บทที่ 26 ทีมสืบสวนของเราตายกันหมดแล้วหรือไง!

บทที่ 26 ทีมสืบสวนของเราตายกันหมดแล้วหรือไง!

ประโยคนั้นอีกแล้ว!

กงหลิงเซียวมองไปที่ต้ากัวโดยสัญชาตญาณ

เขาเห็นต้ากัวยื่นมือไปกดทิ้งสายของเยี่ยเซี่ย แล้วก็นั่งฮึดฮัดอยู่ริมหน้าต่างรถ "งะ...โง่ โง่เง่าที่สุด!"

ตัวก็แค่นี้ แต่ปากร้ายไม่เบา

กงหลิงเซียวมองดูก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่นั่งหันหลังให้เขา "เธอไม่ชอบคุณป้าขนาดนั้นเลยเหรอ"

ต้ากัวกลอกตาใส่เขา "เจ้าโง่ตัวโต!"

ใบหน้าของกงหลิงเซียวแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและมืดครึ้ม "ยัยเด็กบ้า ระวังปากหน่อย ฉันจะบอกให้รู้ไว้ว่ายังไงฉันก็เป็นพ่อของเธอนะ!"

"มิน่าล่ะ ภรรยาถึงได้หนีไป!" ต้ากัวบ่นอุบอิบพลางทำปากยื่น

กงหลิงเซียวขบกรามแน่นและกำหมัด!

"เธอรู้ไหมว่าทำไมตอนนั้นแม่ของเธอถึงทิ้งฉันไป"

ต้ากัวยกมือขึ้นปิดหู "หุบปากไปเลยนะ!"

รถยนต์แล่นมาถึงสถานที่เกิดอุบัติเหตุ

กงหลิงเซียวลงจากรถ แล้วหันไปมองเจ้าตัวเล็กขาสั้นที่อยู่ข้างหลัง ซึ่งกำลังยืนกล้าๆ กลัวๆ อยู่ตรงประตูรถ พลางมองลงไปยังช่วงล่างของรถที่ค่อนข้างสูง

เท้าอวบอ้วนเล็กๆ ของเธอยื่นออกไปข้างนอกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เนื่องจากข้างนอกค่อนข้างมืดและแสงไฟถนนบริเวณนั้นก็สว่างไม่เพียงพอ ต้ากัวจึงรู้สึกกลัวเล็กน้อย

"ขอโทษคุณพ่อสิ แล้วฉันจะอุ้มเธอลงมา ยัยขาสั้น!"

ต้ากัวขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เลียนแบบท่าทางตอนกงหลิงเซียวถลึงตาใส่คนอื่น แล้วพูดอย่างดุดันด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วว่า "หนูไม่ต้องการคุณหรอก! คุณลุงหลี่ อุ้มหนูหน่อย!"

การตอบโต้ครั้งนี้ถือว่าร้ายกาจสุดๆ!

ใบหน้าของกงหลิงเซียวดำทะมึนลงในทันที เขาดึงสายตามองไปที่ผู้ช่วยพิเศษหลี่ซึ่งกำลังจะก้าวไปข้างหน้า

"นายคิดให้ดีนะว่าใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้นาย!"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับอึ้ง เขามองเจ้านายของตัวเอง ที่ยังมีกะจิตกะใจมาทะเลาะกับเด็กน้อยวัยสองขวบในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้

เขาได้แต่คิดในใจ: ได้โปรดเถอะ ทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่หน่อย!

ต้ากัวกลอกตาใส่กงหลิงเซียว "ฮึ! หนูทำเองได้แน่!"

เธอไม่มีทางอ้อนวอนกงหลิงเซียวเด็ดขาด!

