บทที่ 3 ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่ สะเทือนถึงเจ้าสำนัก
บทที่ 3 ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่ สะเทือนถึงเจ้าสำนัก
ดินแดนหนานเจียงเหล่าผู้แข็งแกร่งจากทุกแคว้นที่อยู่ในเขตอิทธิพลของ สำนักวังปิงหยุน ต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
ปรากฏการณ์ฟ้าประทาน ร่างกระบี่กำเนิดขึ้น สะกดสายตาของทุกคนให้หันไปมอง
และทิศทางที่ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้น ก็คือ... เมืองหยงโจว!
ทันใดนั้น
ในเขตหนานเจียง เหล่าผู้แข็งแกร่งทั้งหลายต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง
"ปรากฏการณ์แห่งกระบี่... เมืองหยงโจวมียอดอัจฉริยะร่างกระบี่กำเนิดแล้วหรือ!"
"หรือจะเป็นสำนักวังปิงหยุนอีกครั้ง?"
"สำนักวังปิงหยุนสมกับเป็นขุมทรัพย์แห่งความเป็นอมตะ! เพียงแค่ห้าร้อยปี พวกเขาก็ได้บุตรแห่งมหามรรคอีกคนแล้ว!"
"ทุกคนฟังคำสั่ง! เตรียมไขกระดูกน้ำแข็งหมื่นปีสามชิ้น แล้วตามข้าไปแสดงความยินดีที่สำนักวังปิงหยุน!"
"เหตุการณ์ประวัติศาสตร์เช่นนี้ เราห้ามพลาดเด็ดขาด!"
...
เหนือท้องฟ้า
สายลมและก้อนเมฆแปรปรวน ดวงเงาของเหล่านักบุญปรากฏขึ้นนับไม่ถ้วน เบียดเสียดแน่นขนัด จำนวนมหาศาลถึงหมื่นดวง
พวกเขาล้อมรอบเงากระบี่ที่หมุนวนอยู่กลางท้องฟ้า และจากนั้น พวกเขาก็โน้มตัวลงคำนับด้วยความเคารพต่อทิศทางของลานพิธีสำนักวังปิงหยุน
แสงทองส่องสว่าง กระบี่วาววับเต็มท้องฟ้า
"นี่...ไม่ใช่เรื่องปกติ!"
"นักบุญน้อมคำนับ นี่คือปรากฏการณ์ที่หาได้ยากยิ่งในหมื่นปี!"
"นี่ไม่ใช่แค่ร่างวิญญาณ! นี่คือ…ร่างศักดิ์สิทธิ์!"
"ร่างศักดิ์สิทธิ์กำเนิดแล้ว!"
เมื่อปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้น เหล่าผู้อาวุโสของสำนักวังปิงหยุนต่างตกตะลึง
"จำนวนเงาของนักบุญที่มากมายขนาดนี้ ห้าร้อยปีก่อน เจียงกว่านอวี่ก็ยังไม่มีเช่นนี้!"
"นี่อาจเป็นหนึ่งในสามพันร่างศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถติดอันดับหนึ่งร้อยแรก!"
"รีบไปแจ้งเจ้าสำนักเดี๋ยวนี้!"
ทั้งสำนักวังปิงหยุน ตั้งแต่ผู้อาวุโสบนยอดเขา ไปจนถึงศิษย์ภายนอก ไม่มีใครไม่ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
พวกเขาเคยคิดว่าปรากฏการณ์นี้เป็นเพียงร่างเทพธรรมดา แต่เมื่อนักบุญปรากฏตัว พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่านี่คือ ร่างศักดิ์สิทธิ์!
ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่... ยอดอัจฉริยะกระบี่แห่งยุคปรากฏขึ้นในสำนักวังปิงหยุน!
ความปั่นป่วนไม่ได้หยุดอยู่แค่ในสำนัก
ทั่วทั้งดินแดนหนานเจียงพากันโกลาหล
เหล่าผู้แข็งแกร่งจากแต่ละแคว้น ต่างพากันพุ่งทะยานออกจากภูเขา ด้วยความเร็วสูงสุดมุ่งหน้าไปยังสำนักวังปิงหยุน
"ให้ตายเถอะ! สำนักวังปิงหยุนได้ร่างศักดิ์สิทธิ์แห่งกระบี่ ข้าจะไม่ยอมให้ใครแย่งชิงตัวเขาไปก่อนเด็ดขาด!"
