บทที่ 1 ระบบ? เอาจริงดิ!

บทที่ 1 ระบบ? เอาจริงดิ!

คืนฝนพรำในเขตอัลโบรายา เมืองบาเลนเซีย... เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นดังสะท้อนก้องสนามซ้อมที่อยู่ไม่ไกล

เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังหอบหายใจรวยริน ร่างกายโงนเงนเหมือนจะล้มพับได้ทุกวินาที แต่สองขายังคงไล่กวดลูกฟุตบอลไม่หยุดหย่อน

ดูเหมือนเขาจะตกอยู่ในภวังค์ พยายามวิ่งเพื่อลืมบางสิ่งแต่ก็ไม่อาจสลัดหลุด ทันใดนั้น เสียงอุบัติเหตุบางอย่างที่เกิดขึ้นใกล้ ๆ ก็กระชากสติเขากลับมา

อิซานหยุดชะงัก... เขาตระหนักได้ว่าหากไม่พักตอนนี้ คงได้วูบหมดสติ หรือเลวร้ายกว่านั้นคือบาดเจ็บ...ฝันร้ายที่นักฟุตบอลทุกคนหวาดกลัว โดยเฉพาะในวัยที่ยังเยาว์เช่นนี้

เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่ง น้ำตาคลอเบ้า... เมื่อเหงื่อเริ่มแห้งเหือด เผยให้เห็นใบหน้าเค้าโครงเอเชียที่หล่อเหลาราวกับรูปสลัก เครื่องหน้าประณีตหมดจดจนเป็นไอดอลได้สบาย ๆ

แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในตัวอิซานคือนัยน์ตาสีฟ้าคราม...อัตลักษณ์ที่หาได้ยากยิ่งในคนเชื้อสายเอเชีย

แม้จะพยายามปั้นหน้านิ่งสงบ แต่ความเสียใจและผิดหวังกลับฉายชัดบนใบหน้า สโมสรเยาวชนบาเลนเซีย หรือ “อะคาเดมี” ที่เขาสังกัดเพิ่งแจ้งข่าวร้าย... เขาจะถูกโละทิ้งหลังจบฤดูกาลนี้ เพราะ “ไร้แววรุ่ง”

ปกติแล้วเรื่องแบบนี้มักเกิดกับนักเตะวัย 18 ปีที่ไม่พัฒนา... แต่นี่เขาเพิ่งจะอายุ 15 กลับต้องถูกคัดออกเพียงเพราะไม่แสดงความก้าวหน้าหรือฉายแววเก่งกาจออกมา

ตรงกันข้าม... เขายิ่งเล่นยิ่งแย่ อิซานทำผลงานในลีกเยาวชนได้ต่ำกว่ามาตรฐาน จนกลายเป็นหนึ่งในผู้เล่นที่ห่วยแตกที่สุดในลีกอย่างไม่ต้องสงสัย

ลำพังสโมสรอาจพอรอให้เขาเติบโตได้ แต่เพราะนโยบายตัดงบประมาณทีมเยาวชนล่าสุด... ผู้เล่นที่ไม่ฉายแสงจึงต้องถูกกำจัด และอิซานก็ติดร่างแหไปด้วย

เขานั่งครุ่นคิด... สรุปกับตัวเองว่ายังพอมีเวลา ฤดูกาลเพิ่งจะเริ่มแท้ ๆ

จังหวะที่อิซานลุกขึ้นยืน ขนหัวของเขาก็ลุกชันตั้งตรงโดยไม่ทราบสาเหตุ

ภาพจากคลิปวิดีโอบนยูทูบแล่นเข้ามาในหัว... ถ้าอยู่กลางฝนแล้วผมชี้ตั้ง แปลว่าตัวเรากำลังเสี่ยงอันตรายขั้นสูงสุด...

“ฟ้ากำลังจะผ่า!”

ยังไม่ทันจะก้าวขา แสงสว่างวาบก็พุ่งทะลุร่าง

วูบ!

สติของเขาดับวูบลงทันที

อิซานนอนแน่นิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มรู้สึกตัว แต่เรี่ยวแรงกลับหดหายจนลุกไม่ขึ้น

[ยืนยันตัวตนโฮสต์]

“หือ...”

อิซานกวาดตามองรอบตัว แต่ไม่พบใครในละแวกนั้น

“โอเค... แปลกชะมัด”

ขณะที่เขากำลังจะทำเมิน เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง... เป็นน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์

[เริ่มต้นลำดับ... โปรแกรมกำลังจะทำงานใน 3... 2... 1...]

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ อิซานคิดว่าตัวเองคงเพี้ยนไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงนั้นดังขึ้นอีกคำรบ

[ระบบเริ่มทำงาน]

[ระบบยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่... ลำดับตำนาน]

“เชี่ยอะไรวะเนี่ย!!”

อิซานสบถลั่น

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน