแล้ว เธอทั้งแก่ชรา เสื้อผ้าซอมซ่อ ผิวพรรณกร้านแดดกร้านลมจากการตรากตรำทำงานหนัก ทุกอย่างสู้หูหลี่หลี่ที่รู้จักดูแลตัวเองและมีหน้าที่การงานดีไม่ได้เลยสักอย่าง

แต่หลิวเกว๋อเฉียงล่ะ? ทำไมถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป ทำไมต้องรั้งให้เธอสูญเสียเวลาทั้งชีวิตจนจบลงอย่างอนาถ พอเธอตาย เขาก็แต่งงานกับหูหลี่หลี่ อยู่กันอย่างมีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัว

เคยคิดบ้างไหมว่า "เมียที่ดีแม่ที่ประเสริฐ" อย่างเธอ ต้องใช้ชีวิตอย่างอึดอัดและยากลำบากเพียงใด!

ไม่หรอก... หลิวเกว๋อเฉียงน่ะรู้ดีที่สุด

เพียงแต่เธอเป็นแค่ต้นหญ้าป่าต้นหนึ่ง ในโลกของเขา เธอไม่มีค่าพอจะสร้างแรงสั่นสะเทือนใดๆ ได้เลย ในเมื่อสร้างไม่ได้ เธอก็จะไม่สร้างมันอีกต่อไป

หลิวเกว๋อเฉียงเห็นเธอเงียบเฉยก็เริ่มโมโห "มู่เสี่ยวเฉ่า ที่ฉันพูดน่ะได้ยินไหม!" เขาขึ้นเสียงหนัก

มู่เสี่ยวเฉ่าซดข้าวต้มคำสุดท้ายเสร็จ เงยหน้าสบดวงตาที่ขุ่นเคืองของเขาแล้วสวนกลับด้วยเสียงเย็นเยียบ "จะให้ฉันไปปรนนิบัตินังชู้รักนั่น... คุณเอาหน้าไหนมาพูด!"

"ชู้อะไรของเธอ? พูดจาเลอะเทอะ! ฉันก็อธิบายไปแล้วว่าหลี่หลี่เป็นภรรยาหม้ายของเพื่อนร่วมรบ เธอสุขภาพไม่ดี ฉันจะดูแลเธอให้มากหน่อยมันจะเป็นอะไรไป?"

มู่เสี่ยวเฉ่าเหน็บแนมกลับทันควัน "เพราะเห็นว่าเธอน่าสงสาร หรือเพราะคุณลืมเธอไม่ได้กันแน่!"

เมื่อสบกับดวงตาดำขลับของมู่เสี่ยวเฉ่า หลิวเกว๋อเฉียงพลันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง เขาไม่ชอบมู่เสี่ยวเฉ่าที่เถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้ เขาชอบมู่เสี่ยวเฉ่าคนที่ขี้ขลาด อ่อนแอ คนที่มองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย คอยเอาอกเอาใจและเทิดทูนเขาอย่างสุดหัวใจมากกว่า

ชอบคนที่มองว่าคำพูดของเขาคือประกาศิต ชอบคนที่หมุนรอบตัวเขาโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ

เขามองมู่เสี่ยวเฉ่าถือชามเข้าครัวจึงเดินตามไป อีกสองวันหน่วยจะมีภารกิจ เขาไม่มีเวลาดูแลหูหลี่หลี่ เขาต้องการให้มู่เสี่ยวเฉ่าไปรับผิดชอบต่อผลของการกระทำที่วู่วามของเธอ

หลิวเกว๋อเฉียงลดระดับเสียงลง แต่ยังคงสั่งการด้วยความเย็นชา "หมอบอกว่าหลี่หลี่มีอาการสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการสองวัน ถ้าหลี่หลี่ไม่ใจกว้างพอ ฉันคงส่งเธอไปขึ้นศาลทหารไปแล้ว

ช่วงนี้ฉันยุ่งๆ เธอไปที่โรงพยาบาลดูแลหลี่หลี่สักสองสามวัน จำไว้ว่าอาหารต้องรสอ่อนและมีสารอาหารครบถ้วน เสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้วก็หิ้วกลับมาซักที่บ้านให้สะอาดค่อยส่งไปให้ใหม่

อีกสิบวันหลี่หลี่มีการแสดง เธอต้องปรนนิบัติเธอให้ดี อย่าให้กระทบต่อการแสดงล่ะ แล้วยังมี..."

