บทที่ 18 ออกเดต

บทที่ 18 ออกเดต

โคมินั่งรออิซานอยู่ที่ลานจอดรถของอะคาเดมี่ เธอก้มมองนาฬิกาข้อมือ... 19:48 น.

เธอมองไปรอบ ๆ ก็เห็นผู้ปกครองบางส่วนมารอรับลูกหลานเหมือนกัน โคมิเอนหลังพิงเบาะแล้วเผลอหลับไปท่ามกลางความเงียบสงบ

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะกระจกปลุกให้เธอตื่น ลืมตาขึ้นมาก็พบอิซานยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างรถ เธอรีบปลดล็อกประตูให้ลูกชาย

อิซานโยนกระเป๋าไปไว้เบาะหลัง แล้วเข้ามานั่งที่เบาะหน้าคู่คนขับ

“เป็นไงบ้างจ๊ะ?”

โคมิถาม

“แม่คิดว่าไงล่ะ... เราชนะ! แถมผมยิงไป 3 ประตู กับอีก 1 แอสซิสต์ด้วย!”

อิซานตอบพร้อมยืดอกทำหน้าขิงใส่แม่ โคมิอดหัวเราะกับท่าทางเด็กน้อยของลูกชายไม่ได้

ทั้งสองคุยกันสัพเพเหระตลอดทางกลับบ้าน เมื่อถึงหน้าบ้าน เสียงแตรของรถอีกคันก็ดังขึ้น โอลิเวียที่เพิ่งมาถึงเหมือนกันรีบลงจากรถเมื่อเห็นอิซาน

อิซานก้าวลงจากรถมาเจอโอลิเวียที่กำลังเดินเข้ามาหา

“ไง”

โอลิเวียทัก

“ไง”

อิซานทักตอบ

แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุม... ทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันไปมาไม่รู้จะพูดอะไร โคมิที่แอบมองอยู่ในรถหัวเราะคิกคักก่อนจะแอบหนีเข้าบ้านไป ปล่อยให้หนุ่มสาวเคลียร์กันเอง

“เกมเป็นไงบ้าง?”

โอลิเวียทำลายความเงียบ

“ก็... ชนะน่ะ”

“ว้าว เยี่ยมไปเลย”

แล้วก็เงียบอีก... บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ

‘โอ๊ยยย ยัยบ้าโอลิเวีย! ตั้งสติหน่อยสิยะ! หล่อนแก่กว่าเขานะ ทำตัวให้มันเป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ!’

โอลิเวียกรีดร้องในใจ

“พรุ่งนี้ฉันว่างนะ”

จู่ ๆ อิซานก็โพล่งขึ้นมา ดึงสติโอลิเวียกลับมาทันที

“ไม่พักผ่อนหน่อยเหรอ? เพิ่งแข่งมานะ”

เธอถามด้วยความเป็นห่วง

“สบายมาก เกมนี้ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ พลังยังเหลือเฟือ พรุ่งนี้ก็คงฟิตปั๋งแล้วล่ะ”

อิซานยิ้มตอบ

“โอเค... งั้นเจอกันพรุ่งนี้”

“อื้อ พรุ่งนี้เจอกัน บาย ลิฟ”

อิซานโบกมือลาแล้วเดินเข้าบ้าน

“โอลิเวียเป็นเด็กน่ารักนะลูก”

โคมิที่แอบส่องอยู่ริมหน้าต่างแซวทันทีที่ลูกชายก้าวเท้าเข้าบ้าน

“โธ่แม่... ผมเพิ่ง 14 เองนะ”

อิซานบ่นอุบแล้วรีบวิ่งขึ้นห้อง ทิ้งให้แม่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างล่าง

อิซานอาบน้ำชำระร่างกายจนสดชื่น แล้วมานั่งบนเตียงเพื่อเช็กรางวัล

เขาเปิดหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นมา

ข้อมูลผู้เล่น

ชื่อ : [อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ]

อายุ : [14 ปี (อีก 4 เดือนจะ 15)]

ส่วนสูง : [1.81 เมตร (6 ฟุต)]

อาชีพ : [นักฟุตบอล]

สถานะ : [ผู้เล่นเยาวชน]

ทีม : บาเลนเซีย U-19

การประเมินโดยระบบ : [ดาวรุ่งน่าจับตามอง]

คะแนนผู้เล่น  : [66/100]

ตำแหน่ง : [กองหน้ากึ่งปีก / กองกลางตัวรุก]

ศักยภาพ : [87]

แต้มตำนาน : [6,300 / 67,000 (เพื่อเลื่อนเป็น Lv.5)]

แต้มค่าพลัง : [22]

ค่าพลัง

■■■■

ความเร็ว : 70

การควบคุมร่างกาย : 65

การรับรู้พื้นที่ : 65

เทคนิค : 65

การยิงประตู : 66

การส่งบอล : 64

ความแข็งแกร่งของร่างกาย : 64

ความถนัดเท้าข้างไม่ถนัด : 3 ดาว

ทักษะการเล่น : 4 ดาว

ทักษะที่มี

■■■■■■■■■■■■

สับขาหลอก : ความสำเร็จ 85%

ลา โครเกต้า : ความสำเร็จ 50%

ครัฟฟ์ เทิร์น : ความสำเร็จ 70%

รูเล็ตต์ : ความสำเร็จ 50%

คุณสมบัติพิเศษ

■■■■

จอมลีลา  : ติดตั้งแล้ว

จอมจ่ายทะลุช่อง  : ติดตั้งแล้ว

จรวดทางเรียบ  : ติดตั้งแล้ว

อิซานเลื่อนไปกดที่จุดสีแดงกะพริบเตือนตรงศูนย์การแจ้งเตือน

ข้อความไหลผ่านตาไปหลายรายการ เขาคลิกเข้าไปที่ ศูนย์ความสำเร็จ 

[ทำแฮตทริกแรกได้สำเร็จ]

รางวัล : +15 แต้มค่าพลัง / +2 ยาฟื้นฟู และ ยาปัญญา

อิซานสะดุดตากับ ‘ยาปัญญา’ จึงถามระบบถึงสรรพคุณ

ระบบอธิบายว่ายาชนิดนี้จะช่วยกระตุ้นและเพิ่มระดับสติปัญญาปกติ รวมถึงไอคิวฟุตบอล  ให้สูงขึ้น

อิซานพยักหน้าเข้าใจ เขาเคลียร์การแจ้งเตือนที่ไม่จำเป็นทิ้งไป แล้วเข้าไปที่คลังเก็บของ

เขาเบิกยาปัญญาและยาฟื้นฟูออกมา แล้วดื่มทั้งสองอย่างพร้อมกันตามคำแนะนำของระบบ

ความรู้สึกซาบซ่านแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือด สมองของเขาเต้นตุบ ๆ อย่างรุนแรงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสงบลง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขารู้สึกว่าสายตาคมชัดขึ้น และสามารถจดจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้แม่นยำอย่างน่าประหลาด

“ดูเหมือนจะได้ผลแฮะ”

อิซานยิ้มกริ่ม แล้วเดินลงไปทานมื้อเย็น

วันรุ่งขึ้น อิซานยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านโอลิเวีย

เขากดกริ่งรอสักพัก ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก... อิซานหันกลับมามอง แล้วก็ต้องตะลึง

โอลิเวียอยู่ในชุดเสื้อคอร์เซ็ตสีขาวปักลายผูกโบว์หน้า กางเกงยีนส์สีดำ และรองเท้าส้นเตี้ย

อิซานจ้องเธอตาค้าง จนรู้ตัวว่าเสมารยาท

โอลิเวียหัวเราะคิกคัก ชอบใจที่เห็นปฏิกิริยาของเขา

“เอ่อ... ขอโทษที เธอ... สวยมากเลย”

อิซานพยายามตั้งสติ

“ขอบใจจ้ะ นายก็ดูดีเหมือนกันนะ”

เธอยิ้มตอบ

อิซานก้มมองตัวเอง... เสื้อฮู้ดดี้สีขาว กางเกงจ็อกเกอร์สีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาว... ดูธรรมดาไปเลยเมื่อเทียบกับเธอ

ทั้งคู่เดินไปเรียกรถอูเบอร์เพื่อเข้าไปในเมือง เพราะยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ขับรถทั้งคู่

พวกเขาเดินเล่นรอบ ๆ เมืองอัลโบรายาอย่างไร้จุดหมาย จนไปเจอกับคาเฟ่บรรยากาศเงียบสงบแห่งหนึ่ง

หลังจากสั่งเครื่องดื่มและหาที่นั่งได้แล้ว อิซานก็เริ่มบทสนทนา

“แล้ว... เธอวางแผนจะทำอะไรต่อ?”

อิซานถามพลางจิบสมูทตี้

“ฟังดูแปลก ๆ นะ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี”

โอลิเวียตอบเสียงอ่อย

“ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย”

อิซานเงยหน้าขึ้นมอง

“ค่อย ๆ คิดก็ได้ ไม่ต้องรีบหรอก”

เขายิ้มให้กำลังใจ

ทั้งคู่คุยกันอย่างถูกคอจนลืมเวลา ขากลับพวกเขาเลือกนั่งรถเมล์เพื่อซึมซับบรรยากาศ โอลิเวียเผลอหลับซบไหล่อิซาน เขาได้แต่แอบมองความงามของเธอเงียบ ๆ และช่วยปัดผมที่ปรกหน้าให้เธออย่างอ่อนโยน

อิซานปลุกโอลิเวียเมื่อรถถึงป้าย พวกเขาเดินกลับบ้านด้วยกัน

ความเงียบระหว่างทางไม่ได้น่าอึดอัด มือของทั้งสองแกว่งไปมาเฉียดกันเบา ๆ

เมื่อถึงหน้าประตูบ้านโอลิเวีย เธอหันมาหาเขา

“วันนี้สนุกมากเลย”

“ฉันก็เหมือนกัน”

อิซานยิ้ม

“งั้น... เจอกันพรุ่งนี้นะ”

“อื้อ เจอกัน”

อิซานรอจนเธอเข้าบ้านไป แล้วเดินกลับบ้านตัวเอง

“เป็นไงบ้างจ๊ะพ่อหนุ่ม”

โคมิถามตาเป็นประกายทันทีที่ลูกชายก้าวเข้าบ้าน

“ก็ดีครับ”

“เดี๋ยวนะ... แค่ ‘ดี’ เหรอ?”

“ครับ”

“แค่นั้น? ไม่มีจูบ? ไม่มีหอมแก้ม?”

แม่ซักไซ้

“โธ่แม่! คิดอะไรอยู่เนี่ย!”

อิซานหน้ามุ่ย

“โอเค ๆ ไม่ถามแล้วก็ได้... แต่จับมือกันหรือเปล่า?”

อิซานไม่ตอบ รีบเดินหนีขึ้นห้องไปดื้อ ๆ

“แหม... ทำเป็นเขิน”

โคมิยิ้มชอบใจ

อิซานทิ้งตัวลงบนเตียง จ้องมองรายชื่อในโทรศัพท์... ‘โอลิเวีย’

“เฮ้อ...”

เขาถอนหายใจยาว แล้วส่งข้อความไปว่า ‘ฝันดีนะ’

จากนั้นเขาก็ลุกไปอาบน้ำ เล่นโยคะยืดเส้นยืดสาย แล้วลงมากินข้าวเย็น

วันต่อมา อิซานตื่นแต่เช้าทำภารกิจประจำวันจนเหงื่อท่วม เขาซ้อมบอลต่ออีกนิดหน่อย ก่อนอาบน้ำแต่งตัวลงมากินข้าวเช้าพร้อมแม่และน้องสาว แล้วติดรถไปโรงเรียน

การเรียนดำเนินไปอย่างราบรื่น อิซานซึมซับบทเรียนได้อย่างรวดเร็ว ต้องขอบคุณยาปัญญาที่ช่วยให้เขาไม่ต้องเสียเวลาอ่านหนังสือมากนัก

ในโรงยิม คาบพละศึกษา

“ไงมิอุระ ที่อะคาเดมี่เป็นไงบ้าง?”

‘ซอร์ลาโน่’ ครูพละถาม

“เยี่ยมเลยครับโค้ช”

“ตอนนี้อยู่ U-15 หรือเปล่า?”

“เปล่าครับ ตอนนี้ผมขึ้นไปอยู่ U-19 แล้ว”

คำตอบของอิซานทำเอาครูถึงกับหูผึ่ง

“จริงดิ!?”

“ครับ”

ครูซอร์ลาโน่มองลูกศิษย์ด้วยสายตาทึ่งจัด อิซานเห็นครูเงียบไปเลยขอตัวไปซ้อมต่อ

วันนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรหวือหวา นอกจากข่าวร้ายว่าการสอบปลายภาคถูกเลื่อนเข้ามาเร็วขึ้น เหลือเวลาอีกแค่ 2 สัปดาห์ แต่อิซานไม่กังวล เพราะเขาพร้อมอยู่แล้ว

หลังเลิกเรียน อิซานนั่งรถเมล์ไปสนามซ้อม

ระหว่างซ้อม โค้ชโมเรโน่เรียกเขาไปคุยส่วนตัว

“เฮ้ย อิซาน... ฟอร์มบ้าเลือดของนายที่มาดริดวันก่อน ไปเตะตา ‘เอร์นาน เปเรซ’ เข้าให้นะ”

อิซานทำหน้างง ไม่รู้จักชื่อนั้น

“ดูจากหน้าคงไม่รู้จักสินะ... เขาคือโค้ชทีมชาติสเปนชุด U-17 ดูเหมือนเขาจะประทับใจนายมาก เพราะงั้นรักษาฟอร์มให้ดี ฉันมั่นใจว่าเขาจะเรียกตัวนายไปติดทีมแน่ ๆ อาจจะถึงขั้นไปลุยฟุตบอลโลกปีหน้าเลยก็ได้”

อิซานยืนนิ่ง สมองระเบิดตูมตาม

‘ทีมชาติสเปน U-17... ฟุตบอลโลก... เชี่ยยย’

อิซานเริ่มฝันกลางวัน

ปึ้ก!

โค้ชโมเรโน่ตบไหล่เขาเรียกสติ

“ฉันบอกให้นายมีไฟ ไม่ใช่ให้มายืนเพ้อเจ้อ! กลับไปซ้อมได้แล้ว! ไปช่วยฉันคว้าแชมป์กลุ่มให้ได้!”

โค้ชยิ้มแล้วผลักหลังอิซานกลับเข้าสนาม

“พุ่งแรงเหมือนดาวหางเลยนะเจ้าเด็กนี่”

โค้ชพึมพำ

“โค้ชพูดไรวะ?”

ไกอาถามเมื่ออิซานวิ่งกลับมา

“เขาพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับทีมชาติสเปน U-17 น่ะ”

อิซานตอบแล้ววิ่งหนีไปซ้อมต่อ ปล่อยให้ไกยายืนงง

“ไอ้หมอนี่...”

ไกอาบ่นพึมพำแล้วรีบวิ่งตามไป

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน