บทที่ 617: ผู้คุ้มกฎเสด็จด้วยตนเอง
บทที่ 617: ผู้คุ้มกฎเสด็จด้วยตนเอง
“นี่มันคือของล้ำค่าสิ่งใดกันแน่?”
ชายชราคิ้วหนาจ้องมองเฉินอวี่ตาไม่กะพริบ
ลูกกลมสีแดงฉานนั้น ถึงกับทำให้เฉินอวี่สามารถระเบิดพละกำลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ออกมาได้ กระทั่งตัวเขาเองก็ยังถูกเฉินอวี่กดดันจนได้รับบาดเจ็บ
เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
หากเขาได้รับลูกกลมสีแดงลึกลับในมือของเฉินอวี่มาครอบครองเพื่อเพิ่มพละกำลังโดยรวม การจะสังหารศัตรูข้ามขอบเขตก็ย่อมหาใช่เรื่องยาก!
ฟุ่บ!
ชายชราคิ้วหนาหยิบผ้าคลุมสีดำผืนหนึ่งออกมาสวมใส่
ลวดลายบนผ้าคลุมสีดำส่องประกายแสงสลัวๆ ปลดปล่อยม่านหมอกสีดำออกมาปกคลุมรอบกายของชายชราคิ้วหนา จนกลายเป็นเกราะป้องกันหมอกขุมหนึ่ง
ปัง! ปัง!
รอยกระบี่สองสายฟาดฟันลงมาบนเกราะป้องกันหมอกจนเกิดรอยแยกลึกสองนิ้ว
ทว่าในไม่ช้าหมอกสีดำสายใหม่ก็พุ่งเข้ามาเติมเต็มและซ่อมแซมมันจนกลับคืนสู่สภาพเดิม
ชายชราคิ้วหนายังคงลงมือต้านทานและหลบหลีกการโจมตีของเฉินอวี่เป็นระยะ
“พละกำลังช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!”
หลังจากเข้าปะทะกับเฉินอวี่ได้ครู่หนึ่ง ชายชราคิ้วหนาก็ลอบตกใจอยู่ในใจ ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้เขามีความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อของล้ำค่าในมือของเฉินอวี่มากขึ้นไปอีก
ตูม!
เฉินอวี่กวัดแกว่งกระบี่อย่างต่อเนื่อง เจตจำนงแห่งกระบี่ค่อยๆ พุ่งสูงขึ้น ผสานเข้ากับเจตจำนงแห่งมารที่ดุดันและความคาวโลหิตที่แปลกประหลาดจนน่าหวาดกลัว
วงเวทกระบี่มาร!
เฉินอวี่ใช้เคล็ดวิชากระบี่ ฟาดฟันออกมาเป็นวงเวทที่บ้าคลั่งซึ่งถักทอไปด้วยสีดำและแดง
“ไม่ดีแล้ว!”
ชายชราคิ้วหนาสัมผัสได้ถึงภัยวิกฤต เขาโบกมือทั้งสองข้างปลดปล่อยพลังต้นกำเนิดอันมหาศาลออกมาเพื่อสร้างม่านป้องกันขึ้นมาอีกชั้นที่ด้านนอกของเกราะป้องกันหมอก
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
ในตอนนั้นเอง เคล็ดวิชากระบี่ของเฉินอวี่ก็พุ่งกดทับลงมา ประกายแสงกระบี่ที่ดุดันสายแล้วสายเล่าเข้าฉีกกระชากม่านป้องกัน
ชายชราคิ้วหนาที่ทุ่มกำลังทั้งหมดไปกับการป้องกันถูกโจมตีเข้าอย่างจัง ม่านป้องกันแตกกระจายในพริบตา แม้แต่เกราะป้องกันหมอกก็ค่อยๆ อ่อนกำลังลง เขาถูกแรงปะทะจนต้องถอยร่นไปไกลกว่าสิบจั้ง
ทว่าชายชราคิ้วหนาก็ยังคงสามารถต้านทานการโจมตีนี้ของเฉินอวี่เอาไว้ได้
“ผู้อาวุโสอย่างข้าทุ่มกำลังทั้งหมดไปกับการป้องกัน เจ้าทำอันใดข้าไม่ได้หรอก”
ชายชราคิ้วหนาแค่นเสียงเย็นชาออกมา
ยามนี้แม้เขาจะสังหารเฉินอวี่ไม่ได้ ทว่าเฉินอวี่ก็ไม่มีทางสังหารเขาได้!
