บทที่ 27 ยัยหนูเริ่มรื้อของอีกแล้ว

บทที่ 27 ยัยหนูเริ่มรื้อของอีกแล้ว

ไม่ไกลออกไป ผู้เชี่ยวชาญจากทีมสืบสวนหลายคนได้ยินเสียงของกงหลิงเซียวจึงรีบวิ่งเข้ามาหา

"สวัสดีครับ ท่านประธานกง"

"สวัสดีจ้ะทุกคน" ต้ากัวที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของกงหลิงเซียวเอ่ยทักทายพนักงานราวกับเป็นเจ้านายเสียเอง

ใบหน้าของกงหลิงเซียวเย็นชาและเคร่งขรึม "ทำไมบริษัทเราถึงไม่ทำการสืบสวนรถที่เกิดอุบัติเหตุของเราเอง ทำไมต้องให้คนนอกมาทำด้วย"

เยี่ยเซี่ยที่เดิมทีคิดว่าจะได้เอาความดีความชอบถึงกับชะงักงันไป

ต้ากัวเอียงคอมองเธอ "ทำไมล่ะ"

เยี่ยเซี่ยกลอกตาใส่ ยัยเด็กโง่นี่โผล่ไปซะทุกที่จริงๆ

"เรียนท่านประธานกง ระหว่างที่เรากำลังทำการสืบสวน จู่ๆ คุณเยี่ยก็พาผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าคนหนึ่งมาแล้วก็ไล่พวกเราออกไปครับ เธอบอกว่าขนาดรายงานข้อมูลเรายังทำผิด แล้วการสืบสวนอุบัติเหตุของเราจะไปมีความรอบคอบได้ยังไง ดังนั้นหลังจากที่คุณเยี่ยไล่พวกเราออกมา เธอก็ทิ้งผู้เชี่ยวชาญคนนี้ไว้ที่นี่ครับ" หลี่ซวินจากแผนกเทคโนโลยีรู้สึกน้อยใจเป็นอย่างยิ่ง

ถ้ากงหลิงเซียวไม่มา พวกเขาคงต้องกลายเป็นแพะรับบาปอย่างแน่นอนหากพบปัญหาใดๆ ในระหว่างการสืบสวน

เยี่ยเซี่ยอธิบาย "ท่านประธานกง ที่ฉันพูดไปก็ไม่ได้ผิดนะคะ ในเมื่อข้อมูลพวกนั้นยังทำพลาดได้ แถมการสืบสวนอุบัติเหตุครั้งนี้ก็ค่อนข้างสำคัญ เราจึงต้องให้คนที่มีความเป็นมืออาชีพมากกว่ามาสืบสวนค่ะ หลินฮุยถือเป็นผู้บุกเบิกในวงการนี้ เขายอมมาก็เพราะฉันเชิญเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยนะคะ"

หลินฮุยยังคงรักษาท่าทีสุภาพเรียบร้อย "ท่านประธานกง เมื่อครู่นี้ผมได้ตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมสามารถส่งมอบผลการสืบสวนให้คุณได้ภายในคืนนี้เลยครับ"

ใบหน้าของกงหลิงเซียวเย็นชาและมืดมนขณะชี้ไปทางรถที่เกิดอุบัติเหตุ "สรุปว่ารถที่เกิดอุบัติเหตุของเราถูกคนอื่นเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้วงั้นสิ"

เยี่ยเซี่ยสัมผัสได้ถึงความคลางแคลงใจ "พี่เขยคะ พี่ไม่ไว้ใจฉันเหรอคะ ฉันอุตส่าห์ลำบากตั้งมากมาย..."

ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วก็ดังมาจากด้านหลัง "ชะ ชะ ช่วยหนูด้วย!"

ทุกคนหันไปมองต้ากัว ก็เห็นร่างเล็กๆ ของเธอกำลังลากกล่องสีฟ้าใบใหญ่ "คุณพ่อ... หนูจะถูกทับตายอยู่แล้ว!"

กล่องใบนั้นมีขนาดใหญ่เท่าตัวเธอเลย เจ้าตัวเล็กแอ่นก้นแล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีลากมันมา จนใบหน้าอวบอูมแดงก่ำไปหมด

"หนูน้อย จะมาแตะต้องของของคุณลุงซี้ซั้วไม่ได้นะ" หลินฮุยรีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวต้ากัว

ต้ากัวเงยหน้าขึ้น เห็นเขาคว้าแขนยุ้ยๆ ของเธอไว้ จึงสะบัดอย่างแรง "คุณพ่อ เขาแต๊ะอั๋งหนู!"

พฤติกรรมแอ๊บใสซื่อแบบนี้มันช่างล้ำเลิศจนแม้แต่เยี่ยเซี่ยที่เป็นยัยจอมแอ๊บมานานหลายปียังต้องยอมแพ้ "หลินฮุยจะไปแต๊ะอั๋งเธอได้ยังไง เขาก็แค่กลัวเธอจะเจ็บตัวเลยเข้าไปประคองต่างหาก"

"ปล่อยมือเธอเดี๋ยวนี้" กงหลิงเซียวโกรธจัด

เป็นครั้งแรกที่การเห็นลูกสาวถูกผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัวทำให้เขาโกรธได้ขนาดนี้

หลินฮุยอธิบาย "ในกล่องใบนี้เป็นตัวอย่างจากการสืบสวนรถที่เกิดอุบัติเหตุครับ ผมกลัวว่าหนูน้อยจะเผลอทำมันพัง"

"เคร้ง!"

วินาทีที่ต้ากัวปล่อยมือ กล่องใบนั้นก็ร่วงกระแทกพื้นแล้วแตกกระจาย "อุ๊ย หลุดออกมาหมดเลย"

ข้าวของทุกอย่างข้างในหกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

หลินฮุยตั้งตัวไม่ติด

ต้องรู้ก่อนว่าเขาเสริมความแข็งแกร่งให้กล่องใบนี้ด้วยรหัสผ่านหลายชั้น และใช้อะลูมิเนียมอัลลอยด์ที่ทนทานเป็นพิเศษพร้อมคุณสมบัติป้องกันถึงสามชั้น ปกติแล้วต่อให้ทำตกรุนแรงแค่ไหนมันก็ไม่ควรจะเปิดออก อย่าว่าแต่พังทลายลงมาแบบนี้เลย

"หนูควรทำยังไงดีเนี่ย" ต้ากัวมองกงหลิงเซียวด้วยใบหน้าใสซื่อ

ราวกับเด็กที่ทำความผิด เธอทำตายืนนิ่งงัน ปากเล็กๆ เบะออกอย่างน้อยใจ มือสองข้างบิดเข้าหากันด้วยความสับสน "คุณลุงคงจะไม่ดุหนูใช่ไหมคะ"

หลินฮุยโกรธจัด แต่เพราะเห็นแก่กงหลิงเซียว... เขาจึงต้องกลั้นอารมณ์เอาไว้ "ไม่เป็นไรหรอก ลุงไม่ดุหนูหรอก แค่เก็บมันขึ้นมาก็พอ"

"เดี๋ยวก่อน!"

กงหลิงเซียวและต้ากัวพูดขึ้นมาพร้อมกัน

จังหวะที่หลินฮุยกำลังจะหยิบตัวอย่างที่มีเศษซากแบตเตอรี่ ต้ากัวก็ใช้เท้าป้อมๆ ของเธอเหยียบลงบนมือของเขา

เจ้าตัวเล็กดูตัวกะเปี๊ยกเดียว แต่ไขมันทุกส่วนบนร่างกายของเธอนั้นไม่ได้เติบโตมาเสียเปล่า น้ำหนักที่กดทับลงมาอย่างหนักแน่นนั้นทำเอาข้อมือของหลินฮุยปวดร้าว

"คุณพ่อคะ ความผิดนี้ไม่ใช่ของเราใช่ไหมคะ"

กงหลิงเซียวเองก็สังเกตเห็นตัวอย่างแบตเตอรี่ชิ้นนั้นเช่นกัน