บทที่ 8 คุณชายกง ประตูห้องของคุณถูกคุณหนูปลดลงมาแล้วครับ

บทที่ 8 คุณชายกง ประตูห้องของคุณถูกคุณหนูปลดลงมาแล้วครับ

"ต้ากัว!" กงหลิงเซียวหมดความอดทนและตวาดใส่เธอเสียงดัง

แต่ชื่อนี้นี่มัน... ช่างเป็นความอัปยศต่อฐานะของตระกูลกงเสียจริง

"คุณพ่อขา มาเล่นกันเถอะ!" ต้ากัวม้วนผ้าห่มของเขาแล้วกระโดดดึ๋งลงจากเตียง

สำหรับกงหลิงเซียวผู้เป็นโรคเจ้าระเบียบรักความสะอาดระดับสิบ นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ

"ยัยเด็กเหม็น หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ! วันนี้ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่ากฎของบ้านคืออะไร"

เมื่อเห็นเขาวิ่งไล่ตาม ต้ากัวก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก "วฮะฮ่าฮ่า มาจับหนูสิคะ!"

ขาสั้นๆ ราวกับติดมอเตอร์จิ๋ววิ่งวนรอบเตียงรอบแล้วรอบเล่า

ยิ่งกงหลิงเซียวไล่จับ เธอก็ยิ่งตื่นเต้น

ยิ่งเขาสติแตกมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งหัวเราะร่วนอย่างมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

กงหลิงเซียวมั่นใจเลยว่ายัยเด็กกลิ่นนมคนนี้จะต้องถูกเยี่ยฮุยส่งมาเพื่อทรมานเขาแน่ๆ

เขาสาบานกับตัวเองในใจ เยี่ยฮุย ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ฉัน กงหลิงเซียว ก็จะตามจับตัวและลากเธอกลับมาให้ได้!

"ว้าว! จับได้แล้ว ลัลล้า! คราวนี้ตาหนูจับคุณพ่อบ้างล่ะ"

ต้าฟ่านหว่านโบกมือน้อยๆ อย่างมีความสุข ร่างอวบอ้วนของเธอถูกกงหลิงเซียวหิ้วขึ้นมา แขนขากางออกและเตะอากาศไปมาอย่างตื่นเต้น อยากจะเล่นอีกรอบ

"ออกไป!" กงหลิงเซียวหิ้วเธอไปที่ประตู โยนออกไปข้างนอก แล้วล็อกประตูอย่างเย็นชา

ต้าฟ่านหว่านเงียบไป

เธอนั่งจุ้มปุ๊กอยู่หน้าประตูห้องนอนของกงหลิงเซียว ดูราวกับก้อนนมนุ่มฟู เธอเงยหน้ายุ้ยๆ ขึ้นและใช้มือน้อยๆ ดันประตูอย่างแรง

"คุณพ่อขา เปิดประตูหน่อย"

กงหลิงเซียวไม่สนใจและปิดไฟอย่างไม่แยแส

ในเมื่ออยู่ที่บ้าน เดี๋ยวก็คงมีคนรับใช้มาดูแลเด็กเองนั่นแหละ เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดและต้องการพักผ่อนให้เร็วที่สุด

"ปัง!"

กงหลิงเซียวเพิ่งจะหลับตาลง เสียงดังสนั่นก็ทำให้เขาสะดุ้งตื่น

"ตึก ตึก ตึก ตึก..."

เสียงมอเตอร์จิ๋วที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าต้าฟ่านหว่านกำลังฉีกยิ้มกว้างให้เขาอย่างอารมณ์ดี "คุณพ่อขา หนูมาจับคุณพ่อแล้ว!"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้วด้วยความเหนื่อยล้า

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เดินแบกประตูที่ต้าฟ่านหว่านเพิ่งถอดออกเข้ามา "ประธานกงครับ ประตูบานนี้มูลค่าหลักล้าน ถูกคุณหนูถอดออกมาแล้วครับ"

พรสวรรค์ในการทำลายล้างขั้นเทพแบบนี้ เธอสืบทอดมาจากใครกันแน่เนี่ย!

กงหลิงเซียวมองดูต้ากัวตัวกลมป้อมกำลังยกขาสั้นๆ อวบอ้วนปีนขึ้นมาบนเตียงหลังใหญ่ของเขาอย่างเก้ๆ กังๆ

"คุณพ่อขา~" ต้ากัวเหยียบลงบนเตียงสปริงนุ่มเด้ง เมื่อพบว่ามันเหมือนกับแทรมโพลีน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของเธอก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

เธอขยับตัวโยกเยกไปมาอย่างช้าๆ แล้วเริ่มกระโดดสุดแรงเกิด

"คุณพ่อขา~ สนุกจังเลย!"

เสียงหัวเราะแห่งความสุขของเธอนั้นช่างไร้เดียงสาและไร้กังวล ราวกับว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวในโลกที่มีความสุข โดยไม่สนใจกงหลิงเซียวที่ตอนนี้หน้าดำคร่ำเครียดราวกับก้นหม้อเลยสักนิด

เขากัดฟันทน นอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียง ทุกครั้งที่ยัยเด็กแสบกระโดด ร่างของเขาก็จะเด้งลอยตามแรงกระเพื่อมไปด้วย

ยัยเด็กเหม็นเอ๊ย!

เขาขบกรามแน่น จ้องมองเด็กน้อยที่กำลังเริงร่า

ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขาอยากจะโยนต้ากัวลงจากระเบียงไปซะ

และไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เขาอยากจะเอื้อมมือไปบีบคอลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด!

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เห็นใบหน้าของเจ้านายเปลี่ยนสีสลับไปมา และบรรยากาศก็เริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง ได้แต่มองดูเจ้าตัวเล็กที่ยังคงกระโดดดึ๋งๆ อย่างมีความสุขเงียบๆ

คุณลุงคนนี้ขอยอมแพ้จริงๆ

บรรยากาศอันน่าอึดอัดดำเนินไปนานถึงยี่สิบนาทีเต็ม

"ตกลงเธอจะนอนไหม" ในที่สุดกงหลิงเซียวก็ล้มเลิกความคิดที่จะสู้รบปรบมือกับเด็ก

เขารู้สึกว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงได้เหนื่อยตายอยู่ตรงนี้แน่ๆ

ต้ากัวหยุดกระโดด ร่างเล็กๆ ทิ้งตัวลงมาทับบนตัวกงหลิงเซียวดังปุ๊

เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ไม่ธรรมดา กงหลิงเซียวก็รู้สึกราวกับถูกของหนักหล่นทับ

ยัยเด็กคนนี้สมชื่อจริงๆ ข้าวแต่ละคำที่กินเข้าไปไม่เสียเปล่าเลยสักนิด

"คุณพ่อขา~ กอดๆ" ต้าฟ่านหว่านชอบกงหลิงเซียวมากๆ แก้มยุ้ยนุ่มนิ่มของเธอแนบชิดกับใบหน้าหล่อเหลาของเขา และยังไม่ลืมดึงมือของเขามากอดเอวหนาๆ ของตัวเองไว้ด้วย

สัมผัสนุ่มนิ่มละมุนละไมของเด็กน้อย ประกอบกับกลิ่นหอมน้ำนมอ่อนๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอเธอสงบลง เธอก็เหมือนกับนางฟ้าตัวน้อยๆ ดีๆ นี่เอง

จุ๊บ

กงหลิงเซียว: !!

ริมฝีปากจิ้มลิ้มของเจ้าตัวเล็กจุ๊บเขาจริงๆ ด้วย!

ต้ากัวพูดด้วยเสียงใสแจ๋วเจือกลิ่นอายน้ำนมว่า "คุณพ่อขา~ พรุ่งนี้คุณพ่อจะไม่ม่องเท่งนะคะ!"

กงหลิงเซียว: ???

บ้าอะไรวะเนี่ย!

เธอจุ๊บเขาแล้วก็แช่งเขาเนี่ยนะ?

นี่มันลูกสาวในไส้ประสาอะไรกัน!

ใบหน้าของกงหลิงเซียวเขียวคล้ำ เขาอ้าปากเตรียมจะต่อว่า แต่ก็สังเกตเห็นว่าเด็กน้อยค่อยๆ ผล็อยหลับไปเสียแล้ว

ในชั่วพริบตา ในที่สุดโลกทั้งใบก็สงบสุขลงเสียที

จนถึงตอนนี้ กงหลิงเซียวยังคงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะมีลูก แถมยังต้องมาคอยกล่อมลูกนอนอีกต่างหาก