บทที่ 2 เราจะผงาด

บทที่ 2 เราจะผงาด

อิซานกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเพ่งเล็งไปที่หน้าจอโปร่งแสงตรงหน้า หน้าจอนั้นดูคล้ายกับอินเทอร์เฟซของวิดีโอเกมฟุตบอลชื่อดังไม่มีผิด

เขาสังเกตเห็นวัตถุเปล่งแสงรูปร่างเหมือนกล่องของขวัญ จึงพยายามเอื้อมมือไปกด แต่ทว่านิ้วของเขากลับทะลุผ่านมันไป

[โฮสต์ต้องการเปิดแพ็กเกจผู้เล่นเริ่มต้นหรือไม่]

เสียงของระบบดังขึ้น

“เอ่อ...เอาสิ”

อิซานตอบกลับ ทั้งที่ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ระบบทำการเปิดกล่องนั้นทันที และไม่นานข้อความก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

[แพ็กเกจผู้เล่นเริ่มต้น]

+10 แต้มค่าพลัง (สำหรับค่าพลังที่เลือก)

+5 แต้มค่าพลัง (สำหรับค่าพลังใดก็ได้ 3 อย่าง)

+1 ดาว ความถนัดเท้าข้างไม่ถนัด

+1 ดาว ทักษะการเล่น (สกิลมูฟ)

“โอ้ นี่มันเหมือนเกมฟีฟ่าเปี๊ยบเลยแฮะ”

อิซานอุทานลั่น แต่ยังไม่ทันจะได้สำรวจอะไรต่อ รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างสนาม

“มิอุระ”

เสียงของผู้หญิงดังขึ้น อิซานหันไปมองก็พบว่าเป็นแม่ของเขาที่นั่งอยู่ในรถ เด็กหนุ่มรีบคว้าข้าวของและลูกฟุตบอล ก่อนจะสับตีนแตกวิ่งไปที่รถทันที

เขาโยนกระเป๋าไว้ที่เบาะหลัง แล้วทิ้งตัวลงนั่งที่เบาะหน้าคู่คนขับ

“ซ้อมเป็นไงบ้างจ๊ะมิอุระ?”

โคมิ แม่ของอิซานเอ่ยถาม

“ก็ดีครับแม่”

อิซานตอบแม่เป็นภาษาญี่ปุ่น โดยเลือกที่จะไม่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เพราะรู้ดีว่ามันมีแต่จะทำให้ท่านเป็นกังวลเปล่า ๆ

โคมิย้ายมาอยู่ที่สเปนตอนอายุ 24 ปี เธอแต่งงานกับพ่อของอิซานตอนอายุ 27 ก่อนจะให้กำเนิดเขาในอีกหนึ่งปีถัดมา ชีวิตคู่ดำเนินไปได้สักพัก แต่แล้วพ่อของอิซานก็เสียชีวิตลงหลังจากเขาเกิดได้เพียง 5 ปี

พ่อเป็นคนมีความรับผิดชอบสูงและได้ทิ้งเงินประกันก้อนหนึ่งไว้ ซึ่งมากพอที่จะใช้ดูแลอิซานและ ‘โฮริ’ น้องสาววัย 3 ขวบในตอนนั้น

ในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว โคมิทำทุกวิถีทางเพื่อให้ลูก ๆ มีความสุข และเธอก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมมาโดยตลอด

อิซานยิ้มให้แม่ขณะที่รถแล่นกลับบ้าน เขาเผลอหลับไปและตื่นขึ้นอีกทีตอนที่รถเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินรถหน้าบ้าน

ด้วยความกระหายที่จะทดลองใช้ระบบ เขาจึงรีบช่วยหิ้วถุงของชำพร้อมสะพายกระเป๋าตัวเองแล้วเดินเข้าบ้าน เขาวางถุงของบนโต๊ะก่อนจะมุ่งหน้าขึ้นชั้นบน

จังหวะที่กำลังจะเลี้ยวเข้าห้องนอน เขาก็สวนกับน้องสาว เธอทักเขาเรื่องนัดหมายระหว่างเขากับ ‘มิสลอเรน’ ครูประจำชั้น อิซานพยักหน้ารับก่อนจะรีบมุดเข้าห้องตัวเองไป

โฮริ น้องสาวของอิซานเดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

“พี่เขาเป็นอะไรของเขาน่ะคะ?”

