บทที่ 15 สปาชำระล้างปราณสังหาร

บทที่ 15 สปาชำระล้างปราณสังหาร

"ระบบ ปลดล็อกสปาชำระล้างปราณสังหาร"

【ปลดล็อกสปาชำระล้างปราณสังหารสำเร็จ แต้มก่อสร้าง -50,000 แต้ม】

【แต้มก่อสร้างปัจจุบัน: 313,250 แต้ม】

ความโกลาหลในครั้งนี้ รุนแรงกว่าตอนสร้างธนาคารหมื่นเผ่าพันธุ์เสียอีก

รีสอร์ตทั้งหลังราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นขยับเขยื้อน ห้องเตียงใหญ่สุดหรูสำหรับบำเพ็ญเพียรทั้ง 14 ห้องที่เคยวางเรียงรายอย่างสมมาตร ถูกยกออกราวกับเป็นตัวต่อเลโก้ และถูกจัดเรียงใหม่ให้เป็นรูปตัวยู

"แผ่นดินไหวเหรอ?"

ประตูห้องพักห้องหนึ่งถูกผลักเปิดออก

ซุนซวี่ยื่นหน้าออกมา สอดส่องมองดูสถานการณ์รอบๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นสวีเทียนหลินและชายชุดเลือดอยู่ไม่ไกล

"เผ่าพันธุ์ต่างดาว?!"

เมื่อเห็นชายชุดเลือด ซุนซวี่ก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที

ด้วยประสบการณ์ที่คลุกคลีอยู่ในสมรภูมิทั่วทุกมิติมาอย่างยาวนาน ทำให้เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว

โคจรพลังหยวน กลิ่นอายระดับเหินเวหาขั้นห้าแผ่ซ่านออกมา เขายืนอยู่กลางทางเดินในท่าเตรียมพร้อมต่อสู้

และในเวลานี้ รีสอร์ตก็กลับคืนสู่ความสงบในที่สุด

"หลบไป"

ชายชุดเลือดทำราวกับไม่เห็นท่าทีระแวดระวังของซุนซวี่ เขาก้าวเดินไปข้างหน้า อุ้มเด็กหญิงไว้ในอ้อมกอด แล้วมุ่งตรงไปยังทิศทางที่ซุนซวี่ยืนอยู่

ตามมาด้วยพลังหยวนอันบ้าคลั่งที่พุ่งเข้าจู่โจมอย่างไม่อาจต้านทานได้

"ระดับทะเลนภา?!"

ซุนซวี่เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา ร้องโหยหวนว่าชีวิตนี้จบสิ้นแล้วในเสี้ยววินาที โชคดีที่พลังนั้นไม่ได้มีเจตนาสังหาร เพียงแค่ผลักเขาให้พ้นทางเท่านั้น

ซุนซวี่หดตัวอยู่ริมกำแพง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย อยากจะขุดหลุมมุดทะลุกำแพงหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ระดับทะเลนภาเชียวนะ!! สูงกว่าเขาตั้งสองระดับใหญ่!

สู้ไม่ได้เลยสักนิด!

ซุนซวี่ที่แนบตัวติดกำแพงเป็นภาพนูนต่ำ รู้ซึ้งถึงความสงบเสงี่ยมเจียมตัวเป็นอย่างดี

และเมื่อสายตาของเขากวาดไปเห็นเด็กในอ้อมกอดของชายชุดเลือด เขาก็ต้องตกใจ

ร่างกายที่ผอมแห้ง ซีดเซียว ถูกห่อหุ้มด้วยปราณสีเทาหม่น ปราณสังหารเดือดพล่านอยู่รอบๆ ตัวของเธอ หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ การหายใจดูอ่อนแรงและยากลำบากยิ่งนัก

"เด็กคนนี้—— ปราณสังหารเข้าแทรก?"

"ปราณสังหารรุนแรงขนาดนี้ ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ??"

