บทที่ 41 ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์คงไม่ล้ำเส้นหรอกนะ?

"ศิษย์โง่เอ๊ย ยาลูกกลอนคงกระพันแม้จะเป็นเพียงยาระดับปฐพี แต่สมุนไพรแต่ละชนิดที่นำมาหลอมนั้นล้วนหายากยิ่งนัก จะไปหลอมให้ข้ากินทุกวันแทนข้าวได้อย่างไรกัน เจ้าช่างเพ้อเจ้อเสียจริง"

หลินจี้เฉินแกล้งทำเป็นเกาหัวแก้เขิน พร้อมกับหัวเราะแหะๆ

"นั่นสินะขอรับ ด้วยรูปโฉมงดงามดั่งนางฟ้าของท่านอาจารย์ ก็คงไม่ต้องพึ่งพายาลูกกลอนคงกระพันพวกนี้หรอก แต่ยังไงนี่ก็เป็นของขวัญแทนคำขอโทษจากศิษย์ หวังว่าท่านอาจารย์จะกรุณารับไว้ ศิษย์จะได้สบายใจขึ้นมาบ้าง"

"ฮึ รู้จักแต่ใช้คำหวานหลอกล่อ"

เหลิ่งเฟยเยียนแกล้งทำเป็นค้อนใส่หลินจี้เฉิน แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาหงส์คู่สวยก็เป็นประกายวิบวับราวกับผิวน้ำในฤดูใบไม้ร่วงที่ต้องแสงอาทิตย์

"เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าตั้งใจมอบให้ อาจารย์ก็จะรับไว้ก็แล้วกัน"

ในที่สุดเหลิ่งเฟยเยียนก็ยอมรับของขวัญชิ้นที่สองจากหลินจี้เฉิน

ถึงหลินจี้เฉินจะเสียยาระดับปฐพีไปหนึ่งเม็ด แต่สิ่งที่เขาได้กลับมาคือค่าความประทับใจของเหลิ่งเฟยเยียนที่พุ่งพรวดขึ้นมาอย่างเป็นกอบเป็นกำ

【ติ๊ง! เหลิ่งเฟยเยียนมีความประทับใจต่อคุณ +20! ค่าความประทับใจปัจจุบัน: 35 แต้ม (คลุกคลีเช้าค่ำ)】

ฮ่าๆ! คุ้มเว้ยเฮ้ย!

แค่ยาเม็ดเดียว แลกกับค่าความประทับใจ 20 แต้มจากเหลิ่งเฟยเยียน ถือว่ากำไรบานเบอะ!

แถมยาลูกกลอนคงกระพันเม็ดนี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับเขาอยู่แล้วด้วย

ค่าความประทับใจ 35 แต้มเนี่ย ถือว่าไม่น้อยเลยนะ อยู่ในระดับคลุกคลีเช้าค่ำแล้ว

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเหลิ่งเฟยเยียนก้าวหน้าไปอีกขั้นใหญ่เลยล่ะ!

และก็เป็นอย่างที่คิด สายตาที่เหลิ่งเฟยเยียนมองมาที่เขา ไม่ได้มีความเย็นชาหรือห่างเหินเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และประกายในดวงตาก็ดูเหมือนจะแฝงความรู้สึกอะไรบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้น

โอ้โห ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์อาจารย์คู่นี้... คงไม่ล้ำเส้นกันหรอกนะ...

"อาจารย์นึกขึ้นได้ว่า มีคัมภีร์วิชายุทธ์สำหรับขั้นรวบรวมลมปราณอยู่เล่มหนึ่ง เป็นวิชาที่อาจารย์เคยฝึกตอนยังเด็ก แล้วก็เก็บลืมไว้ตั้งนาน นึกขึ้นมาได้พอดี เจ้ารออยู่นี่นะ เดี๋ยวอาจารย์ไปหยิบมาให้"

เหลิ่งเฟยเยียนพูดจบก็เดินออกจากตำหนักไป หลินจี้เฉินยิ้มกริ่มอย่างผู้มีชัย เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ยิ่งค่าความประทับใจสูงเท่าไหร่ ของรางวัลก็ยิ่งอลังการมากขึ้นเท่านั้น

การลงทุนมอบยาลูกกลอนคงกระพันเม็ดนี้ไป ถือว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตเลย!

