บทที่ 3: หนูให้ระเบิดเวลาเป็นของขวัญคุณพ่อนะคะ

บทที่ 3: หนูให้ระเบิดเวลาเป็นของขวัญคุณพ่อนะคะ

รถยนต์หรูติดแหง็กอยู่บนทางลาดชันตรงทางเข้าลานจอดรถ จะขยับเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่เชิง ในขณะที่ล้อรถวงหนึ่งกำลังกลิ้งหลุนๆ ลงมาตามทางผ่านรถของกงหลิงเซียวไปอย่างน่าขัน

"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีกล่ะเนี่ย" เขาผลักประตูรถออกด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพบว่ามันติดขัดเพราะมีของหนักๆ บางอย่างขวางอยู่

"คุณพ่อขา~"

เสียงเล็กๆ เจือกลิ่นอายน้ำนมลอยแว่วมาจากนอกหน้าต่างรถ

ต้ากัวตื่นเต้นดีใจสุดๆ ที่ได้เห็นกงหลิงเซียว เพราะนี่คือคุณพ่อคนดี เขาบอกว่าจะมารับหลังจากที่หนูกินลูกอมเสร็จ แล้วตอนนี้เขาก็มาจริงๆ ด้วย

"คุณพ่อขา อุ้มหน่อย"

ร่างอวบอ้วนเล็กๆ มุดผ่านหน้าต่างรถเข้ามาด้านในอย่างคล่องแคล่ว

รูม่านตาของกงหลิงเซียวเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ "เธอจะทำอะไรน่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้!"

เจ้าอ้วนน้อยโผเข้ากอดคอเขาไว้แน่น พร้อมกับเอาแก้มยุ้ยๆ สีชมพูถูไถไปบนใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชาของเขาอย่างแรง กงหลิงเซียวที่ตั้งตัวไม่ติดถูกล็อกคอเอาไว้แน่นหนา

"คุณพ่อคนดี หนูกินลูกอมหมดแล้ว คุณพ่อก็เลยมารับหนูกลับบ้านใช่ไหมคะ!" พูดจบ พวงแก้มยุ้ยๆ ก็ถูไถไปมาบนหน้าเขาอีกรอบ ดูเหมือนเด็กน้อยจะชอบตอหนวดบนใบหน้าของกงหลิงเซียวเป็นพิเศษ ความรู้สึกสากๆ คันๆ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกสนุกจนหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

กงหลิงเซียวโกรธจัด "ใครบอกเธอว่าฉันมารับ?"

เขาตวัดสายตาอาฆาตไปทางผู้ช่วยพิเศษหลี่ที่นั่งอยู่ด้านหน้า

เพื่อสลัดเด็กคนนี้ให้พ้นตัว ผู้ช่วยพิเศษหลี่จึงได้พูดปัดรำคาญไปแบบนั้นจริงๆ เขาแค่ไม่คาดคิดว่ายัยเด็กกลิ่นนมคนนี้จะเก็บเอามาเป็นจริงเป็นจัง

"คุณพ่อขา หนูถอดล้อรถของคุณพ่อออกด้วยแหละ หนูเก่งไหมคะ"

ช่วงบ่ายที่ผ่านมาเธอเบื่อแทบแย่ ก็เลยวิ่งมาที่ลานจอดรถเพื่อรื้อชิ้นส่วนรถเล่น

เธอไม่คิดเลยว่ารถของคุณพ่อจะถอดชิ้นส่วนยากขนาดนี้ แต่ยิ่งยาก เธอก็ยิ่งอยากเอาชนะ เด็กน้อยไม่ยอมปล่อยรถคันนี้ไปจนกระทั่งงัดล้อออกครบทั้งสี่เส้น

"ไสหัวไปให้พ้น" กงหลิงเซียวรู้สึกอยากจะฆ่าคนขึ้นมาตงิดๆ

ต้ากัวเอียงคอเล็กๆ ไปมา "คุณพ่อขา หนูไสหัวไม่เป็น คุณพ่อสอนหนูไสหัวหน่อยสิคะ!"

มือน้อยๆ อวบอูมจับศีรษะของกงหลิงเซียวไว้แน่น แก้มยุ้ยเด้งดึ๋งเบียดบี้จนใบหน้าของเขาแทบจะเสียทรง

กงหลิงเซียวขบกรามแน่น ฝ่ามือใหญ่ที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดคว้าตัวต้ากัวหมายจะดึงยัยตัวเล็กออกไปให้พ้น แต่กลับพบว่าเนื้อตัวอวบอ้วนของเธอนั้นช่างนุ่มนิ่มและน่าบีบเล่นสุดๆ... มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกซึ่งทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล

ตัวนิ่มเกินไปแล้ว!

