บทที่ 14 ซูเปอร์ซับ

บทที่ 14 ซูเปอร์ซับ

อิซานวิ่งเหยาะ ๆ ลงสู่สนาม หยุดชะงักเพื่อส่งต่อคำสั่งของโค้ชโมเรโน่ให้เพื่อนร่วมทีม แล้วรีบเข้าไปประจำตำแหน่ง ขณะยืนรอเกมเริ่ม เขาได้ยินเสียง ‘ติ๊ง’ ที่คุ้นเคย ระบบออกเควสต์มาให้แล้ว

[ระบบได้มอบความท้าทาย]

< สร้างความแตกต่าง >

อิซานยิ้มกริ่ม รู้ตัวทันทีว่าวันนี้เขาจะโกยแต้มกระบุงโกยแน่

[มุมมองผู้บรรยาย]

‘เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วครับ สกอร์ยังเสมอกัน 1–1 บาเลนเซีย U19 ตัดสินใจขยับเปลี่ยนตัวครับ หมายเลข 6 ฮาเวียร์ บูเอโซ่ ถูกถอดออก ให้หมายเลข 21 ลงแทน... ชื่อของเขาคือ อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ อายุเพียง 14 ปีเท่านั้นครับ! ถือว่าเด็กมาก... โค้ชโมเรโน่ถอดใจแล้วหรือเปล่า หรือว่าเจ้าหนูคนนี้จะมีดีอะไรซ่อนอยู่’

ผู้บรรยายกล่าวขณะก้มดูข้อมูลส่วนตัวของอิซาน

อิซานจำคำสั่งเดียวของโค้ชโมเรโน่ได้แม่นยำ... ‘ลงไปสร้างความแตกต่าง’

เขาเดินวนเวียนไปมาขณะที่บอลยังอยู่กับฝ่ายตรงข้าม ตะโกนสั่งการเพื่อนร่วมทีม พยายามล่อให้ผู้เล่นเลบานเต้บุกเข้ามา และเลบานเต้ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง พยายามเจาะแนวรับบาเลนเซียอย่างหนัก

‘บอร์ฮา’ กองกลางเลบานเต้ เห็นอิซานยังเด็กจึงคิดจะเลี้ยงผ่านไปง่าย ๆ อิซานอาศัยจังหวะที่คู่แข่งประมาท สไลด์ตัวแย่งบอลจากด้านหลังไปได้อย่างขาวสะอาด

บอร์ฮาโวยวายลั่นคิดว่าเป็นลูกฟาวล์

“กรรมการ!! ฟาวล์ชัด ๆ!!”

เขาตะโกนสุดเสียง แต่กรรมการส่ายหน้าแล้วให้เล่นต่อ

อิซานได้บอลแล้วดึงเกมช้าลง ตั้งใจยั่วให้เลบานเต้ดันขึ้นมาในแดนตัวเอง เขากวาดตามองรอบตัวหาเหลี่ยมได้เปรียบ

เมื่อยังหาช่องไม่ได้ อิซานดึงเกมช้าลงไปอีก บาเลนเซียเริ่มเล่นบอลจังหวะเดียว  เคาะบอลไปมาเหมือนเล่นลิงชิงบอล ยั่วโมโหผู้เล่นเลบานเต้จนสติเริ่มหลุด

เลบานเต้พยายามรักษาความเยือกเย็น จนกระทั่งอิซานเริ่มโชว์เหนือ... เขาเลี้ยงจี้ใส่คู่แข่ง ใช้ท่าสับขาหลอกวูบวาบ และฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้น เมื่ออิซาน ‘ลอดดาก’ บอร์ฮา ที่กำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว

อิซานพาบอลถอยร่นกลับมาแดนตัวเอง ผู้เล่นเลบานเต้เผลอดันขึ้นสูงตามสัญชาตญาณ... ฮูโก้ เด มาร์ค กองหน้าบาเลนเซียเห็นเจตนาของอิซาน จึงออกตัววิ่งทำทางทันที

อิซานเห็นเพื่อนวิ่งทำทาง ก็แทงบอลทะลุช่อง  ผ่าแนวรับไปให้อย่างแม่นยำ ผู้เล่นเลบานเต้พยายามถอยกลับแต่ฮูโก้ออกตัวนำไปหลายก้าวแล้ว

ฮูโก้จับบอลลงอย่างนิ่มนวลแล้วควบตะบึงเข้าหาผู้รักษาประตู

อิซานใช้ความเร็วระดับปีศาจ สปีดกงล้อแตกตามขึ้นไปเพื่อซัพพอร์ต ราวกับสายลมที่พัดผ่านผู้เล่นเลบานเต้ไปทีละคน

ฮูโก้เผชิญหน้ากับผู้รักษาประตู เขาเยือกเย็นพอที่จะชิบลูกบอลข้ามหัวโกล บอลลอยโด่งเป็นวิถีโค้งสวยงามก่อนจะตกใส่ตาข่าย

ซู่ม!

ผู้เล่นบาเลนเซียเฮลั่น ตัวสำรองข้างสนามวิ่งกรูลงมาดีใจด้วย แม้จะเพิ่งนาทีที่ 80 แต่ประตูนี้ปลดล็อกความอึดอัดที่พวกเขามีมาตลอดทั้งเกม

[มุมมองผู้บรรยาย]

‘อิซาน ตัวสำรองที่ลงมาใหม่จัดระเบียบเกมของบาเลนเซียได้อยู่หมัด อายุเป็นเพียงตัวเลขจริง ๆ ครับ! บอร์ฮาพยายามจะเลี้ยงผ่าน แต่โดนอิซานสไลด์แย่งไปกินนิ่ม ๆ เขาโวยวายแต่กรรมการไม่เล่นด้วยครับ’

‘บาเลนเซียเคาะบอลไปมา เลบานเต้ดูเหมือนจะถอดใจรับผลเสมอ ถอยลงไปตั้งรับเกือบหมด... แต่อิซานโชว์ลีลาลอดดากบอร์ฮาครับ! โอ้โห เยือกเย็นมากสำหรับเด็กอายุเท่านี้ เล่นกับรุ่นพี่อายุมากกว่า 3-4 ปีได้หน้าตาเฉย’

‘ลีลากวนประสาทของเขาดึงความสนใจคู่แข่งจนแนวรับเสียกระบวนครับ... อิซานเงยหน้าเห็นฮูโก้วิ่งทำทาง... จ่ายทะลุช่องสวยมากครับ! ฮูโก้หลุดเดี่ยว! อิซานสปีดตามไปประคองเหมือนเสือชีตาห์! แต่ฮูโก้ไม่ต้องใช้ตัวช่วยครับ... ชิบข้ามหัวเข้าไปอย่างเหนือชั้น!’

‘ความสามารถเฉพาะตัวอันยอดเยี่ยมของอิซานและฮูโก้ ประสานงานกันพาบาเลนเซียขึ้นนำ! บาเลนเซีย U19 [2] - [1] เลบานเต้ U19!’

หลังจากฉลองประตูเสร็จ นักเตะบาเลนเซียเดินกลับแดนตัวเอง กรรมการรอเป่านกหวีดเริ่มเกม โคมิที่นั่งเบื่อมานานกระโดดโลดเต้นดีใจ

“ตัวสำรองที่เพิ่งลงมาเปลี่ยนเกมได้จริง ๆ”

คนข้าง ๆ ชม

“ใช่ ผมว่าเด็กคนนี้อนาคตไกลแน่”

อีกคนเสริม

โคมิปลื้มปริ่มจนแก้มแทบแตก โฮริที่ปากแข็งแต่ใจอ่อน (ซึนเดเระ) ยืนกอดอกทำหน้าภูมิใจเงียบ ๆ ส่วนโอลิเวียมองดูอิซานด้วยรอยยิ้ม

เกมเริ่มใหม่ บาเลนเซียเล่นรัดกุมขึ้นเพื่อรักษาสกอร์ เกมดูเหมือนจะจบแค่นั้น จนกระทั่งฮูโก้ลองส่องไกล ผู้รักษาประตูเลบานเต้ที่สมาธิหลุดชกบอลออกมาไม่ดี แทนที่จะรับติดมือ

บอลลอยออกมาเข้าทางอิซานที่ยืนรอนอกกรอบเขตโทษ เขาพักอกหนึ่งจังหวะ แล้ววอลเลย์สวนตูมเดียว!

เปรี้ยง!

บอลพุ่งแหวกอากาศเสียบตาข่ายแทบขาด ผู้รักษาประตูได้แต่ยืนขาตายมองบอลเข้าประตูไป

ประตูตอกฝาโลงของอิซานทำลายขวัญกำลังใจเลบานเต้จนหมดสิ้น โค้ชโมเรโน่ยืนยิ้มที่ข้างสนาม

‘ฉันเองก็ได้อัจฉริยะมาอยู่ในมือเหมือนกันสินะ’

เขาคิดในใจ

จบเกม ผู้ตัดสินเป่านกหวีดหมดเวลา

โค้ชทั้งสองฝ่ายจับมือกัน โค้ชเลบานเต้พูดขึ้นก่อน

“ฉันแพ้เด็กอายุ 14... ฮ่าฮ่าฮ่า”

เขาพูดทิ้งท้ายแล้วเดินจากไปโดยไม่รอให้โมเรโน่ตอบ

นักเตะเดินจับมือกัน อิซานยืนอยู่กลางสนามจนกระทั่งได้ยินเสียงทัก

“เกมดีนี่”

เขาหันไปเจอ ‘โจน’ คนยิงประตูตีเสมอให้เลบานเต้

อิซานพยักหน้าแล้วจับมือตอบ ทั้งคู่คุยกันนิดหน่อยก่อนแยกย้ายเข้าห้องแต่งตัว

พอเปิดประตูห้องแต่งตัว อิซานรู้สึกถึงความเงียบผิดปกติ ทันใดนั้น...

ซ่า!!

ถังน้ำแข็งถูกเทราดลงบนตัวเขาจนเปียกโชก

อิซานหนาวสะท้านแต่ก็อดหัวเราะไม่ได้ โค้ชโมเรโน่บอกให้ทุกคนนั่งลง แล้วยื่นผ้าขนหนูให้อิซาน

เขากางตารางคะแนนให้ดู บาเลนเซีย U19 ขึ้นเป็นจ่าฝูงแล้ว มี 66 คะแนน ตามมาด้วยแอตเลติโก มาดริเลนโญ (65) และบียาร์เรอัล (64) การแย่งแชมป์เข้าสู่ช่วงชี้ชะตา ห้ามพลาดแม้แต่นัดเดียว

“ในที่สุดเราก็ขึ้นที่ 1”

โค้ชยิ้ม

“ดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ซะ เพราะเราต้องคมกว่านี้ วันนี้พวกนายเล่นดีแต่ขาดความคิดสร้างสรรค์ ถ้าไม่ได้อิซาน ขอโทษที่ต้องพูดตรง ๆ แต่เราคงได้แค่เสมอ ดังนั้นตั้งแต่วันนี้ เราจะเน้นการจบสกอร์ให้เด็ดขาด”

“กลับไปพักผ่อนซะ เพราะนรกของการฝึกซ้อมกำลังรอพวกนายอยู่”

อิซานยิ้มกริ่ม เขาชอบนรกแบบนี้ที่สุด

อิซานขอโค้ชกลับบ้านพร้อมแม่ ซึ่งโค้ชก็อนุญาต เขาอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินไปที่ลานจอดรถ

“อิซาน!”

เสียงเรียกดังขึ้น เขาหันไปเจอเด็กสาวผมสีน้ำตาล ดวงตาสีเฮเซลกลมโตที่ชวนให้หลงใหล

เพื่อนของน้องสาวคนนั้นเอง... อิซานตัดสินใจถามให้หายข้องใจ

“เธอรู้ไหม... เหมือนมีแค่ฉันที่งงอยู่คนเดียว ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเธอมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน”

อิซานรัวคำถามใส่ชุดใหญ่

เด็กสาวยิ้มหวาน

“ฉันโตขึ้นเป็นสาวแล้วไง นายเลยจำไม่ได้... อิซาน นี่ฉันเอง โอลิเวีย”

อิซานยืนนิ่งไปพักใหญ่ สมองประมวลผลอย่างหนัก แล้วภาพความทรงจำก็ผุดขึ้นมา

“เดี๋ยวนะ... โอลิ ข้างบ้านนั่นเหรอ? เดี๋ยวดิ... แต่ตอนนั้นเขาเป็นผู้ชาย... หรือเหมือนผู้ชายมากไม่ใช่เหรอ”

ประโยคหลังอิซานพูดเสียงเบา

โอลิเวียหน้าแดงระเรื่อ

“อื้ม ฉันเอง หวัดดีอิซาน ยินดีที่ได้เจอกันอีกนะ”

เธอยื่นมือมาให้จับ อิซานจับมือตอบแบบงง ๆ

“สรุปย้ายกลับมาแล้วเหรอ?”

“อื้ม เราไม่ได้ขายบ้าน แค่ปล่อยเช่าเฉย ๆ”

ความเงียบเข้าปกคลุม จนโอลิเวียถามขึ้น

“นายอยู่ ม.ปลาย แล้วเหรอ?”

“ยัง เทอมหน้าถึงจะขึ้น”

อิซานตอบ

“แล้วเธอล่ะ?”

“ฉันอยู่ ม.5  เทอมหน้าก็ขึ้น ม.6  แล้ว”

อิซานนึกขึ้นได้ว่าโอลิเวียแก่กว่าเขา 3 ปีกว่า ๆ ทั้งคู่ยืนเทียบความสูงกัน อิซานสูงกว่านิดหน่อย กะด้วยสายตาเธอน่าจะสูงประมาณ 176 ซม.

บรรยากาศเริ่มอึดอัด จนกระทั่งโฮริเดินเข้ามา

“ไปกันเถอะ แม่รอแล้ว”

เธอพูดโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศแปลก ๆ ระหว่างสองคนนั้น

บนรถ โคมิถามขึ้น

“จำได้แล้วเหรอลูก?”

“จำได้แล้วครับ... แต่แม่น่าจะบอกผมก่อนนะ ผมจะได้ไม่ทำตัวเหมือนคนแปลกหน้าใส่เขา”

อิซานบ่น

โคมิหัวเราะชอบใจ อิซานมองกระจกหลังอีกครั้ง สบตากับโอลิเวียแวบหนึ่งก่อนจะรีบหลบตาแล้วใส่หูฟังตัดบท

ตลอดทางกลับบ้าน อิซานฟังเพลงเงียบ ๆ ขณะที่สองสาวข้างหลังคุยกันจ้อ อิซานและโอลิเวียแอบมองกันผ่านกระจกเป็นระยะ พอมองตากันก็รีบหลบ... โคมิมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุข

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน