บทที่ 17 ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุค

บทที่ 17 ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุค

เปรี๊ยะ...

มือขวาของชินโนะ ชินอิจิที่จับแร็กเก็ตดูเหมือนจะรวบรวมสายฟ้าสีดำนับพันเส้น ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่บนแร็กเก็ต ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวอย่างเหลือเชื่อกวาดผ่านไปทั่วทั้งคอร์ท คลื่นแรงกดดันมหาศาลก่อให้เกิดพายุหมุนกรรโชกแรง ทำให้เสื้อผ้าของชินโนะ ชินอิจิปลิวสะบัดอย่างรุนแรงไปตามลม

"ย้าก..."

"อัสนีบาต... แปดทิศ..."

เสียงคำรามดังกึกก้อง สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วฟ้าดิน อัฒจันทร์ผู้ชมเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทุกคนจ้องมองไปที่ชินโนะ ชินอิจิซึ่งกำลังกวัดแกว่งแร็กเก็ต ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

ทุกคนสัมผัสได้ถึงอันตรายจากลูกเสิร์ฟนี้ หากไม่ใช่เพราะสติสัมปชัญญะที่ยังยื้อรั้งพวกเขาไว้ หลายคนคงทำตามสัญชาตญาณของร่างกายและวิ่งหนีเตลิดออกจากคอร์ทไปแล้ว

"เป็นไป... เป็นไปได้ยังไง... ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้..."

น้ำเสียงของยูคิมูระ เซอิจิแหบพร่า พวกเขาอายุเท่ากันแท้ๆ แต่ทำไมถึงมีคนที่แข็งแกร่งจนน่าสิ้นหวังขนาดนี้อยู่ได้?

ครืน...

เสียงดังกึกก้อง ราวกับจะบดขยี้คอร์ทให้แหลกสลาย ลูกเทนนิสค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของยูคิมูระ เซอิจิ และหลังจากนั้นเขาก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย

นี่มันเป็นเทนนิสจากอีกมิติหนึ่งชัดๆ

ตูม... ครืน... ครืน...

ร่างหนึ่งปลิวถอยหลังทะลุสายฟ้าสีดำออกมา และทั่วทั้งคอร์ทก็เต็มไปด้วยฝุ่นและควันตลบอบอวล

เนิ่นนานกว่าที่ฝุ่นควันบนคอร์ทจะค่อยๆ จางหายไป

"แค่กๆ..."

ตอนนี้ยูคิมูระ เซอิจิลงไปนอนกองอยู่บนพื้น และบนกำแพงเตี้ยๆ ด้านหลังเขา ลูกเทนนิสสีเหลืองฝังตัวอยู่ในหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ อิฐรอบๆ ลูกบอลแตกละเอียดและร่วงหล่นลงพื้น

"ยูคิมูระ!" ซานาดะ เก็นอิจิโร่รีบวิ่งเข้าไปหายูคิมูระ เซอิจิ หวังจะพยุงเขาขึ้นมา

"แค่กๆ... เก็นอิจิโร่ ฉันไม่เป็นไร แค่ล้มลงไปน่ะ" ยูคิมูระ เซอิจิไอสองสามครั้ง แล้วยืนขึ้น ปัดฝุ่นตามตัวออก พลางมองไปอีกฝั่งพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ

ลูกเมื่อกี้ ชินโนะ ชินอิจิจงใจเลี่ยงที่จะตีใส่ยูคิมูระ เซอิจิโดยตรง แต่เพียงแค่แรงดันอากาศที่มาพร้อมกับลูกเทนนิส ก็พัดเอาร่างของยูคิมูระ เซอิจิปลิวไปแล้ว

โชคดีที่เป็นแค่การหกล้มและเขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แต่ในใจของยูคิมูระกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกไร้หนทางและสิ้นหวัง

ในเวลานี้ ผู้ชมข้างสนามเริ่มได้สติจากภาพอันน่าตกตะลึง และทั่วทั้งคอร์ทก็เริ่มเดือดพล่านไปด้วยความตื่นเต้น

"นี่มันยังเรียกว่าเทนนิสอยู่อีกเหรอ? นี่มันลูกปืนใหญ่ชัดๆ..."

"ถ้าลูกนี้โดนคนเข้าล่ะก็ ตายแน่ๆ ตายแหงๆ..."

"นี่คือสิ่งที่ชินโนะ ชินอิจิพูดถึงเมื่อกี้งั้นเหรอ? น่ากลัวเกินไปแล้ว..."

ผู้ชมต่างพากันอุทานออกมาไม่ขาดสาย โค้ชของชมรมเทนนิสจากโรงเรียนต่างๆ เบิกตากว้าง จ้องมองชินโนะ ชินอิจิอย่างเหม่อลอย

"เขาแข็งแกร่งยิ่งกว่า เอจิเซ็น นันจิโร่ ในวัยเดียวกันเสียอีก" ริวซากิ สุมิเระพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น ผู้คนเคยพูดกันว่าชินโนะ ชินอิจิคือ "ตำนานคนที่สองของญี่ปุ่น" และจะก้าวข้ามเอจิเซ็น นันจิโร่ในอนาคต เธอไม่เคยเชื่อคำพูดเหล่านั้นเลย

แต่ตอนนี้ เมื่อได้เห็นชินโนะ ชินอิจิตีลูกนี้ เธอตระหนักได้ว่าบนโลกใบนี้ มีคนที่แข็งแกร่งกว่าเอจิเซ็น นันจิโร่ในวัยเดียวกันอยู่จริงๆ

เพียงแต่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ ผู้ซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม "ตำนานคนที่สอง" ได้กลายเป็นกัปตันของชมรมเทนนิสเฮียวเทย์ไปเสียแล้ว

โค้ชบันไดจากโรงเรียนมัธยมต้นยามาบุกิก็มองไปที่ชินโนะ ชินอิจิด้วยสายตาที่ซับซ้อน ตอนนั้นเขาช่างไร้เดียงสาจริงๆ ที่คิดว่าตราบใดที่ อาคุตสึ จิน ฝึกซ้อมเทนนิสอย่างดี อนาคตของเขาจะต้องไม่ด้อยไปกว่าชินโนะ ชินอิจิแน่

ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะแค่แก่เกินไปและคิดมากไปเอง ถ้าอาคุตสึ จินคืออัจฉริยะที่ในรอบสิบปีจะมีสักคนล่ะก็ ชินโนะ ชินอิจิก็คือตำนานที่ในรอบร้อยปีจะถือกำเนิดขึ้นสักคน

แก๊งสามช่าเฮียวเทย์กลืนน้ำลายเอื้อก ดวงตาของพวกเขา นอกจากความคลั่งไคล้แล้ว ตอนนี้ยังแฝงไปด้วยความหวาดหวั่น

แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าว่าที่กัปตันคนนี้แข็งแกร่ง แต่พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าในอนาคตมีการแข่งขันภายในชมรม ว่าที่กัปตันคนนี้จะทำแบบนี้กับพวกเขาด้วยหรือเปล่า?

โมริ จูซาบุโร่ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสามคนก็ยิ้มเจื่อนๆ เช่นกัน เขาเคยคิดว่าช่องว่างระหว่างตัวเองกับชินโนะ ชินอิจิไม่ได้ห่างกันมากนัก แต่พอได้เห็นลูกนี้ เขาก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองอ่อนหัดเกินไป

"รุ่นพี่โทโนะจากมาคิฟูจิ กับรุ่นพี่โอจิจากเฮียวเทย์ คงต้องพ่ายแพ้ให้กับท่านี้แน่ๆ"

เพราะลูกตีนี้ของชินโนะ ชินอิจิ นักเทนนิสหลายคนที่อยู่ข้างคอร์ทต่างรู้สึกอ้างว้างและสิ้นหวัง

ทาจิบานะ คิปเป, ชิโตเสะ เซนริ, ชิราอิชิ คุราโนะสุเกะ, เซ็นโงคุ คิโยสุมิ...

แม้แต่ซานาดะ เก็นอิจิโร่ ที่เพิ่งจะเข้าไปพยุงยูคิมูระ เซอิจิและคิดจะแก้แค้นในอนาคต ตอนนี้ก็ยังต้องตั้งคำถามกับตัวเอง

ฉันจะสามารถแก้แค้นชินโนะ ชินอิจิได้จริงๆ งั้นเหรอ?

เพียงแค่หวนนึกถึงลูกตีเมื่อครู่ของชินโนะ ชินอิจิ ซานาดะ เก็นอิจิโร่ก็ส่ายหัวอย่างขมขื่น

เขาทำไม่ได้หรอก

ในอีกด้านหนึ่ง อิโนอุเอะ มาโมรุ และ โค้ชซาคากิ ทาโร่ ก็มองไปที่ชินโนะ ชินอิจิเช่นกัน ทั้งคู่มีความคิดเดียวกันในตอนนั้น: "ชินโนะ ชินอิจิแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นแล้ว"

บนคอร์ท ชินโนะ ชินอิจิไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ร่างสมบูรณ์ของท่า 'อัสนีบาตแปดทิศ' เมื่อเปอร์เซ็นต์ความสมบูรณ์แบบเพิ่มขึ้นมาเพียง 0.00001% มันจะทรงพลังได้ถึงขนาดนี้

หลังจากจบการดวลลูกเดียวกับโอจิ สึกิมิตสึ เขาก็ไม่ได้ใช้ท่าอัสนีบาตแปดทิศร่างสมบูรณ์อีกเลย ตอนนี้พอเอากลับมาใช้อีกครั้ง พลังทำลายล้างของมันไม่อาจนำไปเทียบกับเมื่อก่อนได้เลย

ในใจของชินโนะ ชินอิจิยังแอบหวั่นใจอยู่บ้าง ถ้าลูกนั้นโดนยูคิมูระ เซอิจิเข้าจริงๆ อาจมีคนตายได้เลยนะ

ชินโนะ ชินอิจิรู้สึกลำบากใจมาก เขาไม่ได้อยากเล่นเทนนิสที่อันตรายถึงตายเลยจริงๆ

ถ้าเขาเผลอไปโดนใครเข้า หรือถ้าใครดื้อด้านเหมือนโทโนะ อัตสึเคียว แล้วเขาดันตีคนๆ นั้นจนพิการด้วยลูกเดียว ชินโนะ ชินอิจิรู้สึกว่าเขาจะต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ

เขาถือแร็กเก็ตเดินเข้าไปหายูคิมูระ เซอิจิ ท่าทางเย่อหยิ่งและโอหังบนใบหน้าของชินโนะ ชินอิจิหายไปจนหมดสิ้น เขาถามยูคิมูระ เซอิจิด้วยความห่วงใย: "บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?"

ยูคิมูระ เซอิจิเงยหน้ามองชินโนะ ชินอิจิ ทำเพียงส่ายหัวพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ

ถ้าช่องว่างมันไม่ห่างกันขนาดนี้ ยูคิมูระ เซอิจิคงยังมีกะจิตกะใจจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเขาอยู่ แต่ถ้าความแตกต่างระหว่างทั้งสองคนมันมากเกินไป จะเอาไปเปรียบเทียบเพื่ออะไรล่ะ?

ลูกสุดท้ายเมื่อกี้ ทำให้ยูคิมูระเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเขายังอยู่ห่างไกลจากชินโนะ ชินอิจิอีกมาก

"เรามาแข่งกันต่อไหม?" ชินโนะ ชินอิจิถาม น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งอย่างยิ่ง และท่าทีเย็นชาบนใบหน้าก็มลายหายไป

เมื่อเห็นความเป็นห่วงบนใบหน้าของชินโนะ ชินอิจิ ยูคิมูระ เซอิจิก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมาอีกครั้ง: "แน่นอน ฉันไม่หนีหรอกน่า"

เมื่อเห็นดังนั้น ชินโนะ ชินอิจิก็ยื่นมือออกไปและหัวเราะเช่นกัน: "ฉันไม่ออมมือให้หรอกนะ"

"ฉันก็ไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว!" เมื่อยูคิมูระ เซอิจิพูดจบ ทั้งสองคนก็จับมือกันอีกครั้ง

เมื่อมองดูภาพของทั้งสองคนที่จับมือและยิ้มให้กันบนคอร์ท แฟนคลับสาวๆ หลายคนในกลุ่มผู้ชมก็กรี๊ดลั่นขึ้นมาอีกครั้ง จนกลบเสียงเชียร์ของสมาชิกเฮียวเทย์ไปเสียสนิท

ชินโนะ ชินอิจิรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งนี้มากๆ พอเปิดปีการศึกษาใหม่เมื่อไหร่ เขาจะต้องเพิ่มจำนวนสมาชิกชมรมเทนนิสให้ได้เลย

"ไทเบรก คะแนน 2:0 ชินโนะ ชินอิจิ นำ การแข่งขันดำเนินต่อ ยูคิมูระ เซอิจิ เสิร์ฟ"

ณ จุดนี้ การแข่งขันบนคอร์ทก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

ปัง!

นี่คือเสียงเสิร์ฟของยูคิมูระ เซอิจิ

"ย้าก... อัสนีบาต... แปดทิศ..."

"ไทเบรก คะแนน 3:0 ชินโนะ ชินอิจิ นำ"

"มังกรคำราม..."

ตูม...

ปัง... คราวนี้ ยูคิมูระ เซอิจิตีลูกมังกรคำรามกลับมาได้อีกครั้ง

"สอง... มือ... อัสนีบาต... แปดทิศ..."

ตูม...

"ไทเบรก คะแนน 4:0 ชินโนะ ชินอิจิ นำ"

"ไทเบรก คะแนน 5:0 ชินโนะ ชินอิจิ นำ"

"ไทเบรก คะแนน 6:0 ชินโนะ ชินอิจิ นำ"

"จบแมตช์ ไทเบรก 7:0 คะแนนรวม 7:6 ชินโนะ ชินอิจิ เป็นฝ่ายชนะ"

เมื่อกรรมการประกาศจบการแข่งขัน ทั้งสองก็เดินมาที่ตาข่ายเพื่อจับมือกันอีกครั้ง ยูคิมูระ เซอิจิเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน: "ยินดีด้วยนะ ชินโนะคุง"

แม้ว่าใบหน้าของยูคิมูระ เซอิจิจะยังคงเปื้อนยิ้ม แต่ชินโนะ ชินอิจิก็สัมผัสได้ถึงความขมขื่นที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเขา

"นายเองก็แข็งแกร่งมากเหมือนกัน" ชินโนะ ชินอิจิปล่อยมือแล้วพูดต่อ: "นายเป็นคนที่สามที่ทำให้ฉันต้องใช้ร่างสมบูรณ์ของ 'อัสนีบาตแปดทิศ'"

ยูคิมูระ เซอิจิทำเพียงแค่ยิ้มรับ จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป แต่ในจังหวะที่เขาหันหลังกลับนั้น ยูคิมูระ เซอิจิถอนหายใจอย่างขมขื่นในใจ: "ฉันอาจจะแข็งแกร่งก็จริง แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้ คือนายต่างหาก... ชินโนะ ชินอิจิ..."