บทที่ 6: จับยัยเด็กนี่ไปอาบน้ำซะ

บทที่ 6: จับยัยเด็กนี่ไปอาบน้ำซะ

หลังมื้อค่ำ ต้ากัวก็หาวหวอดด้วยความง่วงงุน ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับไป

ความเร็วในการผล็อยหลับไปในพริบตานี้ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ

กงหลิงเซียวไม่มีทางยอมให้เด็กมอมแมมแบบนี้ขึ้นไปชั้นบนแน่ แค่ยอมให้ต้ากัวร่วมโต๊ะอาหารด้วยก็ถือว่าสุดขีดความอดทนของเขาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการให้เธอไปนอนบนเตียง

"จับยัยเด็กนี่ไปอาบน้ำซะ"

สาวใช้เอ่ยขึ้นว่า "ท่านประธานกงคะ ทางที่ดีอย่าเพิ่งปลุกเด็กตอนที่กำลังหลับเลยค่ะ ไม่อย่างนั้นเธอจะร้องไห้งอแงหนักมาก"

"อยากตกงานหรือไง?" กงหลิงเซียวชักสีหน้า เขาแทบอยากจะเสกให้ยัยเด็กมอมแมมคนนี้หายวับไปจากสายตาเสียเดี๋ยวนี้

สาวใช้รู้สึกหนักใจ แต่ก็ทำได้เพียงก้าวเข้าไปอุ้มต้ากัวขึ้นมาอย่างเบามือ

ทว่ากงหลิงเซียวกลับรู้สึกว่าขอบกางเกงของเขารัดตึงขึ้นมา ทำให้จังหวะที่เขากำลังจะลุกขึ้นยืนต้องชะงักไป

สาวใช้เอ่ยอย่างทำตัวไม่ถูก "ดูเหมือนคุณหนูจะคว้าขอบกางเกงของคุณชายกงเอาไว้ค่ะ"

กงหลิงเซียวปรายตามองอย่างเย็นชา

มือน้อยๆ อวบอ้วนที่มันแผล็บนั้นกำลังเกี่ยวขอบกางเกงสูทของเขาไว้แน่นจริงๆ

"แกะมือเธอออกไป!" เขารู้สึกว่าตั้งแต่เกิดมา การได้เจอกับยัยเด็กคนนี้คือช่วงเวลาที่เขาต้องยอมลดทิฐิของตัวเองมากที่สุดในชีวิต

คนรับใช้หลายคนพยายามช่วยกันงัดมือน้อยๆ ของต้ากัวออก

แต่แม่หนูน้อยกลับยิ่งกำแน่นขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นว่าขอบกางเกงของตัวเองกำลังจะถูกดึงจนร่นลงมา และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยกับที่บริษัทเมื่อเช้า กงหลิงเซียวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลั้นใจอุ้มต้ากัวที่เนื้อตัวมอมแมมไปอาบน้ำด้วยตัวเอง

ทุกคนในคฤหาสน์รู้สึกราวกับค้นพบทวีปใหม่ กงหลิงเซียวผู้แสนเย็นชาและไร้หัวใจกำลังอาบน้ำให้เด็กสองขวบเนี่ยนะ!!

ทุกคนต่างพากันชะเง้อมองไปทางห้องน้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ใบหน้าของกงหลิงเซียวดำทะมึนสุดขีด แต่ว่า!

เขาไม่กล้าปลุกยัยหนูขึ้นมา หลังจากได้ประจักษ์ถึงฤทธิ์เดชการร้องไห้ของเด็กแสบคนนี้แล้ว เขากลับหวังให้เธอหลับต่อไปแบบนี้จะดีกว่า

อย่างน้อยมันก็สงบหูสงบใจกว่า

เขาวางเด็กลงบนตักแล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอออกอย่างเบามือ

เจ้าตัวเล็กกำลังหลับสนิท เสียงกรนดังฟี้ๆ หน้าท้องกลมป่องขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ

มองไปมองมา เธอก็น่ารักดีเหมือนกัน

แขนเล็กๆ อวบอ้วนของเธอเป็นปล้องๆ เหมือนรากบัว

ภายใต้แสงไฟ ต้ากัวดูเหมือนก้อนบัวลอยสีขาวเนียนนุ่ม แถมยังมีน้ำลายไหลย้อยออกมาจากมุมปากสีชมพูระเรื่ออีกด้วย

ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ มุมปากของกงหลิงเซียวกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ยัยเด็กบ๊องเอ๊ย ไม่รู้จริงๆ ว่าใครคลอดตัวกะเปี๊ยกนี่ออกมา"

ใช่แล้ว! ในเมื่อเขายังไม่ได้รับรายงานผลตรวจดีเอ็นเอ เขาก็ยังไม่เชื่อเด็ดขาดว่าตัวเองจะเป็นพ่อของเด็กคนนี้

เนื่องจากไม่เคยอาบน้ำให้เด็กมาก่อน เขาจึงหยิบฝักบัวมาฉีดล้างตัวให้เธออย่างลวกๆ เมื่อเห็นว่ามือน้อยๆ ที่กำกางเกงเขาไว้คลายออกแล้ว เขาก็ไม่อยากจะอาบต่ออีก จึงรีบปิดฝักบัวทันที

"เช็ดหน้า ถูพุง แล้วก็ต้องล้างก้นด้วย" จู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็พึมพำออกมา

กงหลิงเซียวชะงักงัน และเผลอมองไปที่ก้นของเด็กแสบโดยจิตใต้สำนึก

สำหรับคนรักความสะอาดเข้าขั้นวิกฤตระดับสิบอย่างเขา ไม่มีทางที่เขาจะทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นแน่

เขาเมินเฉยต่อคำพูดนั้น แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวมั่วๆ มาพันตัวเธอไว้

เท้าอวบอ้วนเตะป้าบเข้าให้ จนผ้าเช็ดตัวหลุดลุ่ย

ยัยหนูหลับตาพริ้มแล้วละเมอต่อ "รักแร้ หลังหู อย่าปล่อยให้มีขี้ไคลเหลืออยู่นะ"

กงหลิงเซียวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะอกแตกตายอยู่ในห้องน้ำ ด้วยความเหลืออด เขาจึงหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าตัวเล็กไปหนึ่งที "ยัยเด็กแสบ ฉันขอเตือนนะ อย่ามาได้คืบจะเอาศอก แค่ฉันยอมอาบน้ำให้ก็ถือว่าเป็นเกียรติมากพอแล้ว อย่าให้มันมากเกินไป"

ต้ากัวเหมือนจะรับรู้ได้ เธอไม่พูดอะไรอีกและยอมให้กงหลิงเซียวห่อตัวด้วยผ้าเช็ดตัวอย่างว่าง่าย

จากนั้น สาวใช้ก็เข้ามาช่วยแต่งตัวให้เจ้าตัวเล็ก

ต้ากัวปรือตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าปะป๊าผู้ยิ่งใหญ่ที่เพิ่งอาบน้ำให้เธอเมื่อครู่ได้หายตัวไปแล้ว

หลังจากโดนป่วนมาทั้งวัน กงหลิงเซียวก็รู้สึกเหมือนร่างจะแหลกสลาย

ปกติแล้ว ต่อให้เขาต้องโหมงานหนักจนไม่ได้กิน ไม่ได้ดื่ม ไม่ได้นอน เขาก็ยังไม่รู้สึกเหนื่อยล้าขนาดนี้ แต่วันนี้ แค่ต้องรับมือกับยัยเด็กแสบเพียงครึ่งค่อนวัน เขากลับรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายเพราะความเหนื่อยอ่อน

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."

ทันทีที่กงหลิงเซียวทิ้งตัวลงนั่งพักในห้องหนังสือ เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูจากผู้ช่วยพิเศษหลี่

เขาแทบจะอดใจรอส่งตัวเด็กคนนี้ออกไปไม่ไหวแล้ว "เด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของฉันใช่ไหม?"

"ท่านประธานกงครับ เด็กคนนี้คือลูกของคุณจริงๆ ครับ!"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่นำผลตรวจดีเอ็นเอจากสถาบันหลายแห่งมาวาง ซึ่งทุกฉบับต่างยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดตรงกัน 100%

กงหลิงเซียวก้มมองรายงานผลการตรวจทั้งห้าฉบับที่กางอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

"ท่านประธานกงครับ เราตรวจสอบผ่านฐานข้อมูลดีเอ็นเอจนพบว่า แม่ของเด็กก็คือคุณเย่ฮุย คู่หมั้นของคุณเมื่อสองปีก่อนครับ"