"นี่กำลังจะไปไหนเนี่ย? เอาไปเผางั้นเหรอ?"

"แล้วไม่รอให้คนตายก่อนแล้วค่อยเผารึไง?"

โชคดีที่ชายชุดเลือดไม่มีพลังอ่านใจ ไม่อย่างนั้นเขาคงตบไอ้ปากสว่างนี่ตายคามือไปก่อนแล้ว

ชายชุดเลือดไม่สนใจซุนซวี่ อุ้มเด็กหญิงเดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้ ที่สุดทางเดิน พื้นที่พิเศษก็ปรากฏขึ้นมาลอยๆ

ประตูหมุน สองข้างเป็นน้ำพุจำลองที่ตกแต่งอย่างประณีต สายน้ำใสไหลรินลงสู่สระบัว ในสระยังมีปลาคาร์ปหลายตัวแหวกว่ายอย่างร่าเริง

ที่ตรงกลางประตูหมุน มีป้ายไฟขนาดใหญ่ส่องสว่างเตะตา

【สปาชำระล้างปราณสังหาร】

ด้านล่างมีข้อความเล็กๆ เขียนไว้ว่า: ปราณสังหารไม่หาย สปาให้ฟรี

"ไปเถอะ เข้าไปดูกัน"

สวีเทียนหลินที่เดินตามมาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ชายชุดเลือดพยักหน้า ผลักประตูเข้าไป

"สปาชำระล้างปราณสังหาร??"

"มันคืออะไรกันเนี่ย??"

ซุนซวี่ยืนงงอยู่ด้านนอก

"หรือว่าจะใช้ชำระล้างปราณสังหารในตัวเด็กหญิงคนนั้น?"

"เป็นไปได้ยังไง?"

แต่เมื่อนึกถึงห้องพักที่เร่งความเร็วในการบำเพ็ญเพียร 10 เท่าที่เขาเพิ่งเจอมา ซุนซวี่ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาอย่างรุนแรง และเดินตามเข้าไปด้วย

ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของดินก็ลอยมาเตะจมูก

ภายในห้องเป็นบ่อน้ำพุใสแจ๋ว ตรงกลางบ่อน้ำพุมีแท่นหินที่ใหญ่พอให้ผู้ใหญ่หนึ่งคนนั่งขัดสมาธิได้ ในบ่อน้ำมีฝูงปลาและกุ้งแหวกว่าย บนผิวน้ำมีดอกบัวบานสะพรั่ง

"วางเด็กไว้บนแท่นหินกลางบ่อน้ำพุก็พอ"

เสียงของสวีเทียนหลินดังขึ้น

ชายชุดเลือดพยักหน้า โคจรพลังหยวน ห่อหุ้มร่างของเด็กหญิงอย่างระมัดระวัง และค่อยๆ ส่งเธอไปวางบนแท่นหิน

วินาทีต่อมา สปาก็เริ่มทำงาน

ฝูงปลาและกุ้งในบ่อน้ำพุเริ่มแหวกว่ายวนเป็นวงกลมรอบแท่นหินตามเข็มนาฬิกา ไม่นาน บนผิวน้ำก็เกิดวังน้ำวนขนาดเล็กขึ้น

ตามด้วยม่านน้ำที่พวยพุ่งขึ้นมาจากวังน้ำวน คลี่คลุมร่างของเด็กหญิงไว้ราวกับผ้าแพรบางเบา

ชายชุดเลือดกำหมัดแน่น สองตาจ้องเขม็งไปที่องค์หญิงน้อยบนแท่นหิน

หากมีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย เขาพร้อมจะลงมือทันที

ภายใต้สายตาของเขา ร่างกายของเด็กหญิงในม่านน้ำเริ่มยืดออก ร่างที่เคยขดเกร็งค่อยๆ เปลี่ยนเป็นท่านั่งขัดสมาธิ

ปราณสังหารเข้มข้นปะทุออกมาจากร่างกายของเธอ แต่เมื่อสัมผัสกับม่านน้ำ มันกลับสลายตัวราวกับถูกละลายหายไป

กระบวนการไม่ได้รุนแรง แต่เห็นผลชัดเจนมาก

หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของเด็กหญิงก็ค่อยๆ คลายลง ผิวหนังสีเขียวคล้ำจากการถูกปราณสังหารกัดกร่อน ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างคนสุขภาพดี

"ได้ผล!"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายชุดเลือดเป็นครั้งแรก ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด กลิ่นอายพลังระดับทะเลนภาก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง สวีเทียนหลินไม่ได้สะทกสะท้านอะไร แต่ซุนซวี่ที่อยู่ไม่ไกลกลับถูกกระแทกจนกระอักเลือดออกมาหลายคำ

ซุนซวี่: นี่ฉันไปทำอะไรให้ใครเนี่ย?

แต่เมื่อเทียบกับความน้อยเนื้อต่ำใจ เมื่อซุนซวี่มองดูเด็กหญิงบนแท่นหินที่ปริมาณปราณสังหารในร่างกายลดลงเรื่อยๆ ความประหลาดใจในใจของเขาก็ไม่น้อยไปกว่าชายชุดเลือดเลย

"ปราณสังหาร—— ถูกชำระล้างไปจริงๆ เหรอ?!"

เขารู้ซึ้งดีว่านี่หมายถึงอะไร

ปราณสังหารในสมรภูมิทั่วทุกมิติ เป็นปัญหาที่ทำให้นักสู้เผ่ามนุษย์ปวดหัวที่สุดมาตลอด แม้จะเป็นแค่การต่อสู้ธรรมดาๆ แต่เมื่อกลับไปแนวหลัง ก็ต้องใช้เวลาหลายเดือนในการค่อยๆ ขับไล่มันออกไป

นักสู้บำเพ็ญเพียรช้า ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่พยายาม ความจริงแล้ว เผ่ามนุษย์ไม่เคยขาดคนขยันเลย

แต่เป็นเพราะเวลาส่วนใหญ่ของนักสู้ ล้วนสูญเสียไปกับการต่อสู้เพื่อต่อต้านกับปราณสังหารนั่นเอง

แต่ตอนนี้...

ปราณสังหารที่สามารถทำให้พลังหยวนปั่นป่วนและสร้างความเสียหายต่อจิตวิญญาณได้ กลับถูกดึงออกไปง่ายๆ แบบนี้เลย

ไม่มีการตีกลับเลยแม้แต่น้อย ขั้นตอนลื่นไหลจนแทบไม่น่าเชื่อ

ในที่สุด!

สิบกว่านาทีต่อมา เมื่อปราณสังหารสายสุดท้ายในตัวเด็กหญิงถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด เด็กหญิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาของเธอกลมโต รูม่านตาสีแดงเข้มเหมือนกับชายชุดเลือด แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าพื้นสีตาของเด็กหญิงเป็นสีทองเข้ม

เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ เด็กหญิงก็พบชายชุดเลือดที่อยู่ไม่ไกล รอยยิ้มไร้เดียงสาน่ารักก็ผุดขึ้นบนใบหน้าทันที

"ท่านอาเอลวิส——"

เสียงใสแจ๋วดังขึ้น

พร้อมกันนั้น เด็กหญิงก็ยื่นมือน้อยๆ ที่กลับมามีสีสันปกติ ลูบพุงตัวเองเบาๆ

"หนูหิวแล้ว——"

"ตุ้บ!"

ชายชุดเลือดที่มีชื่อว่าเอลวิส ไม่ได้ตอบรับคำของเด็กหญิง แต่กลับหันไปคุกเข่าต่อหน้าสวีเทียนหลินอีกครั้ง

"พระคุณช่วยชีวิตของผู้อาวุโส เผ่าเลือดเอลฟ์จะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วกัปชั่วกัลป์!!"

การกระทำของเอลวิสทำเอาสวีเทียนหลินตกใจ

เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ยกมือขึ้นใช้พลังของระบบประคองเอลวิสให้ลุกขึ้น แล้วพูดว่า

"อย่าทำแบบนี้เลย ฉันบอกแล้วไงว่านี่เป็นธุรกิจ"

"นายจ่ายเงินแล้ว ไม่ได้ติดค้างอะไรฉันหรอก"

เอลวิสยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่สวีเทียนหลินโบกมือห้ามไว้ เขาชี้ไปที่แท่นหิน

"ยังไม่จบหรอกนะ"

ยังไม่จบ?

ปราณสังหารก็ถูกขจัดไปหมดแล้วนี่นา?

เอลวิสเบือนหน้ากลับไปมองที่องค์หญิงน้อยด้วยความสงสัย

ขณะนั้น ดอกบัวทองคำข้างแท่นหินก็เบ่งบานเต็มที่ กลีบดอกปลิวว่อนร่วงหล่นลงในสระน้ำ

น้ำในสระที่ละลายปราณสังหารไว้ เมื่อสัมผัสกับกลีบดอกบัว ก็เปล่งแสงสีทองอร่ามขึ้นมา

ภายใต้สายตาของทุกคน ปราณสังหารที่ละลายอยู่ในน้ำ ซึ่งทำให้นักสู้หวาดกลัว และแม้แต่เอลวิสที่เป็นยอดฝีมือระดับทะเลนภายังหมดหนทาง กลับเริ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นพลังหยวน!!

น้ำในสระกลายเป็นสีทอง

ม่านน้ำสีทองพวยพุ่งขึ้นอีกครั้ง ห่อหุ้มร่างของเด็กหญิงราวกับเสื้อคลุมขนนก และซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของเธอ

พลังหยวนไหลย้อนกลับ

กลิ่นอายพลังอันแผ่วเบาของเด็กหญิงเริ่มไต่ระดับสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

พลังหยวนพรั่งพรูในตัวเธอ ไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ ระดับพลังพุ่งทะยานราวกับนั่งจรวด

ระดับเบิกปราณ ระดับศิลาผา ผ่านไปในชั่วพริบตา ระดับพันชั่งก็กินเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ

จากนั้น—— ระดับเหินเวหา!

ระดับเหินเวหาขั้นหนึ่ง

ระดับเหินเวหาขั้นสอง

...

กลิ่นอายพลังของเด็กหญิงพุ่งไปหยุดอยู่ที่ระดับเหินเวหาขั้นสูงสุด ถึงได้เสถียรลง

ความเร็วในการทะลวงระดับนั้นเร็วเสียจนคนตั้งตัวไม่ทัน

ภายในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

เอลวิสยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน

ซุนซวี่ยิ่งอ้าปากค้าง ทำหน้าเหมือนเห็นผี

"ง่ำ——"

เสียงร้องน่ารักน่าเอ็นดูดังขึ้น

เด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งอยู่บนแท่นหิน ตอนนี้กำลังหย่อนเท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างลงไปแช่ในน้ำพุ ในมือไม่รู้ไปคว้าปลาคาร์ปในน้ำพุมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอกอดมันไว้แล้วกัดดังกร้วม

"ถุยๆๆ ไม่อร่อยเลย"

หลังจากกัดไปคำหนึ่ง เธอก็โยนปลาคาร์ปผู้โชคร้ายทิ้งลงน้ำพุด้วยความรังเกียจ แล้วตะโกนเรียกเอลวิสที่ยืนแข็งเป็นหินอยู่บนฝั่ง

"ท่านอา——"

"แคนดิซหิวแล้ววว——"

เอลวิสยิ้ม พยักหน้า น้ำตาสองสายไหลพราก

"อะแฮ่ม ว่าแต่"

สวีเทียนหลินกระแอมสองที

"ปลาคาร์ปตัวเมื่อกี้ ต้องจ่ายเงินเพิ่มนะ!"