บทที่ 46 ทารกโลหิตมารดรผี

"ฮิฮิฮิ..."

ท่ามกลางหมอกเลือดที่ลอยคละคลุ้ง จู่ๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกก็ดังแว่วมา เสียงนั้นสดใสราวกับเสียงเด็กทารก แต่กลับฟังดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงภูตผีปีศาจเสียอีก

หมอกเลือดเริ่มรวมตัวกันหนาแน่นขึ้น และเมื่อมันควบแน่นจนเป็นรูปร่าง ร่างของเด็กทารกคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น นั่งแหมะอยู่บนพื้น

ทารกคนนี้มีผิวพรรณซีดเซียวราวกับศพ ดวงตาปูดโปนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า แถมขนาดของหัวยังใหญ่โตมโหฬารกว่าลำตัวเสียอีก ดูเหมือนเด็กทารกกลายพันธุ์หัวแตงโมไม่มีผิด

บนใบหน้าของมันถูกชโลมไปด้วยไขมันสีแดงฉาน ดูน่าสยดสยองและชวนขนลุกขนพองยิ่งนัก

เมื่อทารกเงยหน้าขึ้นมาสบตากับหนานกงเยว่ รอยยิ้มเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมัน

ฉับพลัน ทารกก็อ้าปากกว้าง ลิ้นสีดำมะเมี่ยมพุ่งพรวดออกมา ลิ้นนั้นดูราวกับงูหลามตัวเขื่อง พุ่งทะยานออกจากปากยาวไปไกลหลายสิบเมตร

หนานกงเยว่ที่กำลังรับมือกับชายร่างผอมแห้งอย่างสุดความสามารถ ไม่ทันได้ระวังตัว และกำลังจะโดนลอบโจมตี

ในจังหวะนั้นเอง หลินจี้เฉินที่ยืนดูสถานการณ์อยู่เงียบๆ ก็ลงมือ!

ร่างของเขาพุ่งทะยานดุจสายฟ้าฟาด ในเสี้ยววินาทีที่ทารกปีศาจกำลังจะจู่โจมสำเร็จ กระบี่เมฆาชาดในมือก็ตวัดฟันแหวกม่านความมืด ฟาดฟันลงบนโคนลิ้นของทารกปีศาจอย่างจัง

ฉับ!

"คริติคอล! -610!"

ตัวเลขสีแดงฉานเด้งขึ้นมา ลิ้นสีดำของทารกปีศาจถูกฟันจนเป็นแผลฉกรรจ์

ทารกปีศาจแผดเสียงร้องไห้จ้าด้วยความเจ็บปวดทรมาน

เมื่อเห็นว่าหลินจี้เฉินเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์ไว้ได้ทัน หนานกงเยว่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ศิษย์น้องเล็ก เจ้าช่วยถ่วงเวลาทารกมารนี่ไว้ก่อนนะ รอข้าจัดการกับไอ้มารนอกรีตคนนี้เสร็จ ข้าจะรีบไปช่วยเจ้า"

ชายร่างผอมแห้งคิดว่าแผนการลอบโจมตีของตนจะสำเร็จแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้หนุ่มที่เขาเห็นเป็นแค่มดปลวกจะโผล่มาขัดขวาง ทำเอาเขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน บังอาจมาทำลายแผนของข้า รอข้าจัดการนังนี่เสร็จเมื่อไหร่ ข้าจะสับแกให้เป็นหมูบะช่อ! ถลกหนังเลาะกระดูก แล้วเอาวิญญาณแกไปเป็นอาหารบำรุงธงวิญญาณของข้าซะ!"

หลินจี้เฉินคร้านจะต่อปากต่อคำกับมัน เขารู้ตัวดีว่าด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ ไม่มีทางสู้ชายร่างผอมแห้งคนนั้นได้หรอก