ท่าทางหยิ่งยโสและดื้อดึงแบบนั้นช่างเหมือนกับกงหลิงเซียวไม่มีผิด

เธอยอมนั่งอยู่ในรถ ค่อยๆ ขยับก้นเล็กๆ ของเธอ มือจับขอบประตูรถไว้แน่น แล้วหย่อนเท้าเล็กๆ ห้อยต่องแต่งค่อยๆ เอื้อมลงไป

เมื่อเห็นว่าเท้าเล็กๆ ของเธอกำลังจะแตะถึงพื้นแล้ว

แต่ขาสั้นก็คือขาสั้น เธอยังขาดอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น แม้แต่ผู้ช่วยพิเศษหลี่ยังรู้สึกเหงื่อตกแทนต้ากัว

ถ้าเกิดเธอยืนไม่อยู่แล้วร่วงหล่นลงไป มีหวังได้ร้องไห้จ้าไปอีกนานแน่

"ถ้าทำไม่ได้ก็พูดมาเถอะ อย่าฝืนเลย! พ่อไม่ได้มีเวลาว่างมาเสียเวลากับเธอหรอกนะ!"

คำพูดไร้เยื่อใยของกงหลิงเซียวทำเอาความโกรธของต้ากัวพุ่งปรี๊ด

เธอตะโกนเสียงดังลั่นป่าวประกาศว่า "สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อต้ากัว หนูมีพ่อเฮงซวยที่ทิ้งลูกทิ้งเมีย ทำให้หนูต้อง..."

เสียงของเธอดังมากจริงๆ แถมยังมีคนจำนวนมากกำลังทำการสืบสวนอยู่ในบริเวณนั้น

เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วของเธอ ทุกคนก็หันมามองทางพวกเขาเป็นตาเดียว

"ก็ได้! ฉันอุ้มเธอเอง! พ่อจะอุ้มเธอเอง!" กงหลิงเซียวจำต้องกลืนศักดิ์ศรีลงคอ และเป็นฝ่ายเข้าไปอุ้มต้ากัวลงมาจากรถ

"ฮึ!" ต้ากัวเชิดหน้าเล็กๆ ขึ้นอย่างผู้ชนะ "คิดจะมาเล่นกับหนูเหรอ คุณยังอ่อนหัดไปนะ!"

ด้วยน้ำเสียงที่ยั่วยุแบบนั้น กงหลิงเซียวแทบอยากจะเอาเทปกาวมาปิดปากเธอไว้ซะจริงๆ

"ประธานกง คุณมาแล้ว"

เยี่ยเซี่ยเห็นกงหลิงเซียวก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา

เนื้อตัวของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ท่าทางเหมือนคนที่เพิ่งทำงานหนักมา เธอคอยปาดเหงื่อเป็นระยะ "ฉันรีบมาที่นี่ทันทีหลังเลิกงานเลยค่ะ ตอนนี้พวกเรา..."

"เขา! เขา! ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ!"

ขณะที่เยี่ยเซี่ยกำลังจะเอาหน้า เธอก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของต้ากัว

เจ้าตัวเล็กดิ้นลงจากอ้อมแขนของกงหลิงเซียวด้วยความตื่นเต้น แล้วชี้ไปที่ชายคนหนึ่งในชุดวอร์มสีดำ

ชายคนนั้นสูงประมาณ 1.8 เมตร หน้าตาดูภูมิฐาน สวมแว่นตากรอบทอง เขาพูดจาด้วยจังหวะที่ไม่ช้าไม่เร็ว น้ำเสียงนุ่มนวล ดูเป็นผู้ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี

"คุณหนูน้อย อย่าเสียมารยาทสิคะ!" เยี่ยเซี่ยดุ ก่อนจะหันไปอธิบาย "เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมพลังงานใหม่ เป็นเพื่อนของฉันชื่อหลินฮุยค่ะ เพื่อที่จะตรวจสอบสถานการณ์อุบัติเหตุให้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ฉันเลยเชิญเขามาเป็นพิเศษค่ะ"

หลินฮุยก้าวไปข้างหน้าและเอ่ยทักทายกงหลิงเซียว "ประธานกง เป็นเกียรติที่ได้พบครับ"

เขายื่นมือออกไปเพื่อขอจับมืออย่างสุภาพ แต่กงหลิงเซียวกลับไม่ยื่นมือไปจับ ซ้ำยังตำหนิด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คนในทีมสืบสวนของบริษัทเราตายกันหมดแล้วหรือไง"