ทว่าสิ้นคำพูดนั้น ร่างกายของเฉินอวี่กลับบังเกิดเจตจำนงแห่งกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม ประกายแสงกระบี่สีดำแดงพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นฟ้าประดุจเสาแสงขุมหนึ่ง
วูบบบ!
รอบกายของเฉินอวี่บังเกิดพายุสีดำแดงหมุนวนโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง อีกทั้งพายุมารที่ดุดันนี้ยังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนคมกริบประดุจใบมีด!
“นี่คือ... เขตแดนกระบี่พายุมาร!”
เฉินอวี่จ้องมองภาพเหตุการณ์รอบกายพลางเผยยิ้มออกมา
การที่เขาใช้เคล็ดวิชากระบี่อย่างต่อเนื่อง กลับทำให้เขาสามารถบรรลุเข้าสู่ขอบเขตใหม่ได้โดยบังเอิญ
เมื่อฝึกฝน ‘เคล็ดวิชากระบี่พายุมาร’ จนถึงขั้นบรรลุ ก็จะสามารถสร้างเขตแดนกระบี่พายุมารขึ้นมาได้ ซึ่งจะสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงให้แก่ศัตรูที่อยู่ภายในเขตแดน
วืบบบ!
เฉินอวี่ระเบิดความเร็วพุ่งเข้าสังหารชายชราคิ้วหนา ในขณะเดียวกันเขตแดนกระบี่รอบกายก็เคลื่อนที่ตามเขาไปด้วย
เขตแดนกระบี่พายุมารสามารถทำลายล้างศัตรูได้ทุกเมื่อ ในขณะเดียวกันก็ยังช่วยเพิ่มอานุภาพให้แก่เคล็ดวิชากระบี่ของเฉินอวี่อีกด้วย
“นี่มัน...”
ชายชราคิ้วหนาอึ้งจนพูดไม่ออก ทำได้เพียงโคจรพลังต้นกำเนิดออกมาเพื่อต้านทานอีกครั้ง
ตูม!
ภายในเขตแดนกระบี่ ราวกับมีใบมีดนับไม่ถ้วนคอยเข้าโจมตีชายชราคิ้วหนาอย่างต่อเนื่อง
เฉินอวี่เปรียบเสมือนเทพแห่งการสังหารในเขตแดนกระบี่พายุมารนี้ การโจมตีของเขาแข็งแกร่งและดุดันยิ่งนัก
ในช่วงแรกชายชราคิ้วหนายังพอจะเข้าปะทะกับเฉินอวี่ได้บ้าง ทว่าต่อมาเขาก็เลือกที่จะทุ่มกำลังทั้งหมดไปกับการป้องกัน และสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจหันหลังหนี!
“จะหนีไปที่ใด!”
เฉินอวี่กำลังฮึกเหิม เขาแผดเสียงตะโกนออกมาพลางพุ่งเข้าสังหารทันที
“บัดซบ! เจ้าเด็กบ้าคนนี้ นอกจากจะมีอาวุธระดับสูง สายเลือดระดับสูง และของล้ำค่าระดับสูงแล้ว ถึงกับยัง... ยังสามารถบรรลุเข้าสู่ขอบเขตใหม่ได้ในระหว่างการต่อสู้อีกรึ!”
ภายในใจของชายชราคิ้วหนาทั้งโกรธและคับแค้นใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา!
เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างไม่ยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย
การที่ยอดฝีมือขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่าไล่ล่าสังหารยอดฝีมือขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะหลัง ควรจะเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนักไม่ใช่รึ
ทว่าเมื่อมาถึงตาเขา เหตุใดมันถึงได้ยากเย็นถึงเพียงนี้ จนสุดท้ายกลับกลายเป็นเขาเสียเองที่ถูกยอดฝีมือขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดไล่ล่าสังหาร
ปัง!
การป้องกันจากผ้าคลุมสีดำของชายชราคิ้วหนาถูกทำลายลงจนสิ้น เขาถูกกระบี่ของเฉินอวี่ฟันจนกระเด็นถอยหลังไป ที่หน้าอกปรากฏรอยแผลขนาดใหญ่ที่มีเลือดไหลซึมออกมา
ผู้อาวุโสซุนสีหน้าซีดเผือด ท่าทางลนลาน รีบหนีเอาตัวรอดไปในทันที
ในตอนนั้นเอง ประกายแสงสีแดงในดวงตาของเฉินอวี่ก็ค่อยๆ เลือนหายไป
“รีบไปเร็ว!”
เฉินอวี่หันไปกล่าวกับเย่ลั่วเฟิ้งและราชาเพลิงชาดทันที
พละกำลังที่ได้รับมาจากโอสถศักดิ์สิทธิ์ดาราโลหิตกำลังจะสูญสิ้นไปแล้ว
...
ใต้ท้องทะเล ผู้คุ้มกฎโยวไห่เปรียบเสมือนเงาแสงสีน้ำเงินเข้มที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เขาสามารถตัดสินเส้นทางการหลบหนีของเฉินอวี่และผู้อาวุโสซุนได้อย่างแม่นยำจากกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ
“ถึงกับต้องให้ข้าลงมือ... เจ้าศักดิ์สิทธิ์ดูจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เกินไปหน่อยกระมัง”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่ส่ายหน้าเล็กน้อย
อีกทั้งด้วยระดับของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ ของล้ำค่าในพิภบคุนอวิ๋นที่จะเข้าตาเขานั้นมีอยู่น้อยยิ่งนัก
ในตัวของเฉินอวี่จะมีของล้ำค่าสิ่งใดกันแน่ ถึงกับทำให้เจ้าศักดิ์สิทธิ์ต้องส่งเขามาที่นี่?
พละกำลังของผู้อาวุโสซุนหาได้อ่อนด้อย การจะสังหารขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะหลังเพียงคนเดียวควรจะเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง
หรือว่าเจ้าศักดิ์สิทธิ์จะเกรงว่าหลังจากผู้อาวุโสซุนสังหารเฉินอวี่แล้ว จะชิงของล้ำค่าไปและทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์?
ใช่แล้ว ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นแน่!
“ผู้อาวุโสซุน!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้คุ้มกฎโยวไห่ก็มองเห็นผู้อาวุโสซุนทันที
ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสซุนจะไม่ได้ทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์
ตูม!
ผิวน้ำพลันระเบิดออก คลื่นน้ำม้วนตัวสูง ปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งพุ่งออกมา
ผู้อาวุโสซุนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งภัยอันตรายจนขวัญหนีดีฝ่อ ทว่าเมื่อเขามองเห็นผู้ที่มาถึง เขาก็รีบเอ่ยออกมาด้วยท่าทีนอบน้อมทันที “ท่านผู้คุ้มกฎ!”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่จ้องมองผู้อาวุโสซุน เห็นท่าทางที่ดูสะบักสะบอมและบาดแผลที่หน้าอก เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลอบตกใจอยู่ในใจ
“สังหารขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะหลังเพียงคนเดียว เจ้ากลับตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาถึงเพียงนี้เชียวรึ”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่เอ่ยประชดประชันออกมา
ในขณะเดียวกัน นั่นก็เป็นการพิสูจน์ว่าในตัวของเฉินอวี่อาจจะมีของล้ำค่าอยู่จริงๆ
ผู้อาวุโสซุนก้มหน้าลงด้วยความอับอายและคับแค้นใจ “เรื่องนี้...”
