บทที่ 33 - ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตแผนกต้อนรับ

บทที่ 33 - ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตแผนกต้อนรับ

เสียงตะโกนของพรรคพวกหลิวปั๋ว ดังก้องจนทำให้น้ำในแก้วชาของสวีเทียนหลินสั่นกระเพื่อม

"วัยรุ่นสมัยนี้นี่นะ ไม่เคยเห็นโลกเอาซะเลย"

"เรื่องแค่นี้เอง ทำเป็นตกอกตกใจไปได้"

สวีเทียนหลินเป่าแก้วชาที่ส่งไอร้อนกรุ่น ซู้ดน้ำชาไปอึกหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเซียวฉงที่ยืนอยู่ข้างๆ

"เด็กๆ ที่ท่านเจ้าเมืองพามานี่คือ?"

"นักศึกษาที่จะไปเข้าร่วมการแข่งขันนักสู้เยาวชนของเมืองชางอวิ๋นในอีกสามเดือนข้างหน้าน่ะ"

เซียวฉงตอบเสียงเรียบ

"ถ้าอย่างนั้น ก็ถือว่าเป็นหัวกะทิของเมืองชางอวิ๋นเลยสิ?"

ตาของสวีเทียนหลินเป็นประกาย

เส้นทางของนักสู้ การบำเพ็ญเพียรก็คือการเผาเงิน

เพราะฉะนั้น หัวกะทิ = มีเงิน = ลูกค้าเกรดพรีเมียม!

"หัวกะทิเหรอ?"

เซียวฉงเบ้ปาก ฉีกหมากฝรั่งชิ้นใหม่โยนเข้าปากแล้วเริ่มเคี้ยว

"เมืองชางอวิ๋นก็พอจะเข็นพวกนี้แหละออกมาโชว์ได้"

"การแข่งขันนักสู้เยาวชนสิบสองเมืองของเผ่ามนุษย์ เมืองชางอวิ๋นรั้งท้ายมาหลายปีติดแล้ว"

"ทรัพยากรที่รัฐบาลกลางจัดสรรให้ก็น้อยลงทุกปี เด็กเก่งๆ ก็หายากขึ้นทุกปี ถ้าครั้งนี้ยังแพ้อีก เมืองชางอวิ๋นคงกลายเป็นดินแดนรกร้างของวงการวิทยายุทธ์ไปจริงๆ แล้วล่ะ"

สวีเทียนหลินใช้นิ้วโป้งลูบวนขอบแก้วชาอุ่นๆ สมองแล่นปรู๊ดปร๊าด

ในเมื่อเซียวฉงพาเด็กพวกนี้มาหาเขาที่นี่ได้ แสดงว่าพื้นฐานของเด็กพวกนี้ก็ไม่ได้แย่จนเกินไป

บวกกับห้องบำเพ็ญเพียรความเร็วสิบเท่าของรีสอร์ตเขา เวลาสามเดือนก็เพียงพอที่จะทำให้ความแข็งแกร่งของพวกเขาพุ่งพรวดพราดได้!

พอถึงเวลาไปโชว์ตัวในการแข่งขันนักสู้ ไม่ทำเอาคนอื่นตาบอดกันไปหมดเลยเหรอ?

แล้วถ้าเผลอๆ คว้าที่หนึ่งมาได้ล่ะก็...

นี่มันป้ายโฆษณาเคลื่อนที่ของรีสอร์ตชัดๆ!

ยิ่งคิด สวีเทียนหลินก็ยิ่งตาเป็นประกาย

เยี่ยม เยี่ยมไปเลย

นี่มันเข้าคอนเซ็ปต์ 'รวยก่อนช่วยคนรวยทีหลัง' ชัดๆ

สวีเทียนหลินมองเห็นโอกาสทางธุรกิจมหาศาลซ่อนอยู่ในเรื่องนี้

ต่อให้ที่นี่จะเป็นเขตแกนกลาง A4 ที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่นักสู้ที่กระหายพลังก็คงหาทางมาเหยียบประตูรีสอร์ตของเขาจนพังแน่ๆ

สวีเทียนหลินวางแก้วชาลง ก้นแก้วเซรามิกกระทบเคาน์เตอร์ไม้ดัง 'กึก' เบาๆ

"เวลาเกือบสามเดือน รวมกับการทะลวงคอขวด เด็ก 50 คนนี้น่าจะไปถึงระดับพันชั่งได้หมดทุกคนเลยล่ะครับ"

"งั้นผมขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยนะครับท่านเจ้าเมือง ภายใต้การนำอันชาญฉลาดของท่าน ผลงานของเมืองชางอวิ๋นจะต้องสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่แน่นอน"

สวีเทียนหลินพูดยิ้มๆ

"ไม่ใช่สามเดือน แค่เดือนเดียว"

เซียวฉงหยุดเคี้ยวหมากฝรั่ง

เขากางมือทั้งสองข้างออก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"ไม่มีเงิน"