"อัจฉริยะกระบี่ปรากฏ ข้าจะมอบมรดกแก่เขา แม้ต้องเผชิญหน้ากับสำนักวังปิงหยุน!"
"ข้าผู้เป็นจ้าวหอกแห่งเหอทง ขอกล่าวไว้ ณ ที่นี้ ใครกล้ามาแย่งศิษย์ผู้นี้กับข้า ข้าจะทิ่มให้พรุนเป็นหมื่นรู!"
...
ในลานพิธี เหล่าผู้อาวุโสยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เด็กหญิงกลางลานคือจุดสนใจของทุกคน
จูซินเซียนจื่อ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอพุ่งมายังเบื้องหน้าเด็กหญิง วางมือลงเบา ๆ ที่หว่างคิ้วของเด็กหญิง
ทันใดนั้น! แสงกระบี่พุ่งทะลุฟ้า
แววตาของจูซินเต็มไปด้วยความตกใจคล้ายพายุในใจ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบา
"ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่…"
คำพูดนี้ทำให้เหล่าผู้อาวุโสถึงกับหัวใจหยุดเต้น
"อะไรนะ…ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่!?"
"เด็กคนนี้คือร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่!!"
"ฟ้าดินโปรดปรานสำนักวังปิงหยุนของเรา ฮ่า ๆ ๆ!"
ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่
นี่คือร่างอันดับสามในสามพันร่างศักดิ์สิทธิ์ เป็นรองเพียง ร่างศักดิ์สิทธิ์บรรพมังกร และ ร่างศักดิ์สิทธิ์ยุคโบราณ เท่านั้น
ร่างศักดิ์สิทธิ์คือสิ่งที่อยู่เหนือร่างพิเศษ ร่างมรรค และร่างจิตวิญญาณทั้งหมด
ห้าร้อยปีก่อน สำนักวังปิงหยุนเคยมีเจียงกว่านอวี่ซึ่งเป็นร่างศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้ทุกคนตะลึง เขาใช้เวลาเพียงห้าร้อยปีก็ทะลวงไปถึง ระดับจอมจักรพรรดิ และกลายเป็นอัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานในหนานเจียง
แต่วันนี้ สำนักกลับมีร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่ที่อาจเขย่าทั้งเขตตะวันออก!
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่การล่มสลายของเจ้าสำนักรุ่นก่อนที่พวกเขาได้พบกับเหตุการณ์เช่นนี้
เด็กหญิงตัวน้อยดูท่าทางตกใจ เธอรีบคุกเข่าลงด้วยความเคารพ
"ศิษย์ขอคารวะท่านจูซินเซียนจื่อ!"
"..."
จูซินเซียนจื่อพยายามควบคุมความตื่นเต้นในใจ เธอสูดลมหายใจลึกก่อนถามว่า
"ไม่ต้องมากพิธี เจ้าชื่ออะไร?"
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแฝงไปด้วยความสงบนิ่งเกินวัย ก่อนตอบกลับด้วยเสียงเบา
"ศิษย์มีนามว่า เจี้ยนอู๋ซิน อายุสิบเอ็ดปี มาจากแคว้นตะวันออก แห่งรัฐตงหลิง"
"อู๋ซิน... เจี้ยนอู๋ซิน…"
จูซินพึมพำเบา ๆ
เธอรู้สึกได้ว่าเด็กหญิงคนนี้ไม่ธรรมดา ไม่ใช่เพียงแค่พรสวรรค์ แต่ยังมีความสงบเยือกเย็นที่มาจากจิตวิญญาณ
ในขณะนั้นเอง
เหนือท้องฟ้าของลานพิธีน้ำแข็ง ร่างของหญิงสาวหกคนในชุดสีขาวดุจหิมะพลิ้วไหวค่อย ๆ ลอยลงมาจากฟากฟ้า
พวกเธอแต่ละคนงดงามราวเทพธิดา รัศมีเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบด้านหนาวเหน็บยิ่งขึ้น
เมื่อพวกเธอลงมาสู่พื้น หิมะและเกล็ดน้ำแข็งลอยล่องในอากาศ แปรเปลี่ยนให้สำนักน้ำแข็งปิงหยุนงดงามดุจแดนสวรรค์
เมื่อผู้คนเห็นพวกเธอ
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ทุกคนต่างพากันคุกเข่าลงด้วยความเคารพ
"ขอคารวะเหล่าท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ป้า"
"ขอคารวะเหล่าท่านบรรพอาจารย์..."
หญิงสาวทั้งหกคือ หมู่เซียนน้ำแข็งวังปิงหยุน ได้แก่
เซียนคนแรก: มู่จู
เซียนคนที่สอง: จวินซินเหลียน
เซียนคนที่สาม: เสวี่ยเฟยเหยียน
เซียนคนที่สี่: ปิงเยวี่ยลี่
เซียนคนที่ห้า: ปิงจู
เซียนคนที่หก: มู่หลานอี๋
รวมถึง เซียนคนที่เจ็ด: จูซิน
พวกเธอทั้งหมดคือตำนานแห่งสำนักวีงปิงหยุน เป็นยอดฝีมือระดับ มหาจักรพรรดิ
ในยามปกติ
แม้เพียงการพบหนึ่งในเจ็ดเซียนก็ถือเป็นพรจากสวรรค์ แต่วันนี้…เซียนทั้งเจ็ดกลับมาปรากฏพร้อมกัน!
เหตุการณ์นี้ยิ่งพิสูจน์ว่า ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่นี้มีความสำคัญแค่ไหน!
ในขณะนั้นเอง เงาร่างหนึ่งในชุดสีขาวค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหมู่เซียนน้ำแข็ง
ร่างของเธอเปรียบได้ดั่งการเติมแต่งแดนสวรรค์ให้สมบูรณ์แบบ
เมื่อศิษย์ทุกคนเห็นเธอ
พวกเขาต่างพากันตะลึงงันไปชั่วขณะ
เธอคือหญิงสาวที่สวมชุดหิมะ ผมยาวสีขาวดุจน้ำแข็งที่ไหลลงถึงเอว ไม่ใช่เพียงแค่สีขาวบริสุทธิ์ แต่ยังโปร่งแสงราวกับผลึกน้ำแข็ง
เมื่อแสงของนักบุญส่องกระทบ ร่างของเธอเปล่งประกายงดงามเกินกว่าจะบรรยาย
ใบหน้าที่งามไร้ที่ติ ขนคิ้วสีเงิน ดวงตาเย็นยะเยือก ริมฝีปากสีอ่อนราวหิมะ…
ความงามของเธอเหนือกว่าเจ็ดเซียนน้ำแข็ง แม้จิตรกรที่เก่งที่สุดในโลกก็ยังไม่อาจวาดภาพของเธอให้สื่อถึงหนึ่งในหมื่นของเสน่ห์ที่เธอมี
ไม่ว่าผู้ใดที่ได้เห็นเธอ ล้วนไม่อาจมีจิตใจที่จะล่วงเกิน
เมื่อเธอก้าวลงมา
แม้กระทั่งเงานักบุญบนท้องฟ้าก็ดูหม่นแสงลง
เมื่อเหล่าผู้อาวุโสเห็นเธอ
พวกเขารีบคุกเข่าลงทันทีด้วยความเคารพ
"ขอคารวะเจ้าสำนัก!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ศิษย์ทุกคนที่อยู่ในลานพิธีต่างตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
เจ้าสำนัก? หรือว่าเธอคือ เจ้าสำนักปิงหยุน... มู่ปิงฉาน!
เจ้าสำนักระดับกึ่งนักบุญ
เป็นที่กล่าวขานว่าเธอคือ เซียนอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียง!
เมื่อได้รู้ความจริง
ศิษย์ทุกคนต่างรีบคุกเข่าลงด้วยความเคารพ
"พวกเราขอคารวะเจ้าสำนัก!"
เจ้าสำนักปิงหยุนไม่สนใจเหล่าศิษย์ที่กำลังคำนับ
เธอเดินช้า ๆ มาหยุดอยู่เบื้องหน้าของ เจี้ยนอู๋ซิน ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เจี้ยนอู๋ซิน… ร่างศักดิ์สิทธิ์หมื่นกระบี่ช่างยิ่งใหญ่นัก หากเจ้าต้องการ ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์โดยตรง ณ บัดนี้ และเจ้าสามารถเลือกใช้เคล็ดวิชาของสำนักปิงหยุนได้ตามใจชอบ!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกใจจนพูดไม่ออก