แต่ถ้าแค่ช่วยแบ่งเบาภาระให้หนานกงเยว่ล่ะก็ เขาทำได้สบายมาก

เป้าหมายของเขา คือทารกโลหิตตัวนี้ต่างหาก

แต่พอได้ปะทะกันจริงๆ เขาก็เพิ่งจะรู้ว่าทารกโลหิตตัวนี้ก็รับมือไม่ง่ายเหมือนกัน

【วิญญาณร้าย: ทารกโลหิตมารดรผี】

【ระดับ: มอนสเตอร์ระดับอีลีต】

【ระดับพลัง: ขั้นสร้างรากฐานตอนกลาง】

【ปราณโลหิต: 6290/7000】

【พลังโจมตี: 88】

【พลังป้องกัน: 60】

【ความเร็ว: 70】

【สกิล: ลิ้นยาวนกเค้าแมว, ปากเลือดเสียงโหยหวน, ค้างคาวเลือดเหินเวหา】

ทารกโลหิตมารดรผีตัวนี้เป็นมอนสเตอร์ระดับอีลีตในขั้นสร้างรากฐานตอนกลาง แต่สำหรับหลินจี้เฉินในตอนนี้ มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรมากมายนัก

ชายร่างผอมแห้งสั่งให้ทารกโลหิตจัดการกับหลินจี้เฉิน หมายจะกำจัด 'ตัวเกะกะ' อย่างเขาให้พ้นทางไปก่อน

ทารกโลหิตเองก็ไม่ต้องรอให้ใครมาสั่ง มันจ้องมองหลินจี้เฉินราวกับเป็นอาหารอันโอชะอยู่แล้ว

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นรวบรวมลมปราณอย่างหลินจี้เฉิน มันก็มองว่าเขาเป็นเพียงแค่อาหารบำรุงชั้นเลิศของมันเท่านั้น

ลิ้นยาวของทารกโลหิตพุ่งทะยานออกมาอีกครั้ง พร้อมกับกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้ง การโจมตีของมันรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด!

หลินจี้เฉินเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงและสง่างาม กระบี่ในมือตวัดฟันออกไป!

นึกไม่ถึงเลยว่าทารกโลหิตจะระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว ลิ้นสีดำของมันพลิ้วไหวหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด แถมยังฉวยโอกาสในจังหวะที่หลินจี้เฉินฟันพลาด พุ่งเข้าประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว

ลิ้นยาวที่เคยอ่อนนุ่มราวกับเชือกฝ้าย เมื่อพุ่งเข้ามาใกล้ ก็แปรสภาพกลายเป็นดาบอันแหลมคม พุ่งตรงเข้าทิ่มแทงหัวใจของหลินจี้เฉิน

"ฮิฮิฮิ... ข้าจะกินหัวใจของเจ้า กินตับของเจ้า กินเจ้าให้หมดเลย..."

"กินพ่อมึงสิ!"

หลินจี้เฉินไม่รอให้มันพูดจบ งัดวิชาตัวเบา 'ย่างก้าวเงาลวง' ออกมาใช้ทันที!

ร่างของเขาหายวับไปจากที่เดิม หลบดาบลิ้นอันแสนจะโหดเหี้ยมและพิษสงร้ายกาจนั่นได้อย่างฉิวเฉียด

ประกายกระบี่สว่างวาบ กระบี่เมฆาชาดตวัดฟันเข้าที่ลิ้นอันน่าสะอิดสะเอียนของมันอีกครั้ง คมกระบี่กรีดลึกลงไปบนลิ้นยาวๆ นั่น

"คริติคอล! -610!"

โดนจุดอ่อนเข้าให้เต็มๆ อีกแล้ว

ทารกโลหิตที่โดนฟันซ้ำรอยเดิม ก็ยิ่งเจ็บปวดและโกรธแค้นจนแทบคลั่ง

"ข้าจะกินเจ้า! จะกินเจ้าให้ได้!"

เสียงของทารกโลหิตแหลมปรี๊ดและน่าสะพรึงกลัว ราวกับเสียงร้องของนกแสกในยามวิกาล ชวนให้ขนลุกซู่

พร้อมกับเสียงร้องอันโหยหวน มุมปากของทารกโลหิตก็ฉีกกว้างออก ราวกับรอยร้าวบนกำแพง ฉีกยาวลามไปจนถึงหลังใบหู

จากหัวที่ดูใหญ่โตอยู่แล้ว พอปากฉีกกว้างขึ้นไปอีก มันก็ดูราวกับฉลามวาฬที่กำลังอ้าปากกว้างกลืนกินผืนสมุทร ดูน่าสยดสยองเป็นที่สุด

เมื่อปากอ้ากว้างเต็มที่ ก็เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่เรียงรายอยู่ราวกับใบเลื่อย น้ำลายเหนียวหนืดไหลยืดออกมาจากเขี้ยวแหลม ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย

"ปากเลือดเสียงโหยหวน!"

