บทที่ 19 ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์หน้าไม่อาย

ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์หน้าไม่อาย

"พวกเจ้าต้องซ่อนเงินให้ดีนะ ห้ามให้ใครเห็นแม้แต่นิดเดียว เข้าใจไหม?" จ้าวเสี่ยวอวี่กำชับ

"วางใจเถอะ ซ่อนมิดชิดยิ่งกว่ารูหนูเสียอีก!" จ้าวต้าซู่รับคำ

จ้าวเสี่ยวอวี่: "..."

"พวกท่านสองคนไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าคะ เริ่มเตรียมงานได้เลย ทางที่ดีควรไปขอยืมกระทะเหล็กใบใหญ่จากบ้านไหนสักบ้านมาด้วย" พูดจานางก็ยัดซาลาเปาปิ้ง  ใส่ในมือทั้งคู่คนละสองลูก พวกเขาต้องยังหิวอยู่แน่ๆ

"ได้เลย!"

หลิวซุ่นกัดซาลาเปาปิ้งคำโตพลางยิ้มแฉ่ง ตอนนี้ต้าซู่เป็นเศรษฐีแล้ว กินซาลาเปาแค่นี้ไม่สะเทือนขนหน้าแข้งหรอก

เช็ดเข้! ทำไมมันหอมขนาดนี้วะ!

"พวกเจ้าไม่กลับรึ?" เขาถามด้วยความสงสัยขณะที่ปากยังเต็มไปด้วยซาลาเปาจนพูดจาอู้อี้

"รอให้มืดก่อนค่อยกลับเจ้าค่ะ"

ก็จริง... กลับไปตอนนี้ก็โดนโขกสับให้ทำงาน อยู่ที่นี่มีทั้งของกินของดื่ม แถมยังมีเงินอีกต่างหาก สบายกว่าเยอะ

หลิวซุ่นและภรรยาแบกตะกร้า "ผูจงอิง" เดินแทะซาลาเปาปิ้งลงเขาไป

จ้าวต้าซู่มองตามหลังพวกเขาไปแล้วอดไม่ได้ที่จะรำพึง "ข้าล่ะอิจฉาเหล่าซุ่นจริงๆ พ่อแม่ตายไปตั้งแต่เขายังเด็ก"

มุมปากจ้าวเสี่ยวอวี่กระตุก... ท่านพ่อเจ้าคะ เชื่อเถอะ ถ้าท่านปู่ได้ยินคำนี้เข้า ท่านคงได้โดนไม้ตะพดฟาดจนหลังแอ่นแน่ๆ

ซ่งซื่อเองก็อึ้งไปเหมือนกัน ไม่รู้จะตอบสามีอย่างไรดี

"แม่มัน เจ้าก็คิดแบบนั้นใช่ไหม? ไม่มีแม่ผัวคอยกดขี่ ชีวิตเจ้าคงจะราบรื่นขึ้นเยอะเลย"

ซ่งซื่อ: ข้าเปล่านะ! อย่ามาปรักปรำข้า!

---

ด้านล่างภูเขา หลังจากคู่สามีภรรยาลงมาแล้ว เจิ้งซื่อก็อยู่ล้างทำความสะอาดผูจงอิง ส่วนหลิวซุ่นตรงดิ่งไปยังบ้านหัวหน้าหมู่บ้านทันที

"ท่านอาหัวหน้าหมู่บ้าน! ท่านอาหัวหน้าหมู่บ้าน!"

"เหล่าซุ่นรึ มาๆๆ นั่งก่อนสิ"

หลิวซุ่นนั่งลง หัวหน้าหมู่บ้านคนนี้เป็นคนดีจริงๆ ตั้งแต่พ่อแม่เขาเสียชีวิต อีกฝ่ายก็คอยดูแลเขามาตลอด โดยเฉพาะตอนเขายังเด็กที่ช่วยออกหน้ากันท่าไม่ให้อาสองคนมาแย่งที่ทำกิน ทำให้เขารักษาที่ดินผืนสุดท้ายเอาไว้ได้

"ท่านอา ข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนให้ท่านช่วยหน่อยขอรับ"

"ว่ามาสิ อาสองของเจ้ามาหาเรื่องอีกแล้วรึ?" ก็ไม่น่าจะใช่นะ โดนข้าสั่งสอนไปหลายรอบแล้ว ช่วงปีหลังมานี้ก็สงบเสงี่ยมดีนี่นา

"ข้าอยากจะรับซื้อหน่อไม้ขอรับ อยากจะรบกวนท่านอาช่วยประกาศให้คนในหมู่บ้านทราบหน่อย"

หัวหน้าหมู่บ้านขมวดคิ้ว "เจ้าจะรับซื้อไอ้ของพรรค์นั้นไปทำไมกัน?"

"ข้ามีทางขายออกไปได้ขอรับ"

"จริงรึ?"

"ขอรับ ไม่อย่างนั้นข้าจะรับซื้อมาทำไมกันล่ะ อยากกินก็แค่ไปหักเองก็ได้"

"แล้วเจ้าจะเอาเท่าไหร่ล่ะ?" ถ้าเอาไม่เยอะ ข้าจะให้เด็กๆ ที่บ้านไปหักให้เจ้าเอง

"ไม่จำกัดจำนวนขอรับ เอาเฉพาะหน่อไม้อ่อนที่ปอกเปลือกแล้ว ข้าให้ราคากิโลกรัมละ 2 อีแปะ  ขอรับ"

"เอาเยอะขนาดนั้น จะขายได้จริงรึ? แล้วเจ้ามีเงินรับซื้อรึเปล่า?"

เงินทองคือสิ่งที่สร้างความมั่นใจ ตอนนี้ในมือเขามีเงิน 5 ตำลึงที่จ้าวต้าซู่ให้มา ความกล้าจึงเต็มเปี่ยม

"ท่านอา ดูนี่ขอรับ!" เขาล้วงเงิน 5 ตำลึงออกมาให้ดู เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เขามีเงินจ่ายจริงๆ

หัวหน้าหมู่บ้าน: "..."

ไอ้หนุ่มนี่ไปรวยมาจากไหนวะเนี่ย ทำไมข้าไม่รู้เลย?

"กิโลกรัมละ 2 อีแปะ ปอกเปลือกแล้ว มีเท่าไหร่เอาเท่านั้นแน่รึ?" นี่มันเข้าท่าแฮะ! ในหมู่บ้านมีป่าไผ่อยู่สองแห่ง แถมยังมีป่าไผ่ป่าบนเขาอีก หน่อไม้พวกนี้ตอนนี้มีขึ้นอยู่เต็มไปหมด

ถ้าเขารับซื้อจริง นี่ก็คืองานเก็บเงินที่กองอยู่บนพื้นชัดๆ!

"ขอรับ แต่ข้าเอาเฉพาะหน่อไม้อ่อนนะ หน่อแก่ข้าไม่เอา"

"นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ตกลง ในเมื่อเจ้าแน่ใจ ข้าจะไปประกาศให้ชาวบ้านรู้เดี๋ยวนี้แหละ"

"ขอบพระคุณมากขอรับท่านอา"

"ขอบใจอะไรกัน ข้าสิควรขอบใจเจ้า ที่หางานดีๆ แบบนี้มาให้ชาวบ้านเหล่ามู่จู "

หลิวซุ่นเกาหัวพลางยิ้มอย่างซื่อๆ

เมื่อเรื่องรับซื้อหน่อไม้ลงตัว หัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่รอช้า เดินตีฆ้องไปทั่วหมู่บ้านพลางตะโกน "แต่ละครัวเรือน ส่งตัวแทนบ้านละหนึ่งคนมาประชุมที่บ้านข้าเดี๋ยวนี้! แต่ละครัวเรือน..."

ชาวบ้านหญิงที่ชอบสอดรู้สอดเห็นถามขึ้น "ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน มีเรื่องอะไรหรือคะ?"

หัวหน้าหมู่บ้านไม่สนใจ ตอบสั้นๆ ว่า "ไปถึงก็รู้เอง เรียกเจ้าบ้านไปล่ะ"

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ลานบ้านหัวหน้าหมู่บ้านก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

"บ้านหลิวซุ่นจะรับซื้อหน่อไม้ ใครอยากหาเงินก็ไปหักในป่าไผ่ป่าเอาเอง ปอกเปลือกให้เรียบร้อย เอาเฉพาะหน่อไม้อ่อน กิโลกรัมละ 2 อีแปะ  เอาละ มีแค่นี้แหละ แยกย้ายได้!" หัวหน้าหมู่บ้านเน้นความกระชับฉับไว

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน บ้านเขาน่ะรึจะรับซื้อหน่อไม้? ล้อเล่นหรือเปล่าคะ? กิโลกรัมละ 2 อีแปะ เชียวนะ ท่านถามเขายังว่ามีปัญญาจ่ายเงินไหม?"

"นั่นสิคะท่านหัวหน้าหมู่บ้าน เขาเพ้อเจ้อ แล้วทำไมท่านถึงต้องไปเพ้อเจ้อตามเขาด้วยล่ะ?" ชาวบ้านบางคนเริ่มบ่น

พวกเขาอุตส่าห์รีบวางมือจากงานในนามาประชุมเพราะนึกว่ามีเรื่องใหญ่ ที่ไหนได้... เรื่องแค่เนี้ย?

"ใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็สุดแท้แต่เถอะ ส่งของปุ๊บรับเงินปั๊บ ไม่มีการติดค้าง ใครไม่เชื่อก็ลองไปหักมาทดสอบดูได้ว่าเขาให้เงินจริงไหม นี่มันเป็นโชคลาภตกมาจากฟ้าแท้ๆ ถ้ามันไม่จริง ข้าจะกล้าเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาแบบนี้รึ ไม่กลัวพวกเจ้ามาปิดล้อมด่าข้าที่หน้าบ้านหรือไง? เอาละ ใครจะทำไม่ทำก็แล้วแต่พวกเจ้าเถอะ"

พอหัวหน้าหมู่บ้านพูดแบบนี้ คนที่ไม่เชื่อในตอนแรกก็เริ่มลังเล หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง? ถ้าจริงขึ้นมา แล้วพวกเขาไม่ทำ ก็เท่ากับเสียโอกาสรวยไปฟรีๆ เลยนะน่ะ! แต่ว่าหลิวซุ่นไปเอาความสามารถนี้มาจากไหนกัน?

อาสองและอาสามของหลิวซุ่นยืนงงเป็นไก่ตาแตก ปกติบ้านพวกเขากับหลิวซุ่นไม่กินเส้นกัน เรื่องของหลานชายคนนี้พวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไร?

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ได้อำกันเล่นนะ?"

"ข้ากินอิ่มจนว่างงานมากนักหรือไง?"

ก็จริง... หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนยังไงพวกเขารู้ดี ต่อให้ไม่เชื่อหลิวซุ่น แต่พวกเขาก็เชื่อหัวหน้าหมู่บ้าน

"พวกเจ้าลองหักมาสักสองสามกิโลดูเดี๋ยวก็รู้เอง แต่อาขอบอกไว้ก่อนนะ ใครที่กล้ายัดไส้หน่อแก่มา หรือปอกเปลือกไม่สะอาด ต่อไปบ้านนั้นหลิวซุ่นจะไม่รับซื้อหน่อไม้อีกเลย"

"ไม่มีทางหรอกค่ะ พวกเราเป็นคนซื่อสัตย์ จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง"

"นั่นสิคะท่านหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเราจริงใจ เรื่องขี้โกงไม่ทำแน่นอน"

หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ยังเป็นคนดีอยู่ ที่เขาเตือนก็เพื่อพวกที่ชอบเล่นตุกติกเท่านั้นแหละ

แล้วชาวบ้านก็แยกย้ายกันไป

"นี่ตาเฒ่า เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงเหรอ?"

"อืม... เจ้าเองก็ไปหักหน่อไม้ด้วยเถอะ ข้าก็จะไป ให้หลานๆ ลูกสะใภ้ และใครที่ว่างงานอยู่ที่บ้านตอนนี้ไปหักหน่อไม้ให้หมดเลย!"

"ได้เลยจ๊ะ!"

---

ครอบครัวจ้าวต้าซู่ที่ยังคงเตร็ดเตร่อยู่บนเขารอจนฟ้าเกือบมืด พอกินอิ่มหนำสำราญแล้วจึงค่อยๆ เดินลงเขามา

"ท่านพ่อ แย่แล้ว เดี๋ยวท่านต้องแวะไปบ้านลุงหลิวอีกรอบนะเจ้าคะ"

"มีอะไรหรือลูก?"

"เงินที่ท่านให้เขาไปมันเป็นเงินตำลึง เขาจะเอาที่ไหนมาทอนชาวบ้านล่ะเจ้าคะ ต้องใช้เงินอีแปะ  เดี๋ยวข้าจะรวบรวมเงินอีแปะทั้งหมดที่ข้ามีให้ท่านเอาไปให้เขาเจ้าค่ะ"

ในมิติของนางมีเงินอีแปะอยู่อีกประมาณ 3 ตำลึงกว่าๆ  น่าจะเพียงพอสำหรับช่วงแรก วันมะรืนนี้พอเอาหน่อไม้ไปส่งค่อยไปแลกจากหลงจู๊เพิ่ม

"ได้เลย พรุ่งนี้เช้าพวกเราทุกคนจะไปบ้านเหล่าซุ่นกันแต่เช้ามืด"

"ข้าก็คิดแบบนั้นเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านต้องช่วยพวกเราจัดการหน่อไม้ด้วยนะเจ้าคะ ส่วนเรื่องรับซื้อหน่อไม้น่ะ ให้ลุงหลิวหาคนมาช่วยเพิ่มอีกสักคนดีไหมเจ้าคะ?"

"แล้วจะหาใครล่ะ?"

"ก็ท่านพ่อบอกเองไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าคนครึ่งหมู่บ้านเป็นพี่น้องท่าน ก็เรียกพี่น้องท่านมาช่วยสิเจ้าคะ"

จ้าวต้าซู่: "..."

ซ่งซื่อแอบกลั้นขำ... ตั้งแต่เสี่ยวอวี่กระโดดน้ำฆ่าตัวตายคราวนั้น ฝีปากนางช่างจัดจ้านจริงๆ! เมื่อก่อนมีแต่สามีนางที่พูดจนคนอื่นเถียงไม่ออก ตอนนี้ในที่สุดเขาก็โดนเข้ากับตัวเสียที ทำไมข้าถึงรู้สึกมีความสุขแบบนี้นะเนี่ย?!

(จบบท)