“ทำไมเหรอลูก?”

โคมิ แม่ของอิซานถามขึ้นเมื่อได้ยินโฮริบ่นพึมพำ

“ก็ปกติหลังซ้อมทีไร พี่เขาจะดูหงอย ๆ ซึม ๆ ตลอดนี่คะ แต่วันนี้ดู... กระตือรือร้นยังไงชอบกล”

โคมิจ้องมองไปที่บันไดครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกโฮริให้มาช่วยเตรียมมื้อเย็น

อิซานปิดประตูห้อง ล็อกกลอนแน่นหนา

เขาตรงเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกายเป็นอันดับแรก เมื่อเสร็จเรียบร้อยก็มานั่งขัดสมาธิบนเตียง ก่อนจะเอ่ยเรียก

“ระบบ”

[ครับ โฮสต์]

ระบบตอบกลับหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

“ขอดูค่าพลังหน่อยได้ไหม?”

สิ้นเสียงอิซาน ระบบก็แสดงค่าสถานะของเขาขึ้นมาในรูปแบบหน้าจอเกมฟีฟ่า พร้อมข้อมูลส่วนตัวครบถ้วน

[ข้อมูลผู้เล่น]

ชื่อ : อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ

อายุ : 14 ปี (อีก 6 เดือนจะ 15)

อาชีพ : นักฟุตบอล

สถานะ : ผู้เล่นเยาวชน

การประเมินโดยระบบ : ไร้มูลค่า

คะแนนผู้เล่น  : 53/100

ศักยภาพ  : 77

[ค่าพลัง]

[สปีดต้น] : 65

[ความเร็วปลาย] : 69

[ความคล่องตัว] : 58

[สมดุลร่างกาย] : 56

[การกระโดด] : 49

[ปฏิกิริยา] : 49

[ความอึด] : 65

[ความแข็งแกร่ง] : 57

[การยืนตำแหน่ง] : 50

[วิสัยทัศน์] : 57

[การควบคุมบอล] : 55

[การเปิดบอล] : 55

[การเลี้ยงบอล] : 55

[การจบสกอร์] : 50

[การส่งบอลสั้น] : 55

[การส่งบอลยาว] : 45

[ความถนัดเท้าข้างไม่ถนัด] : 2 ดาว

[ทักษะการเล่น (สกิลมูฟ)] : 3 ดาว

[ทักษะที่มี]

สับขาหลอก  : ความสำเร็จ 40%

“ว้าว...”

อิซานอุทาน

“นอกจากความเร็วกับความอึดที่พอถูไถสำหรับอายุเท่านี้ กับค่าพลังอื่นอีกนิดหน่อยที่พอใช้ได้ ที่เหลือมันขยะเปียกชัด ๆ... นึกภาพไม่ออกเลยว่าฉันฝันอยากจะเป็นนักบอลอาชีพได้ยังไง”

อิซานมองดูค่าความแข็งแกร่งแล้วเริ่มสงสัยว่าตำแหน่ง ‘แบ็กซ้าย’ มันเหมาะกับเขาจริงหรือเปล่า

แม้เขาจะรู้ว่ามีฟูลแบ็กหลายคนที่เล่นเกมรับไม่เก่ง แต่คนพวกนั้นอย่างน้อยก็สร้างสรรค์โอกาสทำประตูได้ แต่สำหรับเขา... เขาไม่มีจุดเด่นอะไรสักอย่าง

อิซานตัดสินใจอัปเกรดค่าพลัง สำหรับโบนัส +10 แต้ม เขาเลือกทุ่มไปที่ ‘การเลี้ยงบอล’  ซึ่งพุ่งจาก 55 เป็น 65

จากนั้นเขาต้องเลือกอีก 3 ค่าพลัง เขาเลือก: วิสัยทัศน์, การเปิดบอล และ การควบคุมบอล ซึ่งเพิ่มขึ้นเป็น 62, 60 และ 60 ตามลำดับ

หลังจากนั้น เขาใช้สิทธิ์เพิ่มดาวเท้าข้างไม่ถนัดและสกิลมูฟ ทำให้ตอนนี้เขามี ความถนัดเท้าข้างไม่ถนัด 3/5 ดาว และ สกิลมูฟ 4/5 ดาว

เมื่ออัปเกรดเสร็จ ค่าพลังของอิซานก็เริ่มดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง

ระบบทำการอัปเดตข้อมูลผู้เล่นใหม่ทันที

[ข้อมูลผู้เล่น]

ชื่อ : อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ

อายุ : 14 ปี (อีก 2 เดือนจะ 15)

ส่วนสูง : 175 ซม. {5 ฟุต 8 นิ้ว}

อาชีพ : นักฟุตบอล

สถานะ : ผู้เล่นเยาวชน

การประเมินโดยระบบ : ผู้เล่นเยาวชนที่พอมีทรง

ตำแหน่งผู้เล่น : แบ็กซ้าย

ศักยภาพ : 80

[ค่าพลัง]

[สปีดต้น] : 65

[ความเร็วปลาย] : 69

[ความคล่องตัว] : 58

[สมดุลร่างกาย] : 56

[การกระโดด] : 49

[ปฏิกิริยา] : 49

[ความอึด] : 65

[ความแข็งแกร่ง] : 60

[การยืนตำแหน่ง] : 50

[วิสัยทัศน์] : 62

[การควบคุมบอล] : 60

[การเปิดบอล] : 55

[การเลี้ยงบอล] : 65

[การจบสกอร์] : 50

[การส่งบอลสั้น] : 55

[การส่งบอลยาว] : 45

ความถนัดเท้าข้างไม่ถนัด : 3 ดาว

ทักษะการเล่น : 3 ดาว

ทักษะที่มี

สับขาหลอก  : ความสำเร็จ 40%

อิซานสังเกตเห็นว่าคะแนนผู้เล่นของเขาขยับจาก 53 เป็น 57 เขาดีใจจนเนื้อเต้น และยังเห็นข้อมูลใหม่ที่ปรากฏขึ้นใต้ข้อมูลผู้เล่น นั่นคือหมวด ‘ศักยภาพ’  ซึ่งระบุขีดความสามารถสูงสุดที่ผู้เล่นจะไปถึงได้

“ระบบ อธิบายหมวดศักยภาพให้ละเอียดหน่อยได้ไหม?”

อิซานเอ่ยถาม

ศักยภาพ (POTENTIAL)

ระบุขีดความสามารถทางฟุตบอลที่ผู้เล่นสามารถพัฒนาไปถึง

ศักยภาพ 70–74 = ผู้เล่นดาดๆ

ศักยภาพ 75–80 = ผู้เล่นพอใช้ได้

ศักยภาพ 81–85 = ผู้เล่นที่ดี

ศักยภาพ 86–89 = ผู้เล่นยอดเยี่ยม

ศักยภาพ 90–92 = ผู้เล่นระดับโลก

ศักยภาพ 93–96 = ผู้เล่นระดับตำนาน

ศักยภาพ 97–99 = ระดับต่างดาว

ระบบกางข้อมูลทั้งหมดออกมาให้เห็น อิซานกระตุกยิ้มมุมปาก

“งั้นฉันก็มีศักยภาพที่จะเป็นผู้เล่นที่ ‘พอใช้ได้’ สินะ... ไม่สิ แค่นั้นมันไม่พอหรอก ในเมื่อมีระบบอยู่กับตัว ฉันจะต้องไปให้ถึงระดับ ‘ต่างดาว’ ให้ได้”

“มิอุระ ลงมากินข้าวเย็นได้แล้วจ้ะ”

เสียงโคมิดังขึ้น ดึงสติอิซานกลับมาจากห้วงความคิด

“โอเคครับแม่”

อิซานตอบรับ ก่อนจะเดินลงไปทานมื้อค่ำ

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน