บทที่ 4: ปะป๊ารักหนูไหม?

บทที่ 4: ปะป๊ารักหนูไหม?

เดิมทีกงหลิงเซียวตั้งใจจะทิ้งเด็กคนนี้ไว้ข้างทางอย่างไม่ไยดีและเลิกสนใจเธอเสีย

แต่แล้วเขาก็เห็นตัวเลขเคานต์ดาวน์บนระเบิดเวลาลดลงจาก 5 เป็น 4 และกลายเป็น 3

"ปะป๊า รักหนูไหม?"

เสียงเล็กๆ เจือกลิ่นน้ำนมนั้นราวกับเสียงของปีศาจน้อย ชัดเจนว่าเขาคือผู้มีอำนาจที่น่าเกรงขาม ทว่าในเวลานี้ เขากลับกำลังถูกยัยหนูแก้มยุ้ยคนนี้ปั่นหัวเสียอย่างนั้น

"ถ้าปะป๊ารักหนู ก็พาหนูกลับบ้านสิ!"

คำพูดเพียงไม่กี่คำนี้ไม่ต่างอะไรกับคำขู่ กงหลิงเซียวไม่มีช่องทางให้ปฏิเสธได้เลย ปกติแล้วมีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นฝ่ายเผด็จการ ทรงอำนาจ และไร้เหตุผล

แต่ตอนนี้! ตัวเลขกำลังจะกระโดดไปที่ 1 แล้ว!

เขาไม่อยากอายุสั้นตายโหง จึงทำได้เพียงละทิ้งความเย่อหยิ่งของผู้เป็นนาย กัดฟันกรอดแล้วเอ่ยออกไปว่า "รักสิ! ลูกรักของฉัน!"

กงหลิงเซียวไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่าตนจะถูกเด็กสองขวบบังคับให้รับเป็นพ่อแบบมัดมือชกเช่นนี้

'ต้ากัว' ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแปดซี่อย่างมีความสุข แล้วยิ้มแฉ่งให้เขา "ปะป๊า หนูก็รักปะป๊าเหมือนกัน"

ระเบิดเวลาถูกต้ากัวหยุดเอาไว้ในเสี้ยววินาทีที่ 0.1 สุดท้ายพอดี

ทุกคนพากันเหงื่อแตกพลั่ก

ราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง กงหลิงเซียวจำต้องหิ้วยัยหนูกลับบ้านไปด้วย

กงหลิงเซียวแอบผูกใจเจ็บยัยหนูตัวแสบจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่... เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์

เขาก็อุ้มยัยหนูเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในห้องนั่งเล่น

เหล่าคนรับใช้ต่างพากันมองเจ้าตัวเล็กจ้ำม่ำน่ารักน่าชัง ที่หน้าตาถอดแบบกงหลิงเซียวมาไม่มีผิดเพี้ยน

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เด็กคนนี้คือโคลนนิ่งฉบับย่อส่วนของกงหลิงเซียวในชุดเด็กผู้หญิงชัดๆ!

"โห กับข้าวเยอะแยะเลย"

เมื่อเจ้าตัวเล็กเห็นอาหารเต็มโต๊ะ เธอก็ปล่อยมือกงหลิงเซียว รูดตัวลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างนุ่มนวล แล้วเดินไปนั่งประจำที่นั่งหัวโต๊ะของผู้เป็นนายโดยอัตโนมัติ

ต้ากัวไม่เข้าใจหรอกว่าที่นั่งของเจ้าบ้านคืออะไร รู้แค่ว่าตำแหน่งนี้มีของกินที่อร่อยที่สุดวางอยู่ตรงหน้าก็เท่านั้น

เธอเดาะลิ้นเบาๆ "ปะป๊า กินข้าวกันเถอะ"

เจ้าตัวเล็กช่างไม่รู้ธรรมเนียมเอาเสียเลย เธอหยิบชามข้าวขึ้นมาแล้วยื่นส่งให้กงหลิงเซียว

กงหลิงเซียวหน้าดำทะมึน แทบอยากจะจับเธอโยนทิ้งไปซะ มาแย่งที่นั่งเขาก็แย่พอแล้ว นี่ยังจะกล้าใช้ให้เขาตักข้าวให้อีกเหรอ?

เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "อยากกินงั้นเหรอ?"

ต้ากัวพยักหน้ารัว "หนูอยากกินข้าวเยอะๆ"

กงหลิงเซียวปรายตามองสาวใช้ข้างๆ ที่ตักข้าวเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เขายื่นมือไปรับมา แล้วนำไปวางไว้ตรงหน้าต้ากัว

ดวงตาของเจ้าตัวเล็กเป็นประกายวิบวับ "ถึงเวลากินข้าวแล้ว!"

ยัยเด็กตะกละเอ๊ย!

เธอต้องกินข้าวสวยกับทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าไม่ได้กินข้าวก็รู้สึกเหมือนยังกินไม่อิ่ม

ต้ากัวอ้าปากกว้าง "อั้ม!"

"เคร้ง"

ข้าวที่ตักมาพูนชามถูกกงหลิงเซียวเทพรวดลงถังขยะต่อหน้าต่อตาเธอ

"กินเข้าไปสิ!"