หลิวเกว๋อเฉียงพล่ามไม่หยุด มู่เสี่ยวเฉ่าวางชามลงบนชั้นหันขวับมาทันที

"หลิวเกว๋อเฉียง ฉันไม่มีใจกว้างพอจะไปปรนนิบัติคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันหรอกนะ และฉันก็จะไม่ทนกับผู้ชายที่เอาเงินเดือนตัวเองไปประเคนให้ผู้หญิงคนอื่นฟรีๆ อีกต่อไป... หลิวเกว๋อเฉียง เราหย่ากันเถอะ"

คำพูดของมู่เสี่ยวเฉ่าทำให้หลิวเกว๋อเฉียงอึ้งไปหลายวินาที เขาไม่อยากจะเชื่อว่าคำว่าหย่าจะหลุดออกมาจากปากของเธอ

"เธอว่ายังไงนะ? มีปัญญาพูดใหม่อีกรอบสิ!"

"ฉันบอกว่า ฉันจะหย่ากับคุณ คุณไปยื่นเรื่องกับหน่วยซะ"

หัวใจของหลิวเกว๋อเฉียงพลันว้าวุ่นขึ้นมาทันที ทำไมต้องหย่า? ทั้งที่เขาก็ยอมตกลงร่วมหอกับเธอแล้วแท้ๆ

"เธอเหลวไหลอะไร? หลี่หลี่ก็บอกแล้วว่าจะไม่เอาเรื่องที่เธอทำร้ายร่างกาย แค่ให้เธอไปดูแลสักสองสามวันมันจะเป็นอะไรนักหนา? ไม่ว่าใครทำผิดก็ต้องยอมรับการลงโทษทั้งนั้น"

"ฉันเหลวไหลงั้นเหรอ? คุณไม่ได้รักฉันเลย ที่แต่งกับฉันก็เพราะพ่อแม่คุณบอกว่าฉันหน้าตาดี ขยันขันแข็ง

จะได้จัดการงานบ้านให้เรียบร้อยเพื่อที่คุณจะได้ไม่มีภาระกังวลใจตอนอยู่ในกองทัพ แต่ในใจของคุณกลับซ่อนหูหลี่หลี่เอาไว้ตลอดเวลา ฉันพูดผิดตรงไหน?"

แสงจันทร์ขาวในอดีต ไฝแดงในใจชาย... ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่มีวันลบเลือนมันไปได้

"เธอ... เธอเพ้อเจ้ออะไร! ฉันกับหลี่หลี่บริสุทธิ์ใจต่อกัน!"

มู่เสี่ยวเฉ่าสะกดกลั้นความขมขื่นในใจ "จะบริสุทธิ์ใจหรือไม่มันไม่สำคัญแล้วล่ะ เพราะตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการมีเพียงอย่างเดียวคือหย่ากับคุณ"

"ถ้าฉันไม่ได้ชอบหลี่หลี่ เธอยังจะหย่าอยู่ไหม?"

หึ ไม่ชอบงั้นเหรอ?

ไม่ชอบแล้วจะอยู่เคียงข้างกันไปทั้งชีวิตได้ยังไง?

ไม่ชอบแล้วจะยอมให้เมียตัวเองต้องรับความแค้นเคืองเพื่อปกป้องยัยนั่นไปทำไม?

ไม่ชอบแล้วจะยอมพาลูกของเธอไปอยู่หนานเฉิงตั้งสิบปี เพียงเพราะหูหลี่หลี่บอกว่าชอบเด็ก โดยไม่สนคำอ้อนวอนขอร้องของเธอเลยแม้แต่นิดเดียวได้อย่างไร!

(จบบท)