ทารกโลหิตอ้าปากกว้าง พุ่งเข้ากัดหลินจี้เฉินที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวอย่างดุร้าย!

หลินจี้เฉินไม่อยากจะไปคลุกคลีตีโมงกับสกิลน่าขยะแขยงแบบนี้ เขาอาศัยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากวิชาย่างก้าวเงาลวง ถอยฉากหลบออกมาอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับรีดเร้นพลังเวทเข้าสู่กระบี่ในมือ ประกายกระบี่สว่างวาบ พุ่งตรงเข้าหมายเด็ดหัวทารกโลหิต

"จันทร์น้ำค้างดับสูญ!"

แต่ทารกโลหิตก็ไม่ใช่พวกโง่เขลาไร้สมอง มันใช้แขนปัดป้องกระบี่ของหลินจี้เฉิน ป้องกันไม่ให้เขาโจมตีโดนจุดอ่อนได้

ปราณกระบี่จึงทำได้แค่ฟันเข้าที่ข้อศอกของทารกโลหิตเท่านั้น

"-530!"

ดาเมจก็ยังถือว่ารุนแรงอยู่ดี

และที่หลินจี้เฉินคาดไม่ถึงก็คือ การโจมตีด้วย 'จันทร์น้ำค้างดับสูญ' ในครั้งนี้ ดันไปติดเอฟเฟกต์แช่แข็งเข้าให้พอดี

ข้อศอกของทารกโลหิตถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งสีขาวโพลน การเคลื่อนไหวของมันจึงเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

โอกาสทองมาถึงแล้ว

หลินจี้เฉินไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าประชิด ร่ายรำเพลงกระบี่วายุ ฟาดฟันกระบี่อย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว!

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

"-170!"

"-170!"

"คริติคอล! 610!"

...

หลอดเลือดของทารกโลหิตลดฮวบลงราวกับน้ำป่าไหลหลาก

ทารกโลหิตแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

เมื่อเอฟเฟกต์แช่แข็งหมดฤทธิ์ มันก็อ้าปากกว้างอีกครั้ง

ค้างคาวเลือดฝูงใหญ่พุ่งพรวดออกมาจากปากของมัน จำนวนมากมายมหาศาลยิ่งกว่าฝูงค้างคาวทั้งรังเสียอีก

ค้างคาวเลือดบินว่อนเต็มท้องฟ้า ปล่อยคลื่นเสียงแหลมปรี๊ดที่บาดแก้วหู

คลื่นเสียงนี้มีผลทำให้สติสัมปชัญญะปั่นป่วน หลินจี้เฉินสังเกตเห็นว่าหลอดเลือดของตัวเองกำลังค่อยๆ ลดลง แถมยังติดสถานะคำสาปแปลกๆ มาด้วย

"เสียงค้างคาวเลือด: ในช่วงระยะเวลาที่แสดงผล ประสิทธิภาพของวิชาตัวเบา -30%"

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ หลินจี้เฉินก็รีบตั้งสติให้มั่น

ตอนนี้ดวงตาของเขาลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร เส้นผมสีดำขลับปลิวไสวไปตามสายลม แผ่รังสีอำมหิตราวกับยอดกระบี่ผู้ไร้เทียมทาน แม้ขุนเขาจะพังทลายอยู่ตรงหน้าก็ไม่หวั่นไหว

เมื่อทอดสายตามองฝูงค้างคาวเลือดที่บินว่อนบดบังท้องฟ้า นัยน์ตาของหลินจี้เฉินก็ทอประกายวาววับ แหลมคมดุจใบมีดและรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด

กระบี่เมฆาชาดในมือเปล่งแสงสว่างเจิดจ้า!

พริบตาเดียว!

หลินจี้เฉินก็พุ่งตัวขึ้นฟ้า พร้อมกับรังสีอำมหิตที่พุ่งทะลุฟ้าทะลวงสวรรค์ ปราณกระบี่หลอมรวมกับจิตใจ แปรเปลี่ยนเป็นห่าฝนกระบี่!

"ขนนกฟีนิกซ์!"

เจตจำนงกระบี่สีแดงฉานถูกปลดปล่อยออกมาถึงขีดสุด ราวกับห่าฝนแสงที่พุ่งทะยานแหวกอากาศ กลายเป็นรังสีแสงสีแดงฉานที่ฟาดฟันทะลวงฟ้าผ่าปฐพีถึง 22 สาย!

ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนของฝูงค้างคาว เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ ค้างคาวทั้งหมดก็ถูกปราณกระบี่ฉีกกระชากจนแหลกสลาย เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น หยาดฝนเลือดร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ภาพอันน่าสยดสยองราวกับหลุดออกมาจากขุมนรก

รังสีแสงกระบี่ที่เหลือ พุ่งทะยานเข้าหาทารกโลหิต ปะทะกันอย่างจัง!

ทารกโลหิตแผดเสียงร้องโหยหวนยิ่งกว่าเดิม รังสีแสงกระบี่จากสกิล 'ขนนกฟีนิกซ์' ทิ้งบาดแผลลึกถึงกระดูกไว้บนร่างของทารกโลหิต

"-770!"

"-770!"

...

"คริติคอล! -1210!"

"สถานะพิการทำงาน! ไม่สนเกราะป้องกัน 15 วินาที!"

ไม่ต้องพึ่งสถานะพิการ หลอดเลือดของทารกโลหิตก็รับไม่ไหวอีกต่อไป ร่างของมันระเบิดดังโพละ แหลกสลายกลายเป็นผุยผงตายคาที่!

นี่แหละคืออานุภาพของวิชายุทธ์ระดับลี้ลับ!

รุนแรงกว่า 'จันทร์น้ำค้างดับสูญ' ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

"ตบะ +500!"

หลังจากจัดการทารกโลหิตสำเร็จ หลินจี้เฉินก็รีบกวาดเอาไอเทมทั้งหมดที่ดรอปจากป้ายวิญญาณศพใส่แหวนมิติทันที ในขณะเดียวกัน การต่อสู้บนท้องฟ้าก็ใกล้จะรู้ผลแพ้ชนะแล้ว

หนานกงเยว่ที่อยู่แค่ขั้นก่อผลึกตอนปลาย สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ที่อยู่ขั้นแก่นทองคำตอนต้นได้อย่างน่าทึ่ง

หลินจี้เฉินเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ศิษย์น้องหญิงที่ภายนอกดูบอบบางน่ารักน่าเอ็นดูคนนี้ ฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เขาประเมินนางต่ำไปเสียแล้ว

"แค้นนี้ข้าต้องชำระ! ข้าไม่ยอมแพ้หรอกเว้ย!"

ชายร่างผอมแห้งตะโกนด้วยความเจ็บใจ แหงนหน้ามองฟ้าอย่างคับแค้น แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความตายอยู่ดี

แต่ทว่า ก่อนที่มันจะสิ้นลมหายใจ ชายร่างผอมแห้งก็ได้ขว้างกล่องผ้าไหมใบหนึ่งออกมา

หนานกงเยว่คิดว่าเป็นอาวุธลับ จึงตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่โดยสัญชาตญาณ

ปัง!

กล่องผ้าไหมถูกผ่าครึ่งอย่างง่ายดาย แต่กลับมีกลุ่มควันสีชมพูพวยพุ่งออกมาจากกล่อง

เมื่อมองดูดีๆ ควันเหล่านั้นแท้จริงแล้วคือฝูงแมลงตัวจิ๋วสีชมพูจำนวนมหาศาล

หนานกงเยว่รู้ตัวว่าพลาดท่า จึงรีบกระโดดถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว

แต่ก็ยังโดนแมลงบางส่วนเกาะติดตัวจนได้

หนานกงเยว่คิดว่าเป็นแมลงมีพิษ จึงรีบเดินพลังลมปราณเพื่อขับพิษออกจากร่างกาย

แต่ใครจะไปนึกว่า พอเดินพลังลมปราณปุ๊บ แมลงพวกนั้นก็มุดทะลุเสื้อผ้าและผิวหนัง แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของนางทันที

"อย่าเดินพลัง! นั่นมันแมลงราคะ!"

หลินจี้เฉินรีบตะโกนห้าม แต่ก็สายไปเสียแล้ว

...