บทที่ 41 เราและเขา

บทที่ 41 เราและเขา

[ห้องส่งรายการ Sports Today Japan]

‘สวัสดีครับท่านผู้ชม ยินดีต้อนรับสู่รายการ Sports Today Japan วันนี้เราจะมาวิเคราะห์แมตช์สุดมันเมื่อวานนี้ ระหว่าง บาเลนเซีย เอฟซี จากสเปน และ โยโกฮาม่า เอฟ มารินอส ของเราครับ’

‘ผม อิทาจิ ผู้ดำเนินรายการ วันนี้เราได้รับเกียรติจากตำนานนักเตะทีมชาติญี่ปุ่น ยูจิ นากาซาวะ ครับ’

“ขอบคุณครับอิทาจิ ยินดีที่ได้มาร่วมรายการครับ”

ยูจิทักทาย

“แมตช์เมื่อวานนี้ที่นิสสัน สเตเดียม สนุกมากเลยนะครับ บาเลนเซียเฉือนชนะไป 3-2 โดยเฉพาะผู้เล่นคนหนึ่งที่แบกทีมไว้อย่างน่าทึ่ง... อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ คุณยูจิมีความเห็นยังไงบ้างครับ?”

อิทาจิถาม

“บอกตามตรง ผมเคยเห็นเด็กมีพรสวรรค์มาเยอะ แต่เด็กคนนี้... สุดยอดจริง ๆ ครับ ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่าอายุยังไม่ถึง 16 ด้วยซ้ำ แต่เล่นได้นิ่งและเป็นผู้ใหญ่มาก”

“การครองบอล การหาช่องว่าง... เหมือนเซร์คิโอ บุสเก็ตส์ เลย แต่มีความอันตรายในเกมรุกมากกว่า ยิง 2 จ่าย 1 นี่พิสูจน์ได้ดีเลยครับ”

ยูจิวิเคราะห์อย่างออกรส

“น่าทึ่งจริง ๆ ครับ... อีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ ชู ดาวรุ่งของเราที่ลงมาแอสซิสต์สวย ๆ ได้ คุณยูจิคิดยังไงครับ?”

“ชูเองก็ทำได้ดีมากครับ สายตาเฉียบคม... ผมแค่หวังว่าเขาจะไม่หยุดพัฒนาและไม่ติดนิสัยเล่นเนือย ๆ แบบบอลญี่ปุ่นลีกเรา ผมหวังว่าเด็ก ๆ รุ่นใหม่จะเปลี่ยนแปลงวงการฟุตบอลบ้านเราได้”

ยูจิถอนหายใจแล้วพูดต่อ

“แล้วเรื่องที่อิซานมีเชื้อสายญี่ปุ่นล่ะครับ? เขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น มีสิทธิ์เลือกเล่นให้ทีมชาติญี่ปุ่นได้ คุณคิดว่าไง?”

อิทาจิยิงคำถามเด็ด

“เป็นเรื่องดีแน่นอนถ้าเขาเลือกเรา แต่ผมว่าสเปนคงไม่โง่ปล่อยเพชรเม็ดงามขนาดนี้หลุดมือหรอกครับ... ถ้ามีโอกาสก็ดี แต่ผมไม่อยากหวังมาก”

[ห้องพยาบาล]

“เป็นไงบ้างหมอ?”

โค้ชบาราฮาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ทำหน้าเครียดไปได้บาราฮา... ไม่ได้หนักหนาอะไร แค่ต้องการ RICE”

หมอประจำทีมตอบ

อิซานทำหน้างง

“ห๊ะ? ข้าว? ข้าวมันช่วยรักษาได้ด้วยเหรอครับ?”

“ไม่ใช่ข้าว  ที่กินโว้ย! RICE ย่อมาจาก Rest (พัก), Ice (ประคบน้ำแข็ง), Compression (รัด), Elevation (ยกสูง) ต่างหาก!”

บาราฮาอธิบายอย่างเอือมระอา อิซานร้องอ๋อ

“เขาลงเล่นได้แหละ แต่ผมแนะนำว่าแมตช์หน้าพักไว้ก่อนดีกว่า”

หมอแนะนำ

“โอเคครับหมอ... ขอบคุณครับ”

บาราฮารับคำ โค้ชโมเรโน่ถอนหายใจโล่งอก

“อย่าใช้งานหนักเกินไปล่ะ เขายังเด็กอยู่ ต้องดูแลดี ๆ”

หมอกระซิบเตือนบาราฮา

[โรงแรม]

“เป็นไงบ้างเพื่อน”

ปิเอโตรถามทันทีที่อิซานกลับมา

“หมอบอกไม่เป็นไรมาก แต่คงอดลงนัดหน้า”

อิซานตอบหน้าเศร้า เขาเสพติดความตื่นเต้นในสนามไปแล้ว

“เอาน่า... หายเจ็บก็ดีแล้ว อย่าทำหน้าเศร้าไปเลย”

ปิเอโตรปลอบ

“พระเจ้าช่วย... นี่ปิเอโตรตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย?”

อิซานแกล้งแซว

“ก-ก็... ฉันเป็นห่วงนายนะเว้ย...”

ปิเอโตรตะกุกตะกัก เรียกเสียงฮาจากเพื่อน ๆ

“ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก”

โฆเซ่ กาย่า กัปตันทีมเดินเข้ามาตบไหล่

“พักผ่อนซะ เดี๋ยวเจอกันมื้อเย็น”

โค้ชบาราฮาสั่ง ทุกคนแยกย้ายเข้าห้องพัก

[3 วันต่อมา]

[ผู้บรรยาย]

‘จบครึ่งแรกที่โทโดโรกิ สเตเดียม ครับ! คาวาซากิ ฟรอนตาเล่ นำ บาเลนเซีย อยู่ 3-2!’

‘บาเลนเซียส่งทีมสำรองลงเกือบยกชุด ฟอร์มเลยดูสะเปะสะปะไปหน่อย โค้ชบาราฮาคงไม่อยากเสี่ยงใช้งานตัวหลักหลังจากเห็นอาการบาดเจ็บของพ่อมดน้อยอิซานในนัดที่แล้ว’

อิซานนั่งดูเพื่อนร่วมทีมโดนยิงนำอยู่ที่ม้านั่งสำรอง สองประตูที่บาเลนเซียได้มาก็มาจากจุดโทษทั้งนั้น

ครึ่งหลัง บาเลนเซียแก้เกม เปลี่ยนตัว 4 คนรวด ส่ง ปิเอโตร, อังเดร อัลเมด้า, มาร์ค และ ฮูโก้ ดูโร่ ลงมา

รูปเกมเปลี่ยนทันตาเห็น บาเลนเซียครองเกมบุกแหลก

นาทีที่ 64 ปิเอโตรจ่ายบอลออกปีกให้ ปีเตอร์ กอนซาเลซ

ปีเตอร์กระชากหนีกองหลังคาวาซากิ แล้วเปิดบอลเรียดเข้ากลาง

กองหลังคาวาซากิกระโดดเตรียมโหม่ง แต่บอลมาต่ำกว่าที่คิด ทำให้เสียจังหวะ

ปิเอโตรวิ่งเติมขึ้นมา เขาเห็น ฮูโก้ ดูโร่ อยู่ข้างหลัง เลยตัดสินใจปล่อยบอลลอดขา

กองหลังคาวาซากิหลงทาง บอลไหลไปเข้าเท้าฮูโก้ ดูโร่ ยิงสวนตัวผู้รักษาประตูเข้าไปตุงตาข่าย!

3–3

อิซานที่แอบงีบหลับโดยเอาฮู้ดคลุมหัว คิดในใจว่า ‘จบแล้วสินะ’

หลังจากนั้น บาเลนเซียเครื่องร้อน ยิงเพิ่มอีก 2 ลูกจาก มาร์ค และ อัลเมด้า

จบเกม บาเลนเซีย ชนะ คาวาซากิ ฟรอนตาเล่ 5–3

[เช้าวันต่อมา]

“อ๊าาา มิอุระ... เมื่อไหร่จะว่างลูก แม่คิดถึงจะแย่แล้ว”

โคมิอ้อนผ่านโทรศัพท์

“หลังจบทัวร์นี้ ผมจะได้หยุด 3 วันครับแม่ เดี๋ยวเราค่อยไปเที่ยวกันนะ”

อิซานตอบ

“ว่าไงหลานรัก สบายดีไหม?”

เสียงคุณตาดังแทรกเข้ามา

“สวัสดีครับคุณตา สบายดีครับ”

“ตาเองก็สบายดีนะ ถ้าไม่ติดที่ยายเราชอบบ่นแถมมือหนัก... โอ๊ย!”

เสียงผัวะดังลั่น

“เห็นไหม... อย่าไปแต่งงานกับผู้หญิงดุ ๆ นะหลาน”

คุณตาบ่นอุบ อิซานขำก๊าก

“แล้วโฮริล่ะครับ?”

“รายนั้นออกไปผจญภัยกับแก๊งเด็กแถวบ้านแล้วจ้ะ”

โคมิตอบ

“โอเคครับแม่ ไว้เจอกันนะครับ”

วางสายเสร็จ อิซานเดินไปที่ห้องประชุมเพื่อฟังแผนการเล่น

ระหว่างทาง สาว ๆ พนักงานโรงแรมและแขกที่พักต่างมองเขาตาเป็นมัน

“หล่อวัวตายควายล้มเลยแก...”

“ตาสวยมาก...”

“คิดว่าเขามีแฟนยัง?”

คำถามสุดท้ายทำให้อิซานนึกถึงโอลิเวีย

‘ไม่ได้คุยกันนานแล้วแฮะ เดี๋ยวประชุมเสร็จต้องโทรหาหน่อยแล้ว’

อิซานเดินเข้าห้องประชุม เห็นที่ว่างข้างปิเอโตร แต่แกล้งทำเมินจะไปยืน

กาย่ากวักมือเรียกให้ไปนั่งข้าง ๆ ปิเอโตรเลยแอบย่องไปเตะก้นกาย่าเบา ๆ

“หนีไม่พ้นหรอกเพื่อน”

ปิเอโตรกระซิบ

โค้ชบาราฮาเห็นเหตุการณ์พอดี

“อยากนำประชุมแทนฉันไหมปิเอโตร?”

“ขอโทษครับโค้ช!”

ปิเอโตรนั่งตัวลีบทันที

โค้ชบาราฮากวาดสายตามองลูกทีมทุกคนก่อนจะเริ่มพูด

“เอาล่ะทุกคน... คู่แข่งรายต่อไปของเราคือ ท็อตแนม ฮ็อตสเปอร์...”