บทที่ 616: พลังแห่งโอสถศักดิ์สิทธิ์
บทที่ 616: พลังแห่งโอสถศักดิ์สิทธิ์
เจ้าศักดิ์สิทธิ์ในฐานะคนของเผ่าหนวดวารี ฝึกฝนวิถีวารี จึงมีพละกำลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่งยิ่งนักยามอยู่ในน้ำ ในขณะเดียวกัน เผ่าหนวดวารียังเชี่ยวชาญในการอำพรางกายและลอบโจมตี ร่างแยกของเขาจึงได้รับคุณสมบัติเหล่านี้มาด้วยเช่นกัน
ร่างแยกทั้งยี่สิบเจ็ดร่างของเจ้าศักดิ์สิทธิ์พุ่งทะยานไปมาอย่างไร้ร่องรอยภายใต้ค่ายกลวารีสวรรค์กระเพื่อม เปรียบเสมือนนักฆ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด ทุกครั้งที่ลงมือย่อมเป็นการจู่โจมถึงชีวิต
กองกำลังขององค์กรจันทร์โลหิต หลังจากผ่านเหตุการณ์ “การระเบิดตัวเองสังหาร” มาแล้วก็ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ก็ต้องมาเผชิญกับกลยุทธ์ของเจ้าศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ความหวาดกลัวภายในใจของพวกเขาจึงทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกระดับ
“ถอยออกจากเขาคุนอวิ๋น!”
เหยียนเสวี่ยเทียนไม่ได้ตื่นตระหนก เขาแผดเสียงสั่งการทันที
ค่ายกลวารีสวรรค์กระเพื่อมปกคลุมเพียงพื้นที่ของเขาคุนอวิ๋นเท่านั้น หากถอยออกมาจากรัศมีของค่ายกลได้ ภัยวิกฤตย่อมทุเลาลง
“รีบถอยเร็ว!”
“ช่วยข้าด้วย...”
ในสนามรบตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวายยิ่งนัก กองกำลังจำนวนมากกำลังถอยร่น ในขณะที่การเข่นฆ่าสังหารยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง
“ผู้ที่สยบต่อข้าย่อมรุ่งเรือง ผู้ที่ขวางข้าย่อมพินาศ!”
เจ้าศักดิ์สิทธิ์แผดเสียงตะโกนออกมาดังสนั่นหวั่นไหว
แม้เขาจะเปิดเผยฐานะคนต่างเผ่าจนสร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
ทว่าวิธีการที่เหี้ยมโหดของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ ที่สามารถทำร้ายเหยียนเสวี่ยเทียนจนบาดเจ็บสาหัสและขับไล่กองทัพองค์กรจันทร์โลหิตไปได้ในพริบตา ก็ทำให้ทุกคนต่างพากันยำเกรงและหวาดกลัวยิ่ง
ยามนี้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างมหาศาล!
ประกอบกับน้ำเสียงของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ยังแฝงไว้ด้วยพละกำลังทางจิตวิญญาณที่สามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้คนได้
ดังนั้นสุดท้ายแล้ว ผู้ที่คิดจะทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์จึงมีจำนวนไม่มากนัก
“ฝันไปเถิด ข้าไม่มีทางภักดีต่อคนต่างเผ่าเด็ดขาด!”
องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราเงินคนหนึ่งแค่นเสียงเย็นชาออกมา ก่อนจะพุ่งทะยานไปยังฝั่งองค์กรจันทร์โลหิตอย่างรวดเร็ว
“ข้าต้องการเข้าร่วมกับองค์กรจันทร์โลหิต!”
เขาแผดเสียงตะโกนออกมา ด้วยเหตุนี้คนขององค์กรจันทร์โลหิตจึงไม่ได้ลงมือกับเขา
ทว่าในตอนนั้นเอง
วืบบบ!
ร่างเงาสีน้ำเงินกึ่งโปร่งใสพลันพุ่งผ่านร่างของเขาไปในพริบตา
ฉัวะ!
องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราเงินผู้นั้นยังไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด เขาก็พบว่าที่ลำคอของตนเองมีโลหิตพุ่งกระฉูดออกมาขุมหนึ่ง จากนั้นดวงตาของเขาก็พลันมืดบอดและหมดสติไปทันที
ร่างแยกทั้งยี่สิบเจ็ดร่างของเจ้าศักดิ์สิทธิ์พุ่งทะยานไปทั่วสมรภูมิ และเริ่มลงมือสังหารเหล่าผู้ทรยศเป็นอันดับแรก!
ในยามนี้ ผู้คุ้มกฎทั้งสองท่านรวมถึงผู้อาวุโสใหญ่ต่างก็เปิดเผยร่างที่แท้จริงออกมา ทำให้พละกำลังทวีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล!
ผู้คนจำนวนมากในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างพากันตกตะลึง พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่ายอดฝีมือระดับสูงที่แข็งแกร่งที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ล้วนเป็นคนต่างเผ่าทั้งสิ้น!
เดิมทีพวกเขายังแอบหวังว่า ขอเพียงผู้คุ้มกฎหรือผู้อาวุโสใหญ่ทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์บ้าง สถานการณ์ศึกก็อาจจะพลิกผันได้
“เฮ้อ วิธีการของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ช่างร้ายกาจนัก องค์กรจันทร์โลหิตสิ้นท่าเสียแล้ว ในครั้งนี้เจ้าศักดิ์สิทธิ์อาจจะลงมือขุดรากถอนโคนเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาตามมาในภายหลังเป็นแน่!”
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งลอบถอนหายใจออกมา
หากการทรยศต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์สามารถนำมาซึ่งชัยชนะและทำลายการปกครองของคนต่างเผ่าลงได้ เขาก็ยินดีที่จะทำ
ทว่าพละกำลังของเขาเพียงคนเดียวนั้นช่างน้อยนิดยิ่ง ไม่อาจส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ศึกในภาพรวมได้เลย
“เหยียนเสวี่ยเทียน เจ้าว่าในครั้งนี้ จุดจบของเจ้าจะเป็นเช่นไร?”
น้ำเสียงของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ดูเรียบเฉย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยการเย้ยหยัน
สิ้นคำพูด เขาก็พุ่งเข้าจู่โจมเหยียนเสวี่ยเทียนทันที
ตูม!
ด้านหลังของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ ชั้นฟ้าพลันแปรเปลี่ยน พลันบังเกิดพายุเมฆหมอกม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง แฝงไว้ด้วยรัศมีอำนาจแห่งฟ้าดินที่น่าสะพรึงกลัวกดทับลงไปยังร่างของเหยียนเสวี่ยเทียน
ในมือของเขาปรากฏตรีศูลเล่มหนึ่ง ก่อนจะแทงออกไปอย่างรวดเร็ว ปรากฏเป็นอสูรกายแสงสีน้ำเงินขนาดมหึมาพุ่งเข้าสังหารเหยียนเสวี่ยเทียนพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง
“จันทร์มารพิฆาต!”
เหยียนเสวี่ยเทียนวาดมือทั้งสองข้างราวกับคมดาบ ฟันตรงออกไป ปรากฏเป็นจันทร์เสี้ยวสีเลือดขนาดยาวร้อยจั้ง แฝงไว้ด้วยไอโลหิตที่พวยพุ่งพุ่งทะยานออกไป
ตูม!
การโจมตีของยอดฝีมือระดับสุดยอดทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจนแสบแก้วหู
วืบบบ!
ไม่ได้รู้ว่าเมื่อใด เจ้าศักดิ์สิทธิ์พลันมาปรากฏตัวที่ด้านขวาของเหยียนเสวี่ยเทียน ก่อนจะตวัดตรีศูลในมือออกไป เกิดเป็นร่องรอยแสงสีน้ำเงินที่ลึกล้ำสามสาย แฝงไว้ด้วยความคมกริบที่เย็นเยือกพุ่งเข้าจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง
ตบะของเจ้าศักดิ์สิทธิ์นั้นเหนือกว่าเหยียนเสวี่ยเทียน ประกอบกับความได้เปรียบทางภูมิประเทศ และเหยียนเสวี่ยเทียนเองก็กำลังบาดเจ็บสาหัส
ต่อให้เหยียนเสวี่ยเทียนจะเปลี่ยนจากการโจมตีเป็นการตั้งรับ ก็ยากที่จะต้านทานความแข็งแกร่งของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ได้!
สาเหตุที่เหยียนเสวี่ยเทียนยังคงยืนหยัดอยู่นั้น เป็นเพราะเขายังแอบหวังว่าสถานการณ์ศึกเบื้องล่างจะดีขึ้น หากเป็นเช่นนั้นองค์กรจันทร์โลหิตก็ยังพอจะมีหวัง
ทว่าทุกสิ่งกลับไม่ได้เป็นไปตามที่ใจหวัง
หลังจากถอยออกจากเขาคุนอวิ๋นแล้ว กองกำลังขององค์กรจันทร์โลหิตก็เข้าสู่เขตพื้นที่ของทะเลสาบจิตศักดิ์สิทธิ์
ผู้คุ้มกฎทั้งสองและผู้อาวุโสใหญ่ รวมถึงสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุด ต่างก็พุ่งลงสู่ทะเลสาบจิตศักดิ์สิทธิ์ ปลุกปั่นให้เกิดพายุฝนที่รุนแรงผสานเข้ากับร่างแยกของเจ้าศักดิ์สิทธิ์เพื่อเข่นฆ่าสังหารอย่างบ้าคลั่ง
สถานการณ์ศึกนับตั้งแต่เจ้าศักดิ์สิทธิ์ลงมือ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ฮึดสู้และรุกไล่อย่างเต็มกำลัง จนในยามนี้ผลแพ้ชนะได้ถูกกำหนดไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“ถอย!”
เหยียนเสวี่ยเทียนมีโลหิตไหลซึมที่มุมปาก เขาปรายตามองสถานการณ์ศึกเบื้องล่างและล่วงรู้ว่าไร้ซึ่งหนทางชนะแล้ว
“องค์กรจันทร์โลหิต บังอาจยุยงปลุกปั่นคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ คุกคามต่อพิภบคุนอวิ๋น ทั้งหมดมีโทษตาย ไม่ละเว้น!”
น้ำเสียงที่สั่นสะเทือนจิตใจของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเขาคือฝ่ายธรรมะที่เที่ยงธรรม
“ฆ่า!”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่หัวเราะร่าพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตนเอง
“โยวไห่ เจ้าไปหาผู้อาวุโสซุนเสีย”
น้ำเสียงของเจ้าศักดิ์สิทธิ์พลันดังขึ้นภายในจิตใจของเขา
“ผู้อาวุโสซุนรึ? ไม่ใช่ว่าเขาไปไล่ล่าสังหารเฉินอวี่หรอกรึ?”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่มีสีหน้าฉงนใจ
เขาจดจำเฉินอวี่ได้แม่นยำยิ่ง พึงรู้ว่าในบรรดาสิบคนที่กลับมาจากพิภพดาวโลหิต เฉินอวี่คือผู้ที่ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด
เพียงแต่เขาสงสัยยิ่งว่า เหตุใดเจ้าศักดิ์สิทธิ์ถึงต้องการให้เขาไปหาผู้อาวุโสซุน
ด้วยความสามารถของผู้อาวุโสซุนแล้ว การสังหารยอดฝีมือขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะหลังเพียงคนเดียว ย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก
ทว่าผู้อาวุโสซุนไปได้พักใหญ่แล้ว เหตุใดถึงยังไม่กลับมา?
“เจ้าไปสังหารเฉินอวี่เสีย หากเฉินอวี่ถูกสังหารไปแล้ว ก็ให้สังหารผู้อาวุโสซุนแทน ข้าต้องการของสิ่งหนึ่งที่อยู่ในมือของเฉินอวี่!”
น้ำเสียงที่เรียบเฉยของเจ้าศักดิ์สิทธิ์ดังขึ้นอีกครั้ง
“รับทราบ!”
ผู้คุ้มกฎโยวไห่สีหน้าจริงจังขึ้นมาพลางพยักหน้า
เฉินอวี่มีสิ่งใดในตัวกันแน่? ถึงกับทำให้เจ้าศักดิ์สิทธิ์สนใจและต้องให้เขาออกโรงด้วยตนเองเช่นนี้
ฟิ้ววว!
ผู้คุ้มกฎโยวไห่ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ เขาพุ่งดิ่งลงสู่ทะเลสาบจิตศักดิ์สิทธิ์และหายตัวไปในพริบตา
“ป้ายแผ่นนั้น...”
เจ้าศักดิ์สิทธิ์สายตาลึกล้ำพลันพึมพำออกมาเบาๆ
ก่อนหน้านี้เพียงชั่วพริบตา เขาได้เหลือบไปเห็นเศษเสี้ยวหนึ่งของป้ายในมือของเฉินอวี่ แม้จะจำไม่ได้ในทันที ทว่าเขากลับรู้สึกคุ้นเคยยิ่ง ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งของที่สำคัญยิ่ง
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้ส่งผู้คุ้มกฎโยวไห่ออกไปจัดการ
ด้วยพละกำลังของผู้คุ้มกฎโยวไห่แล้ว ย่อมสามารถจัดการเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็วและกลับคืนสู่สนามรบได้ทันเวลา
……
ตูม!
เหนือทะเลสาบจิตศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏร่างเงาสองสายกำลังห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด
ร่างหนึ่งเปรียบเสมือนวิหคหงส์เพลิงที่ขยับปีกไปมาจนเกิดเป็นประกายไฟสีทองแดง คนผู้นี้ก็คือเฉินอวี่
ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามคือผู้อาวุโสคิ้วหนา ที่มือซ้ายทำท่าฝ่ามือและมือขวาถือดาบใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยพายุหมุน
“เหลือเชื่อนัก ขอบเขตกลับสู่ต้นกำเนิดระยะหลัง ถึงกับสามารถต่อกรกับข้าได้ถึงเพียงนี้”
ผู้อาวุโสคิ้วหนามีสีหน้าตกตะลึงยิ่งนัก
แม้เขาจะได้สัมผัสกับเรื่องนี้มาด้วยตนเองแล้ว ทว่าเขาก็ยังยากที่จะเชื่อสายตาตนเองอยู่ดี
“วายุหมุนสังหารคลั่ง!”
ผู้อาวุโสคิ้วหนากวัดแกว่งดาบใหญ่ในมือ แสงดาบสาดประกายออกมาไม่หยุด กลายเป็นคมดาบที่เย็นเยือกทีละสาย พัดพาให้เกิดลมพายุที่รุนแรงจนกลายเป็นวังวนคมดาบขนาดมหึมาเข้าโอบล้อมร่างของเฉินอวี่เอาไว้
จะรดาบแสงมาร!
เฉินอวี่กวัดแกว่งกระบี่อสุรมารเก้าอัฐิ พร้อมกับเดินเครื่องพละกำลังสายเลือดหงส์ปีกทอง ปลดปล่อยวังวนการโจมตีที่สับสนวุ่นวายด้วยรัศมีสีดำและแดงผสานกันออกมา
อีกด้านหนึ่ง ราชาเพลิงชาดกำลังเข้าห้ำหั่นกับองครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราทองทั้งสองคน
“ช่างเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแเกร่งนัก!”
“รีบถอยเร็ว!”
องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราทองทั้งสองคนถูกราชาเพลิงชาดโจมตีจนต้องถอยร่นไปครั้งแล้วครั้งเล่า และเริ่มมีท่าทีที่ลำบากยิ่งขึ้น
ในตอนนั้นเอง
ฟิ้ววว!
ที่ไกลออกไปปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งขึ้นมา ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันไปมองทันที
“เย่ลั่วเฟิ้ง!”
เฉินอวี่มองไปยังร่างระหงผิวขาวนวลที่คุ้นเคย
ที่แท้ เย่ลั่วเฟิ้งเมื่อเห็นเฉินอวี่ถูกผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไล่ล่าสังหารนางจึงได้รีบตามมาทันที
นางล่วงรู้ถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของเฉินอวี่ดี หากนางและราชาเพลิงชาดร่วมมือกัน ก็ใช่ว่าจะไม่อาจต่อกรกับผู้อาวุโสขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่าได้
เพียงแต่เย่ลั่วเฟิ้งไม่ได้คาดคิดว่า ในยามนี้เฉินอวี่เพียงคนเดียวกลับสามารถรับมือกับผู้อาวุโสคิ้วหนาได้อย่างสูสี
เย่ลั่วเฟิ้งรีบเข้าร่วมการต่อสู้ของราชาเพลิงชาดทันที ทำให้องครักษ์ศักดิ์สิทธิ์ตราทองทั้งสองคนที่กำลังเผชิญกับภัยวิกฤตถึงแก่ชีวิตอยู่แล้ว ต้องสั่นสะท้านไปทั่วร่างด้วยความหวาดกลัว และแผดเสียงด่าทอเย่ลั่วเฟิ้งว่าเป็นคนทรยศ
ทว่าหลังจากนั้นเพียงห้าอึดใจ โลกใบนี้ก็ไร้ซึ่งเสียงของพวกเขาอีกต่อไป
“เฉินอวี่ พวกเรามาช่วยเจ้าแล้ว”
เย่ลั่วเฟิ้งและราชาเพลิงชาดพุ่งเข้าหาเฉินอวี่ทันที
“เจ้าพวกขยะ!”
ผู้อาวุโสคิ้วหนาสีหน้าบึ้งตึงพลันสบถออกมา
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เห็นเฉินอวี่อยู่ในสายตา ทว่ายามนี้เขากลับเริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ตูม!
เขาตวัดดาบออกไปหนึ่งครั้ง รัศมีดาบที่ดุดันปลุกปั่นให้เกิดพายุพลังปราณพุ่งเข้าสังหารราชาเพลิงชาดและเย่ลั่วเฟิ้ง
“รีบถอยเร็ว!”
ราชาเพลิงชาดแผดเสียงสั่งการพลันพ่นลูกไฟออกมาขุมหนึ่งเข้าสกัดกั้นเอาไว้เบื้องหน้า
จากนั้น หนึ่งคนหนึ่งอสูรก็รีบหลบฉากไปทันที
“เฉินอวี่ ผู้อาวุโสอย่างข้าไม่ได้มีเวลามาเล่นกับเจ้า จบสิ้นกันเสียทีเถิด”
ชายชราคิ้วหนาสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที
“วายุอสูรสังหารคลั่ง!”
ชายชราคิ้วหนาวาดฝ่ามือลงบนใบดาบ ทำให้คน ดาบ และวิญญาณศาสตราหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
วืบบบ วืบบบ!
ตัวดาบสั่นสะเทือนเล็กน้อย เจตจำนงแห่งดาบที่ดุดันและคมกริบพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นเสาแสงสีเขียวอ่อนสายหนึ่ง
ฟ้าดินโดยรอบแปรเปลี่ยน ลมพายุหวีดหวิวทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น พลังปราณระหว่างฟ้าดินควบแน่นจนกลายเป็นวังวนพุ่งเข้าหามัน
ฟัน!
ชายชราคิ้วหนาตวัดดาบฟันออกไปอย่างรวดเร็ว ปรากฏเป็นคมดาบสีเขียวขนาดยาวร้อยจั้งพุ่งกดทับลงมาด้วยความเร็วที่น่าตกใจและรัศมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่
เฉินอวี่เมื่อพบกับการโจมตีนี้ เขาก็พลันรู้สึกเย็นวูบที่หนังศีรษะ ร่างกายสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดราวกับกำลังจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ภัยวิกฤตแห่งความตายทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งยิ่งขึ้น
นี่คือการโจมตีระดับสูงสุดจากยอดฝีมือขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่า!
ต่อให้เฉินอวี่จะทุ่มเทกำลังทั้งหมดในการป้องกัน ก็ใช่ว่าจะได้ผลเสมอไป พึงรู้ว่าสาเหตุที่เขาสามารถต่อกรกับยอดฝีมือขอบเขตห้วงสมุทรว่างเปล่าได้นั้น เป็นเพราะสายเลือดและศาสตราวิญญาณซึ่งเน้นหนักไปที่การโจมตีเป็นหลัก
“โอสถศักดิ์สิทธิ์ดาราโลหิต!”