รออยู่ไม่นาน เหลิ่งเฟยเยียนก็เดินกลับมาพร้อมกับคัมภีร์เล่มหนึ่งในมือ ท่วงท่าของนางช่างสง่างามราวกับนางฟ้าเดินดิน

ตอนแรกหลินจี้เฉินก็สนใจแต่คัมภีร์ในมือของนาง แต่พอเผลอเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าบนเรือนผมของเหลิ่งเฟยเยียน มีปิ่นหยกปักอยู่

ก่อนหน้านี้เขาจำได้แม่นว่านางไม่ได้ปักปิ่นอันนี้นี่นา และปิ่นหยกอันนี้ก็คือปิ่นหยกขาวประดับทองคำ ที่เขาซื้อจากเมืองเฟิ่งชวี่มามอบให้นางเป็นของขวัญชิ้นแรกนั่นเอง

นี่มันแค่ปิ่นหยกกิ๊กก๊อกที่คนธรรมดาเขาใช้กันเองนะ ทีแรกหลินจี้เฉินกะไว้แล้วว่าเหลิ่งเฟยเยียนคงจะโยนมันทิ้งไปแล้ว ไม่ก็เก็บเข้ากรุไปไม่เอามาใช้หรอก

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า นางจะแอบเอามาปักผมเงียบๆ แบบนี้

แม้ว่ามันจะเป็นแค่ปิ่นหยกธรรมดาๆ แต่พอมาอยู่บนเรือนผมของหญิงงามผู้มีใบหน้างดงามหมดจดราวกับหยกสลักอย่างเหลิ่งเฟยเยียน มันกลับดูเปล่งประกายงดงามราวกับเป็นของวิเศษล้ำค่าขึ้นมาทันตาเห็น

เหลิ่งเฟยเยียนสังเกตเห็นว่าหลินจี้เฉินกำลังจ้องมองปิ่นหยกบนผมของนางอยู่ นางพยายามปั้นหน้านิ่ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกลับแอบยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข

ผู้หญิงมักจะแต่งตัวเพื่อคนที่ตัวเองพึงใจเสมอ

"นี่คือวิชายุทธ์สำหรับขั้นรวบรวมลมปราณที่ข้าเคยฝึกฝนเมื่อวัยเยาว์ แม้จะไม่ใช่เคล็ดวิชาล้ำเลิศอะไร แต่ก็เพียงพอสำหรับใช้ในระดับรวบรวมลมปราณ เก็บไว้ที่ข้าก็คงไร้ประโยชน์ เจ้ารับไปฝึกฝนเถิด"

"ขอบพระคุณขอรับท่านอาจารย์!"

หลินจี้เฉินรับคัมภีร์มาด้วยความยินดีปรีดา

"เอาล่ะ เจ้าจงตั้งใจศึกษาเคล็ดลับวิชานี้ให้แตกฉาน อาจารย์ขอตัวก่อนล่ะ"

พูดจบ เหลิ่งเฟยเยียนก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

สาเหตุหลักก็คือ สายตาที่หลินจี้เฉินมองนางเมื่อครู่ มันทำให้นางรู้สึกดีใจและเขินอายปนเปกันไปหมด ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

ความรู้สึกนี้ก็เหมือนกับเด็กผู้หญิงที่เพิ่งได้เสื้อผ้าชุดใหม่มา แล้วอยากจะใส่อวดให้ทุกคนดู แต่พอมีคนมองเข้าจริงๆ ก็กลับรู้สึกเขินอายจนต้องวิ่งหนีไปซ่อนตัว

เหลิ่งเฟยเยียนในตอนนี้ก็กำลังรู้สึกแบบนั้นเป๊ะเลย

"ศิษย์ของข้าคงไม่ได้คิดลึกอะไรตอนที่เห็นปิ่นหยกอันนี้หรอกใช่ไหม? รู้อย่างนี้ไม่น่าใจร้อนรีบเอามาปักเลย"

เหลิ่งเฟยเยียนเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาตงิดๆ

ในขณะที่ร่างของนางกำลังจะจางหายไปนั้นเอง เสียงของหลินจี้เฉินก็ดังไล่หลังมา

"ท่านอาจารย์ ปิ่นหยกอันนี้เหมาะกับท่านมากเลยขอรับ สวยจนศิษย์แทบละสายตาไม่ได้เลย!"

เมื่อได้ยินคำชมนี้ เหลิ่งเฟยเยียนก็ถึงกับก้าวเท้าพลาด เกือบจะสะดุดล้มหัวทิ่มหน้าคะมำ โชคดีที่ยังทรงตัวไว้ได้ทัน ก่อนจะรีบหายตัวกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว

"ศิษย์ตัวแสบ กล้าพูดจาแทะโลมอาจารย์เช่นนี้ ช่างไร้มารยาทสิ้นดี"

เหลิ่งเฟยเยียนที่หนีมาซ่อนตัวอยู่ในห้องนอน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าว พึมพำกับตัวเองเบาๆ

ใบหน้าที่ขาวเนียนดุจหิมะ ปรากฏรอยแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ทุกอากัปกิริยาของนางช่างน่าหลงใหลจนแทบจะหยุดหายใจ

【วิชายุทธ์ระดับลี้ลับ·ขนนกฟีนิกซ์】: ปลดปล่อยปราณกระบี่ 22 สายในพริบตา ครอบคลุมพื้นที่รัศมี 200 เมตร มีโอกาส 30% ที่จะขัดจังหวะการร่ายวิชายุทธ์ของศัตรู ปราณกระบี่แต่ละสายสร้างความเสียหายพื้นฐาน 600 แต้ม และทำให้เป้าหมายติดสถานะ 'พิการ' นาน 15 วินาที

สถานะ 'พิการ': การโจมตีทุกส่วนของร่างกายจะถือเป็นการโจมตีจุดตาย และเพิกเฉยต่อพลังป้องกันของเกราะทุกชนิด

ใช้พลังเวท: 800 แต้ม, คูลดาวน์: 120 วินาที

เงื่อนไข: ผู้บำเพ็ญสายกระบี่ขั้นรวบรวมลมปราณตอนปลาย ที่มีค่ารากกระดูก 70 แต้มขึ้นไปเท่านั้น จึงจะสามารถเรียนรู้ได้

ภายในตำหนักใหญ่ หลินจี้เฉินกำลังกอดคัมภีร์เล่มนี้ไว้แน่น ยิ้มแก้มปริจนตาหยีเป็นสระอิ

วิชายุทธ์ชุดนี้ มันจะโหดเกินไปแล้ว!

เป็นสกิลหมู่ ดาเมจแรงกว่า 'จันทร์น้ำค้างดับสูญ' ตั้งสองเท่า แถมยังมีสถานะ 'พิการ' ที่ทำเอาเกราะป้องกันของศัตรูกลายเป็นเศษเหล็กไปเลย

ที่น่ากลัวที่สุดคือ มันสามารถขัดจังหวะการร่ายสกิลของศัตรูได้ด้วย!

แค่คุณสมบัติข้อนี้ข้อเดียว ก็ทำให้มันกลายเป็นยอดคัมภีร์ในหมู่ของระดับลี้ลับแล้ว

วิชายุทธ์นี้สามารถใช้ยาวๆ ไปจนถึงขั้นสร้างรากฐานได้สบายๆ แถมคุณสมบัติในการขัดจังหวะการร่ายสกิลของศัตรู ก็ยังมีประโยชน์มหาศาลไม่ว่าจะอยู่ในระดับพลังไหนก็ตาม

หลินจี้เฉินมั่นใจเกินร้อยว่า ถ้าเอาคัมภีร์เล่มนี้ไปเปิดประมูลขายล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงบ้านในเมืองชั้นรองหรอก แลกบ้านในเมืองชั้นเอกได้สบายๆ เลย!

เผลอๆ ถ้าเอาไปขายให้เจียงลั่วอวี๋ อาจจะได้บ้านในเมืองชั้นเอกมาครอบครองจริงๆ ก็ได้

แต่หลินจี้เฉินไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางเอาของดีๆ แบบนี้ไปขายเด็ดขาด

หลินจี้เฉินไม่รอช้า จัดการเรียนวิชายุทธ์ชุดนี้ทันที

นอกจากวิชายุทธ์ชุดนี้แล้ว หลินจี้เฉินก็ไม่ลืมยาลูกกลอนเพิ่มสเตตัสระดับวิญญาณอีกสามเม็ดที่ได้มา

ยาแต่ละเม็ดจะสุ่มเพิ่มสเตตัสการต่อสู้ 1-5 แต้ม ส่วนจะเพิ่มสเตตัสอะไรและเพิ่มเท่าไหร่นั้น ก็ต้องไปลุ้นเอาเอง

สำหรับผู้บำเพ็ญสายกระบี่ สเตตัสที่ต้องการมากที่สุดคือพละกำลัง หรือไม่ก็ความเร็ว

หลินจี้เฉินกลืนยาทั้งสามเม็ดลงคอรวดเดียว

【ติ๊ง! พละกำลัง +5!】

【ติ๊ง! พละกำลัง +5!】

【ติ๊ง! พละกำลัง +5!】

เพอร์เฟกต์! ออกพละกำลังล้วนๆ อย่างที่ใจหวังเลย

แถมยังได้แต้มสูงสุดทุกเม็ดอีกต่างหาก

ก็คนมันดวงดีอ่ะนะ จะทำอะไรมันก็รุ่งไปหมด หึหึ!

จากนั้นก็สวมใส่กำไลสายลมเข้าไปอีก สเตตัสของหลินจี้เฉินก็พุ่งปรี๊ดขึ้นไปอีกระลอก

【ผู้เล่น: หลินจี้เฉิน】

【สายอาชีพ: ผู้บำเพ็ญสายกระบี่】

【พรสวรรค์แต่กำเนิด: ฝืนลิขิตฟ้าพลิกชะตา】

【สำนัก: สำนักกระบี่เทียนเหยี่ยน】

【ชื่อเสียง: 620】

【เหรียญตราแห่งความสำเร็จ: รังสีอำมหิต (ดาเมจที่ทำกับมอนสเตอร์ +1%)】

【สเตตัสแต่กำเนิด: เต็มทุกช่อง】

【ระดับพลัง: ขั้นรวบรวมลมปราณตอนกลาง】

【ตบะ: 300/1000】

【พรสวรรค์หลังกำเนิด: หน่ออ่อนปราณโลหิต (ขีดจำกัดปราณโลหิต +20%)】

【ปราณโลหิต: 4080/4080】

【พลังเวท: 3100/3100】

【พละกำลัง: 85】

【พลังจิต: 32】

【ป้องกัน: 71】

【ความเร็ว: 84】

【คริติคอล: 7】

【ป้องกันจุดตาย: 10】

【ความต้านทานสกิลธาตุไฟ: 5】

【อัตราหลบหลีก: 11%】

【พรสวรรค์วิชากระบี่: +10%】

【พรสวรรค์การหลอมยา: +50%】

【เคล็ดวิชา: คัมภีร์จิตเทียนเหยี่ยน (ระดับเริ่มต้น 22%)】

【วิชาตัวเบา: ย่างก้าวเงาลวง (ระดับเริ่มต้น 22%), พุ่งทะลวงหมอก (ระดับเริ่มต้น 11%)】

【วิชายุทธ์: จันทร์น้ำค้างดับสูญ (ระดับเริ่มต้น 11%), ขนนกฟีนิกซ์ (ระดับเริ่มต้น 0%)】

【อุปกรณ์: ชุดสำนักกระบี่ ระดับวิญญาณ, กระบี่เมฆาชาด ระดับวิญญาณ, จี้หยกรวบรวมปราณ ระดับวิญญาณ, แหวนศิลาจม ระดับวิญญาณ, รองเท้าเหินเมฆา ระดับวิญญาณ, เข็มขัดหนังแรด ระดับวิญญาณ, แหวนร้อยถลุง ระดับวิญญาณ, กำไลสายลม ระดับวิญญาณ】

เห็นสเตตัสหน้าต่างนี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมตัวเองจริงๆ

เสียอย่างเดียวตรงที่ความชำนาญสกิลมันเพิ่มช้าไปหน่อย เพราะพรสวรรค์วิชากระบี่เพิ่งจะบวกแค่ 10% เอง

หลินจี้เฉินตั้งใจจะไปทำสมาธิทำความเข้าใจที่หินกระบี่หน้าประตูสำนักกระบี่เทียนเหยี่ยนอีกสักพัก

เผื่อจะอัปพรสวรรค์วิชากระบี่ให้สูงปรี๊ดเหมือนพรสวรรค์การหลอมยาบ้าง ก็จะแจ่มไปเลย

แต่พอเดินพ้นประตูวังกระบี่ออกมา เสียงหวานใสของใครบางคนก็ดังขึ้น

"ศิษย์น้องเล็ก~ อยู่หรือเปล่าเอ่ย?"

....