“ท่านผู้คุ้มกฎ ผู้น้อยทำงานพลาดไปขอรับ ปล่อยให้เฉินอวี่หนีไปได้”
สุดท้ายผู้อาวุโสซุนก็ต้องบอกความจริงออกมา
การที่ท่านผู้คุ้มกฎมาถึงด้วยตนเอง เรื่องนี้ย่อมต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาดังที่เขาเคยคิดเอาไว้ ผู้อาวุโสซุนจึงไม่ได้กล้าปิดบัง
“...”
ทั่วทั้งบริเวณพลันตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง
ตูม!
กลิ่นอายที่มืดมิดและหนาวเหน็บระเบิดออกมาปกคลุมไปทั่วชั้นฟ้าและพสุธา จนทำให้ผู้อาวุโสซุนขนลุกซู่และสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาสัมผัสได้ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบหัวใจเอาไว้ ความตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ!
วูบบบ!
พายุมืดมิดสายหนึ่งพุ่งเข้าปะทะร่างของผู้อาวุโสซุนจนกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบจั้งและร่วงหล่นลงสู่ทะเลสาบจิตศักดิ์สิทธิ์ เลือดแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง
“ท่านผู้คุ้มกฎ ผู้น้อย...”
ผู้อาวุโสซุนสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
“ตามข้ามา!”
ใบหน้าของผู้คุ้มกฎโยวไห่เย็นเหยียบ เขาหาได้ชายตามองผู้อาวุโสซุนแม้แต่น้อย ก่อนจะสะบัดชายเสื้อและพุ่งทะยานจากไปทันที
ผู้อาวุโสซุนหยิบโอสถออกมาเม็ดหนึ่งก่อนจะรีบตามไป
“เฉินอวี่ เจ้าหนีไม่พ้นหรอก เจ้าต้องตาย!”
ใบหน้าที่ดูอำมหิตของผู้อาวุโสซุนบิดเบี้ยวไปมาอย่างน่าเกลียด!
...
หลังจากเฉินอวี่บินมาได้ระยะหนึ่ง เมื่อเห็นว่าผู้อาวุโสซุนไม่ได้ตามมา เขาก็เบาใจลง
เฉินอวี่หันไปถามเย่ลั่วเฟิ้งว่า “ในสนามรบที่เขาคุนอวิ๋นเกิดสิ่งใดขึ้นรึ?”
“ข้าเองก็ไม่ทราบแน่ชัด ดูเหมือนว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์คุนอวิ๋นจะสามารถพลิกสถานการณ์ศึกได้แล้ว”
เย่ลั่วเฟิ้งเผยสีหน้ากังวลออกมาเล็กน้อย
นางจากมาในตอนที่เจ้าศักดิ์สิทธิ์เริ่มตอบโต้ออกไปพอดี ดังนั้นนางจึงไม่ได้ทราบเรื่องราวทั้งหมด
ยามนี้พวกเขาเลือกที่จะจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์และเข้าร่วมกับองค์กรจันทร์โลหิต ทว่าสถานการณ์ศึกกลับพลิกผันไปเช่นนี้ นั่นย่อมทำให้พวกเขาบังเกิดความกังวลขึ้นมาและสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“พวกเรากลับไปดูที่นั่นกันเถิด”
เฉินอวี่มองไปยังทิศทางของเขาคุนอวิ๋น
ในเมื่อเลือกที่จะอยู่ฝั่งองค์กรจันทร์โลหิต เช่นนั้นก็ต้องเข้าร่วมในสนามรบเพื่อต่อสู้เคียงข้างองค์กรจันทร์โลหิตเพื่อบดขยี้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้จงได้
“ไม่ดีแล้ว รีบหนีเร็ว!”
ทันใดนั้น ราชาเพลิงชาดที่มีท่าทีสบายๆ ก็แผดเสียงตะโกนออกมาดังลั่น
เฉินอวี่และเย่ลั่วเฟิ้งสีหน้าตื่นตระหนกและบังเกิดความสงสัยขึ้นมา
ทว่าเฉินอวี่เชื่อมั่นในการตัดสินใจของราชาเพลิงชาด เขาไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ รีบพุ่งทะยานหนีไปทันที โดยมีเย่ลั่วเฟิ้งตามมาติดๆ
ราชาเพลิงชาดเป็นคนแรกที่หนีไป เขาหนีไปได้เร็วกว่าเฉินอวี่เสียอีก
วืบบบ วืบบบ!
ท้องฟ้าที่อยู่เบื้องหลังค่อยๆ มืดดับลง รัศมีที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ากดทับร่างของทุกคน
“พวกเจ้า... คิดจะไปที่ใดรึ?”
น้ำเสียงที่เย็นเยือกและแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าสังหารดังแว่วมาทันที
“ผู้คุ้มกฎโยวไห่!”
เฉินอวี่สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่พุ่งพล่านไปทั่วร่าง
เขาไม่ได้คาดคิดว่า ผู้คุ้มกฎโยวไห่จะถึงกับลงมือด้วยตนเองเช่นนี้ เรื่องนี้มันเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?
ต่อให้เขาจะทำให้เจ้าศักดิ์สิทธิ์ไม่พอใจ ทว่านั่นก็หาได้มีความจำเป็นถึงขั้นต้องส่งท่านผู้คุ้มกฎมาจัดการเขาด้วยตนเองไม่
ตูม!
พลังต้นกำเนิดแห่งชั้นฟ้าและพสุธาแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ผู้คุ้มกฎโยวไห่และผู้อาวุโสซุนพุ่งทะยานมาถึงในพริบตา
รัศมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่พุ่งเข้ากดทับร่างของเฉินอวี่ เย่ลั่วเฟิ้ง และราชาเพลิงชาด จนทำให้ทั้งสามคนสัมผัสได้ราวกับมีขุนเขาขนาดมหึมามากดทับอยู่บนศีรษะ ช่างหนักอึ้งยิ่งนัก
วืบบบ!
เงาแสงสีน้ำเงินพุ่งผ่านไป ปลุกปั่นให้เกิดพายุที่น่าสะพรึงกลัวพัดผ่านร่างของเฉินอวี่
ในวินาทีต่อมา ผู้คุ้มกฎโยวไห่ก็มาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสาม เปรียบเสมือนขุนเขาที่ไม่อาจข้ามผ่านได้มาขวางทางเอาไว้
ผู้คุ้มกฎโยวไห่จ้องมองลงมาจากเบื้องบน ดวงตาสีน้ำเงินที่เย็นเยือกจ้องเขม็งมาที่เฉินอวี่ “ข้าอยากจะรู้นักว่า พวกเจ้าทั้งสามคนทำให้ผู้อาวุโสซุนบาดเจ็บถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”
“ท่านผู้คุ้มกฎ เฉินอวี่ได้รับอาวุธระดับสูงของปีศาจกระดูกโยวในอดีตมาครอบครอง อีกทั้งในมือของเขายังมีลูกกลมสีแดงฉานขุมหนึ่งที่ทำให้พละกำลังของเขาพุ่งสูงขึ้นได้ในพริบตาขอรับ”
ผู้อาวุโสซุนรีบเอ่ยออกมาทันที
ยามนี้เขาเพียงต้องการจะทำงานชดเชยความผิด จึงไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องใด
“ลูกกลมสีแดงฉาน พละกำลังพุ่งสูงขึ้นในพริบตารึ?”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่ชะงักไปครู่หนึ่งพลางครุ่นคิด
ทันใดนั้น ผู้คุ้มกฎโยวไห่ก็ได้กลิ่นคาวเลือดที่แฝงไว้ด้วยความหอมหวนที่แปลกประหลาดออกมาจากร่างกายของเฉินอวี่
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดูดซับกลิ่นอายที่ลอยอยู่ในอากาศเข้าไปในร่างกายทั้งหมด
ในทันที ผู้คุ้มกฎโยวไห่สัมผัสได้ถึงความสบายที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทุกเซลล์ในร่างกายราวกับกำลังโห่ร้องด้วยความยินดี ทะเลพลังต้นกำเนิดที่กว้างใหญ่ไพศาลภายในร่างของเขาก็พลันบังเกิดคลื่นม้วนตัวอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาทันที!