บทที่ 26 ชัยชนะ

บทที่ 26 ชัยชนะ

“ประกาศเปลี่ยนตัวผู้เล่นโรงเรียนอิจิไดซังโค: พิชเชอร์หมายเลข 1 มาโตะคุง เปลี่ยนออก ให้หมายเลข 18 คาวางุจิคุง เข้าเล่นแทน พิชเชอร์หมายเลข 1 มาโตะคุง เปลี่ยนออก ให้หมายเลข 18 คาวางุจิคุง เข้าเล่นแทน”

สิ้นเสียงประกาศ เด็กหนุ่มผมแสกข้างเล็กน้อยก็วิ่งเหยาะๆ ออกมาจากคอกบูลเพนของโรงเรียนอิจิไดซังโคทันที

แต่มาถึงจุดนี้ ทุกคนต่างรู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว

โรงเรียนเซย์โดกุมความได้เปรียบอย่างเด็ดขาด และลำดับการตีก็วนมาถึงยูกิ เท็ตสึยะ ไม้ที่สี่

ใครที่ได้ดูเกมนี้ย่อมรู้ดีว่า แม้ยูกิ เท็ตสึยะจะไม่ใช่แบตเตอร์ที่หวดโฮมรันบ่อยนัก หรือแทบจะไม่ค่อยตีโฮมรันด้วยซ้ำ

แต่ประสิทธิภาพในการตีฮิตของยูกิ เท็ตสึยะนั้นสูงอย่างน่ากลัว

ในทัวร์นาเมนต์ฤดูใบไม้ผลินี้ ค่าเฉลี่ยการตีของยูกิ เท็ตสึยะพุ่งสูงถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์เข้าไปแล้ว

อาจกล่าวได้ว่าเมื่อถึงคิวของยูกิ เท็ตสึยะ หนึ่งคะแนนแทบจะการันตีได้เลย

แม้โรงเรียนอิจิไดซังโคจะเลือกเปลี่ยนตัวในเวลานี้ แต่มันสายเกินไปอย่างเห็นได้ชัด

พิชเชอร์ที่ส่งลงมาคือนักเรียนปีหนึ่งที่เพิ่งถูกเรียกตัวขึ้นมาจากทีมสอง

ยากจะจินตนาการว่าโรงเรียนอิจิไดซังโคคิดอะไรอยู่ ถึงเปลี่ยนพิชเชอร์เอาป่านนี้ แถมยังเป็นเด็กปีหนึ่งอีกต่างหาก

ดูเหมือนพวกเขาจะเตรียมใจยอมแพ้แล้ว

คาวางุจิเดินขึ้นไป รับลูกเบสบอลจากมือของมาโตะ คานาเมะ และมองดูมาโตะ คานาเมะเดินจากไป

เมื่อมองแผ่นหลังของมาโตะ คานาเมะที่ค่อยๆ ห่างออกไป คาวางุจิเองก็รู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก

แม้ว่าเมื่อดูจากสกอร์ ทั้งสองฝ่ายจะสูสีกันจริงๆ

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนโรงเรียนเซย์โดจะกำชัยชนะไว้ในมือแล้ว

การเปลี่ยนตัวในเวลานี้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก หากเร็วกว่านี้ ผลลัพธ์อาจยังไม่แน่นอน

ทาฮาระ โทชิฮิโกะคิดอะไรอยู่กันแน่?

หลังจากคาวางุจิวอร์มอัพเสร็จ เกมก็กลับมาดำเนินต่ออย่างเป็นทางการ

ลูกแรก

คาวางุจิเหวี่ยงแขนทันที ปล่อยลูกไม้ตายออกมา

ในเวลานี้ การใช้แต่ฟาสต์บอลก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย

การใช้ลูก breaking ball คือทางเลือกที่ฉลาดที่สุดในตอนนี้

“ฟุ่บ!”

ลูกเบสบอลพุ่งเข้าหาถุงมือแคชเชอร์

ขณะที่ลูกเบสบอลเข้าสู่โซนโฮมเพลต มันก็มุดลงต่ำเล็กน้อย

ลูกเบสบอลตกลงสู่ถุงมือแคชเชอร์โดยตรง ยูกิ เท็ตสึยะไม่ได้หวดไม้ แต่เขาเข้าใจวิถีของลูกแล้ว

“ปั้ก!”

“สไตรค์!”

การเผยไต๋ออกมาตั้งแต่แรกก็ไม่ต่างอะไรกับการยื่นของขวัญให้ยูกิ เท็ตสึยะ

ต่อไปคือหนึ่งในช็อตที่น่าจดจำที่สุดในอาชีพการเล่นของเขา

ยูกิ เท็ตสึยะยืนนิ่ง รอคอยลูกถัดไป

เขารู้ดีว่าคู่แข่งจะต้องใช้ลูกฟอร์กบอลอีกแน่นอน

ในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย พิชเชอร์ทุกคนย่อมใช้ลูกที่ถนัดที่สุดเพื่อตัดสินเกม และคาวางุจิก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ยิ่งไปกว่านั้น คาวางุจิเป็นเพียงเด็กปีหนึ่ง ความคิดของเขายังอ่อนหัดเกินไปสำหรับยูกิ เท็ตสึยะ ที่อ่านเจตนาออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

และก็เป็นไปตามคาด ลูกเบสบอลมุดลงต่ำอีกครั้ง ตรงตามที่ยูกิ เท็ตสึยะคาดการณ์ไว้

“แค๊ง!”

ยูกิ เท็ตสึยะสวิงไม้อย่างลื่นไหล ใส่แรงทั้งหมดไปที่ข้อมือ และหวดลูกออกไปเต็มแรง

ลูกเบสบอลพุ่งทะยานผ่านท้องฟ้า ไม่มีทีท่าว่าจะตกลงมา

ในที่สุด ลูกเบสบอลก็ข้ามกำแพงสนามเมจิจิงกุ ลอยเข้าสู่อัฒจันทร์ และตกลงที่เท้าของจางเท่อดังตุ้บ

จางเท่อหยิบลูกเบสบอลขึ้นมาและตระหนักได้

โรงเรียนเซย์โดอาจจะชนะในครั้งนี้จริงๆ!

ทีมที่แข็งแกร่งขนาดนี้กลับไม่ได้ไปโคชิเอ็งถึงห้าปีติดต่อกัน แล้วในเขตโตเกียวตะวันตกจะมีทีมแกร่งมากขนาดไหนกัน?

ถ้าโรงเรียนเซย์โดที่น่าเกรงขามขนาดยังถูกต้อนจนมุมได้ถึงเพียงนี้ แล้วใครกันคือผู้ครองความเป็นใหญ่แห่งโตเกียวตะวันตก?

เมื่อคิดได้ดังนี้ จางเท่อก็กำหมัดแน่น เลือดในกายเริ่มเดือดพล่าน

“เป็นอะไรไปเจ้าหนู? กลัวเหรอ?”

มาเอโซโนะ เคนตะถามอย่างหยอกล้อ

จางเท่อส่ายหน้า “ผมตื่นเต้นกับไฮสคูลลีกมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิครับ!”

“ฮ่าๆๆๆ ทีมหนึ่งของโรงเรียนเซย์โดไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิดหรอกนะ”

มาเอโซโนะ เคนตะพูดอย่างจริงจัง

เขาเองก็ไต่เต้าขึ้นมาทีละขั้นตั้งแต่ปีหนึ่ง ย่อมรู้ดีว่าการจะเข้าทีมหนึ่งนั้นยากเย็นเพียงใด

เป้าหมายของเขาตอนนี้ไม่ใช่การได้เล่นในโคชิเอ็ง แต่เป็นการเลื่อนขึ้นสู่ทีมหนึ่งของโรงเรียนเซย์โด! นี่คือเป้าหมายสำคัญที่สุดของเขาในขณะนี้!

และเมื่อจางเท่อบอกว่าจะเข้าทีมหนึ่งตั้งแต่ปีแรก เขาจึงคิดว่าเป็นแค่เรื่องตลกขำขัน

ใครบ้างจะไม่เคยผ่านช่วงวัยแห่งความห้าวหาญ?

ยูกิ เท็ตสึยะหวดโฮมรันสามคะแนนในอินนิงที่ 9 ครึ่งบน แทบจะการันตีชัยชนะให้โรงเรียนเซย์โด

โคมินาโตะ เรียวสึเกะ, อิซาชิกิ จุน และยูกิ เท็ตสึยะ ต่างยิ้มแย้ม ไฮไฟว์กันขณะวิ่งผ่านเบสทีละเบส จนในที่สุดก็กลับมายังโฮมเพลตเพื่อทำคะแนน!

โรงเรียนเซย์โดนำโรงเรียนอิจิไดซังโค 15–12 นำห่างสามคะแนน! ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม!

หลังจากอิซาชิกิ จุนและโคมินาโตะ เรียวสึเกะวิ่งกลับมาถึงโฮมเพลต พวกเขาก็รอรับยูกิ เท็ตสึยะอยู่ที่นั่นด้วย

อิซาชิกิ จุนเป็นคนแรกที่ไฮไฟว์กับยูกิ เท็ตสึยะ “กัปตัน ปกติไม่ชอบตีโฮมรันไม่ใช่เรอะ?”

อิซาชิกิ จุนพูดพร้อมยิ้มกว้าง

ยูกิ เท็ตสึยะส่ายหน้า “ช่วยไม่ได้นี่นา ฉันแค่อยากช่วยลดความกดดันให้คาวาคามิบ้าง”

โคมินาโตะ เรียวสึเกะยักไหล่ “ดูเหมือนนายจะเปลี่ยนใจแล้วสินะ!”

พูดจบ ทั้งสามคนก็หัวเราะและกลับเข้าซุ้มม้านั่งด้วยกัน

สถานการณ์ของโรงเรียนเซย์โดมั่นคงแล้ว และความกดดันของคาวาคามิ โนริฟุมิก็ลดลงไปมาก

“ขอบคุณครับรุ่นพี่”

คาวาคามิ โนริฟุมิรีบส่งผ้าขนหนูให้รุ่นพี่ทั้งสาม

เขารู้ดีว่าฟอร์มอันยอดเยี่ยมของรุ่นพี่ช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้อย่างมาก

“ถ้าแค่นี้ยังไม่ชนะ พวกฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”

อิซาชิกิ จุนพูดโพล่งออกมาตรงๆ

คาวางุจิในสนามดูเหมือนจะระเบิดศักยภาพออกมา ความแข็งแกร่งของเขากลายเป็นที่น่าเกรงขาม

เขาจัดการผู้ตีสามคนถัดมาของโรงเรียนเซย์โดได้ติดต่อกัน

ไม่ปล่อยให้โรงเรียนเซย์โดทำแต้มเพิ่มได้อีก

แต่ทั้งหมดนี้มันสายเกินไปแล้ว ผลการแข่งขันถูกตัดสินไปแล้ว

พวกเขาช้าเกินไป...

“ปั้ก!”

“สไตรค์! แบตเตอร์เอาต์! จบเกม!”

สิ้นเสียงขานสุดท้ายของกรรมการ คาวาคามิ โนริฟุมิปิดเกมด้วยสไตรค์เอาต์สุดท้ายจากลูกฟาสต์บอลอันงดงาม!

เกมจบลงแล้ว!

โรงเรียนเซย์โดเอาชนะโรงเรียนอิจิไดซังโค 15–12 ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศของทัวร์นาเมนต์ฤดูใบไม้ผลิได้อย่างภาคภูมิ!

เมื่อเห็นภาพนี้ สมาชิกทีมเซย์โดทุกคนต่างลุกขึ้นยืน ดื่มด่ำกับรสชาติแห่งชัยชนะ

“เยี่ยม! ชนะแล้ว!”

จางเท่อลุกขึ้นยืนและโบกมือฉลอง

ตอนนี้เขาถือว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนเซย์โดแล้ว!

ใช่แล้ว!

แต่โรงเรียนอิจิไดซังโคกลับไม่ยินดีปรีดา น้ำตาแห่งความเจ็บใจไหลริน

ทัวร์นาเมนต์ฤดูใบไม้ผลิของพวกเขาจบลงแล้ว!

ในที่สุดพวกเขาก็พ่ายแพ้ในรอบรองชนะเลิศ!

ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า ณ ตรงนี้

ทัวร์นาเมนต์ฤดูใบไม้ผลิ ลีกเบสบอลมัธยมปลายเขตโตเกียวตะวันตก โรงเรียนเซย์โดเอาชนะโรงเรียนอิจิไดซังโค 15–12! ...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═