เหล่าคนรับใช้ พ่อบ้าน และผู้ช่วยพิเศษหลี่ที่ยืนอยู่บริเวณนั้นถึงกับอึ้งกิมกี่ให้กับพฤติกรรมเด็กน้อยของเจ้านายตนเอง

จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? ไปแกล้งเด็กแบบนั้นเนี่ยนะ

อีกอย่าง บางทีนี่อาจจะเป็นลูกแท้ๆ ของเขาก็ได้นะ

ดวงตากลมโตสดใสของต้ากัวแดงก่ำขึ้นมาทันที ริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูเบะลงเล็กน้อย "ปะป๊า..."

เมื่อเห็นท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้ของเธอ กงหลิงเซียวก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

"ข้าวของปะป๊าหกหมดเลย แต่ข้าวของต้ากัวยังไม่หก!" ต้ากัวยกหม้อหุงข้าวที่วางอยู่ข้างๆ มาไว้ตรงหน้าตัวเอง

เพราะปกติแล้ว ตอนอยู่วัด หลวงจีนน้อยมักจะขี้เกียจตักให้ เลยยกหม้อหุงข้าวให้เธอไปกินทั้งหม้อเลย

"ปะป๊า เก็บขึ้นมาสิ!" ต้ากัวตักข้าวเข้าปากคำโต ไม่ลืมที่จะชี้ไปทางถังขยะ "ปะป๊ากินสิ"

กงหลิงเซียวโกรธจนความดันขึ้น ปฏิกิริยาเมื่อครู่ของเขาเหมือนต่อยโดนก้อนสำลีอย่างไรอย่างนั้น

"ผู้ช่วยพิเศษหลี่ ไปสืบมาซิว่าใครเป็นคนส่งยัยเด็กนี่มา!"

วินาทีนี้ ต่อให้เอาเนื้อเลิศรสแค่ไหนมาประเคน เขาก็ไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว

"หนูเอง!"

ต้ากัวเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอวางช้อนลงทันที เลียริมฝีปากเล็กๆ ที่มันแผล็บ แล้วชี้ไปที่หัวกลมทุยของตัวเอง "ดึงผม ไปตรวจบีบีเอ หนูเป็นลูกของปะป๊านะ"

เธอลืมไปเลยว่าท่านอาจารย์เคยสอนไว้ว่า ถ้าเจอหน้าปะป๊า ต้องดึงเส้นผมไปตรวจเอเอบี จะได้ไม่โดนไล่ออกจากบ้าน

กงหลิงเซียวมองหน้าผากของยัยเด็กโง่ที่ชะโงกเข้ามาใกล้ ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยง

เขาไม่ตรวจเด็ดขาด!

เพราะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีลูก!

นี่ต้องเป็นเด็กที่ศัตรูส่งมาทำร้ายเขาแน่ๆ

"ปะป๊า กลัวเจ็บเหรอ?" เมื่อเห็นเขาหันหลังให้ เจ้าตัวเล็กก็คิดไปเองว่าเขากลัวเจ็บจากการโดนดึงผมไปตรวจไอ้เอเอเออะไรนั่น

เธอกระตือรือร้นปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ ดึงเส้นผมตัวเองออกมาสองเส้น แล้วยื่นส่งให้กงหลิงเซียว "ไม่เห็นเจ็บเลย ปะป๊า!"

"ไสหัวไป" กงหลิงเซียวปัดมือมันย่องของเธอออกอย่างรังเกียจ

ต้ากัวขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองกลุ่มผมบนศีรษะของกงหลิงเซียว

"ท่านประธานกงครับ!"

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยพิเศษหลี่ก็ยื่นรายงานการสืบสวนของวันมาให้

"คุณหนูตัวน้อยคนนี้ถูกส่งมาโดยท่านเจ้าอาวาสแห่งวัดหลิงซานครับ ท่านบอกว่าเธอเป็นลูกของผู้หญิงที่ตั้งครรภ์แล้วหนีไปเมื่อสองปีก่อน ส่วนเรื่องระเบิดในวันนี้ มีคนแอบมาติดตั้งไว้ใต้ท้องรถตั้งแต่เมื่อคืน ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับคุณหนูเลยครับ ถ้าคุณหนูไม่กู้ระเบิดไว้ได้ทันเวลา วันนี้พวกเราคงโดนระเบิดตายกันหมดแล้ว ดังนั้น คุณหนูไม่ใช่ศัตรูของเราแน่นอนครับ"

ทันทีที่ผู้ช่วยพิเศษหลี่รายงานจบ กงหลิงเซียวก็สัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังตบแปะๆ อยู่บนกลางกระหม่อมของเขา

"โห สนุกจังเลย! ผมของปะป๊าสนุกจัง"

เนื่องจากกงหลิงเซียวตัดผมทรงสกินเฮดสั้นเกรียน พอต้ากัวเอามือไปกดทับ จึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกสากๆ คันๆ ยิบๆ ซึ่งมันมหัศจรรย์มากสำหรับเธอ

เธอหันไปมองผู้ช่วยพิเศษหลี่ด้วยความตื่นเต้น "คุณลุง ลุงก็มาเล่นด้วยกันสิ!"