เด็ดขาด ชัดเจน ไม่มีความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของสวีเทียนหลินแข็งค้างทันที

"เงินทุนของมหาวิทยาลัยมีจำกัด"

"เครดิตที่รูดไปเมื่อกี้ เป็นงบพิเศษที่เมืองชางอวิ๋นรีดออกมาอย่างยากลำบาก พอจ่ายค่าห้องให้เด็กห้าสิบคนได้แค่เดือนเดียวเท่านั้นแหละ"

"อีกสามสิบวันให้หลัง ตาแก่อย่างฉันไม่มีปัญญาจ่ายให้แม้แต่แดงเดียวหรอก"

เปลือกตาของสวีเทียนหลินกระตุกยิกๆ ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ

เดือนเดียว? ไม่ได้สิโว้ย!

เขาหลุบตาลง

แผงหน้าปัดระบบโปร่งแสงที่เขามองเห็นได้คนเดียว กะพริบถี่ๆ อยู่ที่ขอบหางตา ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงตัวโตด้านบนสุดช่างแสบตายิ่งนัก

เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามเดือนระบบก็จะระเบิดตัวเอง

หลังจากถามวันที่จัดการแข่งขันแน่ชัดแล้ว สวีเทียนหลินก็รีบคำนวณไทม์ไลน์ในใจอย่างรวดเร็ว

ถ้านักศึกษาห้าสิบคนนี้พักอยู่แค่เดือนเดียว แล้วก็ต้องหอบผ้าหอบผ่อนกลับเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง งั้นก่อนการแข่งขันจะเริ่ม ก็จะมีช่วงเวลาว่างตั้งสองเดือนเต็มๆ

ตั้งแต่เซียวฉงโผล่มาครั้งก่อน สวีเทียนหลินก็เดาได้แล้วว่าเรื่องไหสุ่มจากทั่วทุกมิติคงถูกปิดข่าวเอาไว้

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเพื่อปกป้องหลัวอวี่โหรวหรืออะไรก็ตามแต่

แผนก่อนหน้านี้ของเขาถือว่าสำเร็จไปแค่ครึ่งเดียว

ลูกค้าเข้ามาก็จริง แต่มันไม่ได้บูมระเบิดระเบ้ออย่างที่เขาคิดไว้

เพราะฉะนั้น

ในช่วงเวลาว่างสองเดือนนี้ รีสอร์ตคงไม่มีรายได้เข้ามาแน่ๆ

กว่าการแข่งขันจะจบ กว่าเด็กพวกนี้จะไปผงาดบนเวทีประลอง กว่าข่าวจะค่อยๆ แพร่กระจายออกไป และกว่านักสู้ที่ได้ยินข่าวจะดั้นด้นมาหาเขาถึงที่นี่...

กลัวว่าจะไม่ทันการน่ะสิ!

"ซี้ดดดด—"

"รู้งี้ไม่ปลูกต้นไม้อัคคีก็ดีหรอก"

สวีเทียนหลินรู้สึกปวดฟันขึ้นมาตงิดๆ

เขายกแก้วชาขึ้นมากระดกน้ำอุ่นอึกใหญ่ ลูกกระเดือกขยับ กล้ำกลืนความร้อนรนในใจลงไป

ต้องเปลี่ยนแผน

จะปล่อยให้เด็กพวกนี้จ่ายแค่ค่าห้องพื้นฐานแล้วนอนตีพุงสบายใจเฉิบไปเดือนนึงไม่ได้เด็ดขาด

"ต้องหาทางทำทุกวิถีทาง ให้พวกเขารั้งอยู่ต่อให้ครบสามเดือน และต้องให้พวกเขาถลุงเงินอย่างบ้าคลั่งในช่วงสามเดือนนี้ให้ได้"

ตาของสวีเทียนหลินเริ่มเปล่งประกายสีเขียว

คนก็เข้ามาอยู่แล้ว ถ้าไม่รีดน้ำมันออกจากตัวพวกเขาทุกหยดเหมือนเครื่องคั้นน้ำมัน

นั่นมันก็คือการสิ้นเปลือง!

ความสิ้นเปลืองเป็นเรื่องน่าละอาย

แล้วจะทำยังไงดีล่ะ—

ไม่มีเงิน?

ไม่มีเงินก็ไปหาเงินสิ!

สวีเทียนหลินขมวดคิ้ว จมอยู่ในห้วงความคิด

ตัดเรื่องเด็กบางคนที่บ้านรวยออกไป นักศึกษาส่วนใหญ่ก็มาจากครอบครัวธรรมดาทั้งนั้นแหละ

พวกรวยๆ คงย้ายไปเรียนมหาวิทยาลัยเมืองอื่นหมดแล้วมั้ง

ตอนนี้ในรีสอร์ต หนทางเดียวที่จะทำให้พวกเขาหาเงินเครดิตได้ ดูเหมือนจะมีแค่ใบประกาศจับที่แคนดิซเอามาติดไว้ที่ลานกว้างเท่านั้น

แต่ทางนี้ มันไปไม่รอดแน่

เงินของแคนดิซเป็นเงินมัดจำล่วงหน้า ซึ่งเขาเอาไปปลดล็อกศูนย์สปาและขยายห้องพักจนเกลี้ยงแล้ว

เพราะฉะนั้น ต้องให้พวกเขาไปหาทรัพยากรจากข้างนอก!

สมรภูมิทั่วทุกมิติคือคลังแสงวัสดุเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่ไม่มีวันหมดนี่นา!

ออกไปล่าเผ่าพันธุ์ต่างดาว เอาชิ้นส่วน เอาหยดเลือดบริสุทธิ์กลับมาขายแลกเงินกับธนาคารหมื่นเผ่าพันธุ์ นี่สิถึงจะเป็นรายได้ใหม่แบบเนื้อๆ เน้นๆ

แต่ว่า...

สวีเทียนหลินหันไปมองนอกประตูกระจก ข้างนอกคือเขตแกนกลาง A4 ที่เต็มไปด้วยปราณสังหาร

นักศึกษาระดับศิลาผาล้วนๆ กลุ่มนี้ แค่ผลักประตูออกไปก็ตายคาที่แล้ว ไม่ต้องรอให้พวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวลงมือหรอก

ความปลอดภัยคือปัญหาโลกแตกที่สุด

สวีเทียนหลินเรียกหน้าปัดระบบขึ้นมาดูอีกครั้ง

สายตาจับจ้องไปที่ยอดเงินมุมขวาบน: 20000 แต้มก่อสร้าง นี่คือค่าห้อง 1 เดือนที่เพิ่งรับมาสดๆ ร้อนๆ

เงินแค่นี้จะไปทำอะไรได้?

นิ้วของเขาเลื่อนไปบนหน้าจอโปร่งแสงอย่างรวดเร็ว กวาดผ่านไอคอนสิ่งอำนวยความสะดวกสีเทาที่ยังไม่ได้ปลดล็อกไปทีละอัน

จู่ๆ นิ้วก็หยุดชะงัก

[ปลดล็อกแผนกบริการอำนวยความสะดวก, ปลดล็อกม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตแผนกต้อนรับ, ใช้แต้มก่อสร้าง 10,000 แต้ม]

แผนกบริการอำนวยความสะดวก ขายม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตของรีสอร์ต สามารถส่งลูกค้าไปยังพื้นที่ที่ระบุได้อย่างปลอดภัย

ปลอดภัย รวดเร็ว ไม่เมาเรือเหาะตลอดการเดินทาง ประสบการณ์เยี่ยมยอด

"ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตช่วยแก้ปัญหาการเดินทางไปกลับรีสอร์ตของคนพวกนี้ได้"

จากนั้นสายตาของสวีเทียนหลินก็ไปหยุดอยู่ที่ ออนเซ็นน้ำพุแห่งชีวิต

[ออนเซ็นน้ำพุแห่งชีวิต สามารถรักษาอาการบาดเจ็บทุกชนิดในเวลาอันสั้น บำรุงเส้นลมปราณ เพิ่มศักยภาพในการบำเพ็ญเพียรเล็กน้อย, ใช้แต้มก่อสร้าง 50,000 แต้ม]

แผนธุรกิจที่ทำได้จริงค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่างขึ้นในหัวของสวีเทียนหลิน

นักศึกษาซื้อม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตไปยังเขตที่เหมาะกับระดับความสามารถของตัวเอง

ล่าเผ่าพันธุ์ต่างดาว เก็บชิ้นส่วน หยดเลือดบริสุทธิ์มาทำเงิน

ใช้ม้วนคัมภีร์เทเลพอร์ตกลับมารีสอร์ต แล้วเอามาขายแลกเงินที่ธนาคารหมื่นเผ่าพันธุ์

"เหนื่อยก็กลับมาฝึกในห้อง ปราณสังหารเยอะก็ไปทำสปา บาดเจ็บก็มาแช่ออนเซ็น เบื่อๆ ก็ไปเปิดไหสุ่มไอเทม"

มุมปากของสวีเทียนหลินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแบบพ่อค้าหน้าเลือด

"วัฏจักรสมบูรณ์แบบ!"

"แต่ปัญหาตอนนี้คือ แต้มก่อสร้างของฉันพอแค่ปลดล็อกแผนกบริการอำนวยความสะดวกเท่านั้น"

"ถ้าจะปลดล็อกออนเซ็นน้ำพุแห่งชีวิต ยังขาดอีกตั้ง 4 หมื่นกว่าแต้ม"

สวีเทียนหลินหันไปมองเซียวฉงที่กำลังเป่าลูกโป่งหมากฝรั่งอยู่ข้างๆ

"เป็นถึงท่านเจ้าเมือง เงิน 4 ล้านเครดิตคงพอควักจ่ายไหวใช่ไหมล่ะ?"

"หึหึหึหึ..."