"ประธานกง แย่แล้วครับ รถกำลังจะพัง เราต้องรีบออกไปแล้ว"

ในจังหวะนั้นเอง ตัวรถก็เริ่มส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

เมื่อเห็นว่าไม่สามารถแงะตัวเด็กน้อยออกไปได้ กงหลิงเซียวจึงทำได้เพียงอุ้มเธอลงมาจากรถ

ต้ากัวรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังได้รับการปกป้องจากคุณพ่อ ความรู้สึกผูกพันฉันพ่อลูกเอ่อล้นขึ้นมาในใจ เด็กน้อยซุกซบศีรษะเล็กๆ เข้ากับซอกคอของกงหลิงเซียวอย่างออดอ้อน

คุณพ่อตัวหอมจังเลย!

ต้ากัวชอบร่างกายที่สูงใหญ่ทะมึนนี้เอามากๆ

"คุณพ่อรักหนูที่สุดเลย! หนูจะให้ของขวัญคุณพ่อนะคะ!"

กงหลิงเซียวมองเห็นยัยตัวเล็กล้วงเอาบางอย่างที่ส่งเสียง "ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด" ออกมาจากกระเป๋าเป้ของเธอ

"คุณพ่อขา ให้ค่ะ!"

ดวงตาของกงหลิงเซียวเบิกโพลง

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน!

"คุณพ่อขา เจ้านี่มันมีเสียงแถมยังมีไฟกะพริบด้วยนะคะ!"

ราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่า ยัยเด็กกลิ่นนมประคองระเบิดเวลาไว้ในมือทั้งสองข้างอย่างระมัดระวังแล้วยื่นส่งให้กงหลิงเซียว

"คุณพ่อชอบไหมคะ"

กงหลิงเซียวแทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปหมด!

"ยัยเด็กเหม็น โยนมันทิ้งไปเดี๋ยวนี้!"

เขายอมรับว่าช่วงนี้ตัวเองดวงตกและมีศัตรูมากมายที่ต้องการจะโค่นล้มเขา แต่ต่อให้เขาจะระแวดระวังตัวแค่ไหน ก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาเจอไอ้ของบ้าๆ นี่ในวันนี้ ศัตรูของเขาจะต้องใช้เด็กสองขวบคนนี้เป็นเครื่องมือเพื่อเข้าใกล้เขาแน่ๆ!

เขาจ้องมองตัวเลขสีแดงบนหน้าปัดที่กำลังนับถอยหลัง

สิบ!

เก้า!

กงหลิงเซียวเริ่มลุกลี้ลุกลน "ถ้าไม่โยนมันทิ้ง ฉันจะโยนเธอทิ้ง แล้วเธอก็ไปโดนระเบิดตายซะคนเดียวเลย!"

เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำไปด้วยความเกรี้ยวกราด ยัยเด็กกลิ่นนมก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอคว้าสายไฟสีแดงบนระเบิดเวลาแล้วดึงมันอย่างแรง

กงหลิงเซียวชะงักงัน หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ระเบิดเวลาที่เพิ่งจะนับถอยหลังเมื่อครู่หยุดนิ่งไปแล้ว!

"คุณพ่อขา กลัวหนูโดนระเบิดเละเหรอคะ"

กงหลิงเซียวมองระเบิดเวลาในมือของต้ากัวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เด็กสองขวบเพิ่งจะดึงสายชนวนระเบิดได้ถูกต้องอย่างง่ายดาย

"คุณพ่อรักหนูมากจริงๆ ด้วย! ฮือๆ~" เจ้าตัวเล็กไม่รู้จักความกลัวเลยสักนิด และยังคงสวมกอดกงหลิงเซียวต่อไปทั้งที่มือยังถือระเบิดอยู่

เมื่อมองดูมัดระเบิดที่วางพาดอยู่ตรงคอ กงหลิงเซียวก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเด็กปั่นหัว

"ลงไป! แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าคุณพ่อได้แล้ว!"

เขาหงุดหงิดถึงขีดสุด

เขาไม่เคยถูกใครมาล้อเล่นแบบนี้มาก่อน แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นแค่เด็กสองขวบก็ตาม

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด..."

ทันใดนั้น ตัวเลขเคานต์ดาวน์บนระเบิดเวลาที่หยุดชะงักไปก่อนหน้านี้ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง