บทที่ 19 ตัวประกอบชายเพื่อนสมัยเด็ก [18]

บทที่ 19 ตัวประกอบชายเพื่อนสมัยเด็ก [18]

เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานแต่ก็ไม่มีใครรับสาย กว่าช่ายเสี่ยวเสี่ยวจะรู้ตัวว่าโดนหลี่จือเหยียนบล็อกเบอร์ไปแล้วก็สายเกินไป

เธอกระทืบเท้าเร่าๆ พี่จื้อเหยียนทำเกินไปแล้วนะ!

ช่ายเสี่ยวเสี่ยวมีความดื้อรั้นอย่างเหลือเชื่อเมื่อเป็นเรื่องของหลี่จือเหยียน เธอปฏิเสธที่จะขอความช่วยเหลือจากคนอื่น และยืนกรานที่จะรีดไถผลประโยชน์จากหลี่จือเหยียน บังคับให้เขามารับเคราะห์แทนให้ได้

ในเมื่อใช้โทรศัพท์ตัวเองโทรไม่ติด ช่ายเสี่ยวเสี่ยวที่หน้าแดงก่ำพลางเอามือกุมก้นตัวเองไว้ ก็เลยไปขอยืมโทรศัพท์จากพยาบาลสาวในแผนกผู้ป่วยใน คราวนี้เธอโทรติดในที่สุด

"พี่จื้อเหยียนคะ~" ทันทีที่ได้ยินว่าเป็นเสียงของช่ายเสี่ยวเสี่ยว ใบหน้าของหลี่จือเหยียนก็ดำทะมึนลงทันที สัญชาตญาณแรกของเขาคืออยากจะกดวางสายทิ้งไปซะ

"พี่จื้อเหยียน อย่าเพิ่งวางสายนะคะ!" ช่ายเสี่ยวเสี่ยวร้องเสียงหลง "ฉะ...ฉันมีเรื่องอยากให้พี่ช่วยจริงๆ ค่ะ"

ช่ายเสี่ยวเสี่ยวลดเสียงลงและพูดด้วยใบหน้าแดงซ่าน "คะ...เสื้อผ้าฉันเลอะเทอะไปหมด แถมกางเกงยีนส์ก็ยังขาดอีก ตอนนี้ฉันออกไปไหนไม่ได้เลย พี่ช่วยไปซื้อชุดมาเปลี่ยนให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ? ฉันจะรอพี่อยู่ที่โรงพยาบาลประจำเมืองค่ะ"

"เธอออกมาจากสถานีตำรวจแล้วเหรอ?" หลี่จือเหยียนรู้สึกแปลกใจไม่น้อย "ออกจากสถานีตำรวจแล้วทำไมไม่กลับไปโรงเรียนล่ะ? วิ่งไปทำอะไรที่โรงพยาบาล?"

"เรื่องนี้มันเป็นความผิดของพี่ทั้งหมดเลยนะ!"

ช่ายเสี่ยวเสี่ยวคิดเอาเองว่าหลี่จือเหยียนยังตัดใจจากเธอไม่ได้และยังเป็นห่วงเธออยู่ เธอจึงทำตัวงอแงนิดหน่อย โทษหลี่จือเหยียนที่ทิ้งพวกเธอไปเมื่อวาน แถมยังให้คำแนะนำแย่ๆ อีก

เมื่อรู้ว่าช่ายเสี่ยวเสี่ยวไปนอนในถังขยะกับกู้เจ๋อมาทั้งคืน จนตอนเช้าโดนพนักงานเก็บขยะมาเจอเข้าแล้วแจ้งตำรวจ หลี่จือเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น

นางเอกคนนี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ใครบอกอะไรก็กล้าเชื่อไปหมด

แต่ก็ต้องขอชมเชยพระเอกเรื่องความอึดถึกทน บาดเจ็บเต็มตัวแถมยังไปนอนในถังขยะมาทั้งคืน ทำไมถึงไม่โดนเชื้อโรคเล่นงานจนตายไปเลยนะ?

เมื่อได้ยินเสียงหลี่จือเหยียนหัวเราะดังลั่น ช่ายเสี่ยวเสี่ยวก็ทำหน้างง นี่เธอหูฝาดไปหรือเปล่า?

พี่จื้อเหยียนไม่น่าจะกำลังหัวเราะเยาะอยู่หรอกมั้ง? ไม่ ไม่แน่ๆ! เขารักเธอจะตายไป

ช่ายเสี่ยวเสี่ยวล้างสมองตัวเองให้เชื่อว่าหลี่จือเหยียนยังคงรักเธออย่างหัวปักหัวปำเหมือนเมื่อก่อน ราวกับว่ามีเพียงความคิดนี้เท่านั้นที่จะช่วยไม่ให้เธอรู้สึกตื่นตระหนกและเสียใจได้

เขาไม่คิดจะไปที่โรงพยาบาลหรอก แต่เขายังมีเรื่องอื่นต้องทำอีก

หลี่จือเหยียนแกล้งทำเป็นสัญญาณไม่ดี พึมพำ "ฮัลโหล ฮัลโหล ฮัลโหล" อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะชิงกดตัดสายไปดื้อๆ

เขาเอ่ยถามระบบว่าแม่แท้ๆ ของกู้เจ๋อที่ทำตัวไม่สมกับเป็นเมียน้อยคนนั้นอยู่ที่ไหน มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ลูกชายนอนอยู่โรงพยาบาล แต่แม่แท้ๆ กลับไม่มาดูแล

ระบบมี่มี่เองก็ใจกว้างและถ่ายทอดสดสถานการณ์ทางฝั่งแม่ของกู้เจ๋อให้ดูทันที

หลี่จือเหยียนหัวเราะร่วนหลังจากดูจบ ไม่มีใครเป็นเมียน้อยได้ห่วยแตกเท่ากับแม่แท้ๆ ของกู้เจ๋ออีกแล้ว

เมื่อเห็นแม่ของกู้เจ๋อพยายามจะขอร้องให้ประธานกู้จ้างคนมารักษากู้เจ๋อ หลี่จือเหยียนก็เริ่มระแวดระวังขึ้นมาทันที

เมื่อต้องรับมือกับสิ่งที่เป็นออร่าของตัวเอก เขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าเกิดชะล่าใจล่ะก็ เขาจะต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่ๆ

กู้เจ๋ออยากจะทวงคืนความยิ่งใหญ่ในอดีตงั้นเหรอ? รอชาติหน้าเถอะ!

หลี่จือเหยียนสั่งให้ระบบหาวิธีเอาที่อยู่อีเมลของคุณนายกู้มาให้ได้ หลังจากจัดการอยู่พักใหญ่ คุณนายกู้ก็ได้รับเบาะแสจากผู้หวังดี

คุณนายกู้หรี่ตามองข้อมูลในโทรศัพท์ ที่แท้ยายแก่นั่นก็ไม่ได้บ้า แต่เป็นนังผู้หญิงนั่งดริ้งก์ที่คลอดลูกให้สามีของเธอนี่เอง!

หึ ได้นอนกับเขาแล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี!

คุณนายกู้เชื่อข้อมูลในโทรศัพท์แค่ครึ่งเดียว

เธอต้องส่งคนไปสืบเรื่องของผู้หญิงคนนั้นด้วยตัวเองเสียก่อน ถึงจะด่วนสรุปได้

หลังจากถูกตัดสาย ช่ายเสี่ยวเสี่ยวที่ไม่ยอมแพ้ก็เตรียมจะโทรกลับไปอีกครั้ง แต่พยาบาลสาวที่ให้ยืมโทรศัพท์เริ่มไม่พอใจแล้ว

เธอไม่ได้ว่างนะ จะให้มารอช่ายเสี่ยวเสี่ยวใช้โทรศัพท์เสร็จได้ยังไง?

อีกอย่าง ค่าโทรศัพท์ก็ไม่ใช่ถูกๆ ทำไมถึงไม่รีบเข้าประเด็นสักทีล่ะ?

มัวแต่บ่นนู่นบ่นนี่และพูดจาไร้สาระ นี่ก็ปาเข้าไปเกือบ 15 นาทีแล้ว ค่าโทรจะพุ่งไปเท่าไหร่เนี่ย?

"ขอโทษนะคะ พอดีฉันมีงานต้องทำน่ะค่ะ~" ขอโทรศัพท์คืนได้หรือยัง?

ถ้าช่ายเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนรู้กาลเทศะขนาดนั้น เธอจะขาดแคลนเพื่อนสนิทผู้หญิงงั้นเหรอ?

เธอยิ้มหวาน "อ๋อ ถ้างั้นคุณไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวพอโทรเสร็จแล้ว ฉันจะเอาโทรศัพท์ไปใส่ไว้ในลิ้นชักของคุณ หรือไม่ก็ฝากเพื่อนร่วมงานคุณไว้ให้ก็แล้วกันนะคะ"

พยาบาลสาวปั้นหน้าตึง: โอ้โห ประเสริฐแท้! นี่ฉันต้องขอบคุณเธอไหมเนี่ยที่อุตส่าห์ให้ทางเลือกมาตั้งสองทาง?

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ใกล้ๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว เธอเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มา แล้วยัดใส่มือพยาบาลสาว "มัวโอ้เอ้อะไรอยู่? แอบอู้งานตรงนี้ กะจะให้ฉันทำงานคนเดียวหรือไง?"

พูดจบ เธอก็ดันหลังพยาบาลสาวที่ให้ช่ายเสี่ยวเสี่ยวยืมโทรศัพท์ไป "กลับไปทำงานได้แล้ว!"