เฉินอวี่พลันฉุกคิดบางอย่างได้ เขาจึงได้สื่อสารกับวิญญาณโอสถในทันที
ในวินาทีต่อมา ในมือของเฉินอวี่พลันปรากฏลูกกลมสีแดงฉานกึ่งโปร่งใสขึ้นมาขุมหนึ่ง รัศมีดาราแดงที่ดูแปลกประหลาดและลึกล้ำสาดประกายออกมาจากภายใน
โอสถศักดิ์สิทธิ์ดาราโลหิตถูกซุกซ่อนอยู่ในห้วงมิติผลึก หากไม่นำออกมาก็ไม่อาจใช้งานได้
“เกิดสิ่งใดขึ้น?”
ชายชราคิ้วหนาจ้องมองไปยังลูกกลมในมือของเฉินอวี่ แม้จะจำไม่ได้ว่ามันคือสิ่งใด ทว่าเขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังที่แปลกประหลาดและแข็งแกร่งที่แผ่ออกมา ย่อมต้องเป็นของล้ำค่า
เขาได้แต่ลอบอุทานในใจว่า เฉินอวี่ผู้นี้ช่างเปรียบเสมือนคลังสมบัติเคลื่อนที่เสียจริง
ในอีกไม่ช้า ของล้ำค่าทั้งหมดในตัวของเฉินอวี่ ย่อมต้องตกเป็นของเขา
ทว่าทันใดนั้นเอง ชายชราคิ้วหนาก็พบกับความผิดปกติบางอย่าง
วืบบบ!
เห็นเพียงรอบกายของเฉินอวี่พลันแผ่ซ่านไปด้วยรัศมีสีแดงที่ดูพิกลพิการ ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ไอสังหารที่เหี้ยมโหดและดุดันแผ่ซ่านออกมา จนทำให้ชายชราคิ้วหนารู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ปัง!
กระบวนท่าดาบของชายชราคิ้วหนาพุ่งกดทับลงมาในพริบตา พายุแสงสีเขียวแผ่กระจายออกไปจนบดบังทุกสรรพสิ่ง
ทว่าทันใดนั้นเอง
ฉัวะ!
รัศมีแสงสีเลือดที่สลับกับสีดำทมิฬพุ่งทะยานออกมา วาดผ่านไปอย่างรวดเร็วจนสามารถฉีกกระชากพายุแสงสีเขียวที่ยิ่งใหญ่นั้นออกเป็นเสี่ยงๆ
จากนั้น เฉินอวี่ก็พุ่งทะยานออกมาจากภายใน ตรงเข้าสังหารชายชราคิ้วหนาทันที
รัศมีกระบี่สีดำทมิฬอันมหาศาลที่แฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งมารที่ท่วมท้นพุ่งแทงออกไป ท่ามกลางแสงสีดำนั้นพลันปรากฏลวดลายสีแดงฉานสายแล้วสายเล่า แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งโลหิตที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ชายชราคิ้วหนาอุทานออกมาด้วยความหวาดผวา
หลังจากที่เฉินอวี่นำลูกกลมนั้นออกมา พละกำลังการต่อสู้ก็พลันพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล จนทำให้เขาสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายขึ้นมา
ลูกกลมสีแดงฉานนั้น แท้จริงแล้วมันคือของล้ำค่าสิ่งใดกันแน่?
ตูม!
เสียงระเบิดดังสนั่น แสงสีดำแดงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เข้าดูดกลืนพายุสีเขียวไปอย่างบ้าคลั่ง
ร่างเงาสีน้ำเงินสายหนึ่งกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าร้อยจั้งถึงจะสามารถหยุดยั้งร่างเอาไว้ได้ เห็นเพียงเสื้อผ้าที่หน้าอกฉีกขาดรุ่งริ่ง และมีบาดแผลเหวอะหวะจนมองเห็นเนื้อข้างใน
อั่ก!
ชายชราคิ้วหนากระอักโลหิตออกมาขุมหนึ่ง สีหน้าดูสะบักสะบอมยิ่งนัก เขาจ้องมองเฉินอวี่ด้วยสายตาที่เย็นเยือกและอาฆาตแค้น
“พลังแห่งโอสถศักดิ์สิทธิ์ดาราโลหิต ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก เพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง ก็ทำให้พละกำลังของข้าพุ่งสูงขึ้นได้ถึงเพียงนี้”
ดวงตาของเฉินอวี่สาดประกายแห่งความตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด