บทที่ 1460 ผู้คุ้มครองวิถีของเย่ฮั่น

ทีมของเย่ฮั่นขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่การมีวัวตัวเต็มวัยถึงสองตัวก็นับเป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการแล้ว

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์และส่งข้อความจนเต็มหน้าจอ

“มาสถิติกันหน่อย ตอนนี้ขุนพลคู่ใจของเย่ฮั่นมีใครบ้าง?”

“ต้านิ้วเอ๋อร์, เอ้อนิ้วเอ๋อร์, เสี่ยวฮั่นฮั่น สามตัวนี้เป็นขุนพลสายกินพืช ต้าหวงน่าจะเป็นสายกินไม่เลือก ส่วนจิ่วเทียนคือขุนพลสายกินเนื้อ!”

“แบ่งประเภทแบบนี้เหรอ? กระจอกเกินไปแล้ว!”

“ฉันเอง! ภายใต้สังกัดเย่ฮั่น: แม่ทัพอากาศจิ่วเทียน! ขุนพลก๊วนป่วนต้าหวง! หัวหน้ากองทัพบกต้านิ้วเอ๋อร์ รองหัวหน้าเอ้อนิ้วเอ๋อร์ และตัวซัพพอร์ตเสี่ยวฮั่นฮั่น!”

“แกนี่นะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ! พูดจาสัพเพเหระจริง ๆ เดี๋ยวก็แม่ทัพ เดี๋ยวก็ก๊วนป่วน แถมยังมีหัวหน้ากับตัวซัพพอร์ตโผล่มาอีก!”

“ผสมปนเปกันมั่วไปหมด แต่จะว่าไป มันก็ดูเข้าทีอยู่นะ!”

............

ทั่วทั้งโลกออนไลน์ต่างพูดคุยกันถึงเรื่องที่เย่ฮั่นสยบวัวเพิ่มมาได้อีกสองตัว

จนถึงปัจจุบัน ผู้ที่มีสัตว์เลี้ยงเป็นคู่หูมีเพียงผู้เข้าแข่งขันจากแคว้นสวรรค์เท่านั้น

แถมยังมีผู้ชมล้อเลียนว่า นี่คือ ‘ก๊วนเพื่อนสัตว์โลก’

น่าเสียดายที่ไม่มีเสือดาวหิมะ......

ในขณะเดียวกัน ที่โรงพยาบาล

ครอบครัวของซูเสี่ยวฉียังคงรวมตัวกันอยู่ที่โรงพยาบาล

ซูสิงจื่อถือโทรศัพท์มือถือดูไลฟ์สดไปพลางน้ำตาไหลไปพลาง แต่ก็ยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

“ดูเสี่ยวฉีของเราสิ เผลอแป๊บเดียวโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว”

“เจ้าหนุ่มเย่ฮั่นคนนี้ ก็นับว่าเป็นคนที่ฝากผีฝากไข้ได้เหมือนกันนะ”

ข้าง ๆ กันนั้น โจวชิงอี๋คอยซับน้ำตาให้เขา

“เอาละ เลิกสะอื้นได้แล้ว”

“เดี๋ยวแม่จะได้ยินเข้า ท่านยังไม่รู้เรื่องนะ”

ดวงตาของเธอเองก็แดงก่ำเช่นกัน

ว่ากันว่าในโลกนี้ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้คู่ไหนที่จัดการได้ลงตัว

ถึงแม้ในอดีตจะเคยมีเรื่องขัดใจกันบ้าง แต่ในยามนี้ ในใจของโจวชิงอี๋กลับเหลือเพียงความโศกเศร้าและเสียใจ

“แม่ยังไม่ทันได้เห็นเสี่ยวฉีแต่งงาน มีลูกเลย”

“ถ้าเป็นแบบนั้นคงได้อยู่กันพร้อมหน้าสี่รุ่น ท่านคงจะมีความสุขมากแค่ไหนกันนะ!”

ซูสิงจื่อเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

ภาพเหตุการณ์นี้ถูกพยาบาลสาวคนหนึ่งที่เดินมาเปลี่ยนยาตรงหน้าห้องพักฟื้นได้ยินเข้าพอดี

เธอถึงกับต้องเอามือปิดปากด้วยความตกใจ

สามีภรรยาคู่นี้... ที่แท้คือพ่อแม่ของซูเสี่ยวฉี!

และผู้สูงอายุในห้องพักฟื้น... ก็คือยายของซูเสี่ยวฉีนั่นเอง!

ทว่าในตอนนั้น การกระทำของเธอถูกซูเจียงเทา อาของซูเสี่ยวฉี และซูหยาง ลูกพี่ลูกน้องของเธอเห็นเข้าพอดี

ทั้งสองรีบเข้าไปขวางพยาบาลสาวคนนั้นไว้

“ได้โปรดอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเลยนะครับ”

“ตอนนี้พวกเราแค่ต้องการอยู่เป็นเพื่อนท่านให้เดินผ่านช่วงสุดท้ายของชีวิตไปอย่างสงบที่สุดครับ”

พวกเขากล่าว

พยาบาลสาวรีบพยักหน้าทันที

“ค่ะ ๆ ฉันจะไม่พูดมั่วซั่วแน่นอน!”

“แต่ว่า... แล้วเสี่ยวฉีจะทำยังไงล่ะคะ? ฉันเป็นแฟนคลับของเธอ ฉันชอบเธอมากเลยนะ!”

“ฉันรู้สึกว่า... เธอมีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้นะคะ!”

พยาบาลสาวเริ่มร้อนใจแทนซูเสี่ยวฉี

หากรอจนการแข่งขันจบลงแล้วซูเสี่ยวฉีถึงเพิ่งจะรู้เรื่องนี้ เธอจะเสียใจขนาดไหน?

แต่ถ้าบอกเธอตอนนี้ เธอจะยอมถอนตัวกลับมาไหม?

มีโอกาสสูงมาก!

คนแคว้นสวรรค์ให้ความสำคัญกับคำว่า ‘กตัญญู’ เป็นอันดับหนึ่ง

นี่คือคุณธรรมประเพณีดั้งเดิมของแคว้นสวรรค์ ความกตัญญูต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด!

หลังจากพูดจบ เธอเองก็นึกถึงจุดนี้ขึ้นมาได้ สีหน้าจึงเริ่มเคร่งเครียดตามไปด้วย

ญาติผู้ใหญ่ก็สำคัญ การแข่งขันก็สำคัญ นี่คือเรื่องที่ตัดสินใจยากจริง ๆ

จะบอกซูเสี่ยวฉี หรือไม่บอกดี ต่างก็ลำบากใจทั้งนั้น!

“ขอบใจมากนะจ๊ะหนู”

“เรื่องนี้พวกเรากำลังปรึกษากันอยู่ ยังไม่ได้ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด”

“รบกวนหนูช่วยเก็บเป็นความลับไว้ก่อน อย่าเพิ่งเอะอะไป เดี๋ยวจะรบกวนผู้ใหญ่ท่านเข้า”

ซูสิงจื่อปาดน้ำตา สวมแว่นตา แล้วเอ่ยขอบคุณเธอ

จากนั้นเขาก็สูดน้ำมูก พยายามปั้นรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องพักฟื้น......

บนเกาะ ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลง

เวลาอีกหนึ่งวันกำลังจะผ่านพ้นไป

เย่ฮั่นและซูเสี่ยวฉีกำลังทานมื้อค่ำ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ซูเสี่ยวฉีกลับมีความรู้สึกว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เรื่องนี้ทำให้เย่ฮั่นเป็นกังวล เขาเอ่ยถามเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ระบุไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร

“มันแค่รู้สึกใจคอไม่ดีน่ะค่ะ เหมือนมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นยังไงก็ไม่รู้”

ซูเสี่ยวฉีทำหน้าเศร้าพลางกอดแขนเย่ฮั่นไว้

เย่ฮั่นลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม

“ไม่เป็นไรนะ ถ้าตรงไหนไม่สบายต้องรีบบอกผมนะ”

“บางทีอาจจะเป็นเพราะวันนี้ได้กลิ่นคาวเลือดนานเกินไป เดี๋ยวคืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่แล้วรอดูอาการอีกทีนะ”

เย่ฮั่นยังลองวัดไข้ซูเสี่ยวฉีดูด้วย

ซึ่งอุณหภูมิร่างกายก็ปกติดี

ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เย่ฮั่นคิดในใจว่า ด้วยดวงของเขา การจะให้ซูเสี่ยวฉีมาล้มป่วยหนักบนเกาะแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องคอยระวังอยู่ตลอด

เพราะอาการของซูเสี่ยวฉี มื้อนี้ทั้งคู่จึงทานกันไปได้ไม่มากนัก

สุดท้ายลาภปากจึงตกเป็นของต้าหวงทั้งหมด

“กินเถอะต้าหวง ค่อย ๆ กินนะ ทั้งหมดนี่ของแก ไม่มีใครแย่งหรอก”

“ก็เพราะแกที่เจอวัวพราหมณ์พวกนี้ ไม่ใช่แค่ช่วยชีวิตพวกมันไว้ แต่ยังทำให้ทีมของเราแข็งแกร่งขึ้นอีก สมควรได้รับรางวัลแล้ว”

เย่ฮั่นเอ่ยชม

ต้องยอมรับตามตรงว่า ต้าหวงสร้างผลงานให้ทีมได้มหาศาลจริง ๆ

สิ่งนี้ทำให้พวกที่จงเกลียดจงชังเย่ฮั่นและแคว้นสวรรค์ ต่างมองว่าต้าหวงเป็นหนามยอกอก และรุมด่ามันอยู่ทุกวัน

“สรุปแล้ว สุดท้ายก็ต้องพึ่งต้าหวงอยู่ดี!”

“ความจริงปรากฏแล้วพี่น้อง ถ้าไม่มีต้าหวงช่วย เย่ฮั่นก็ไม่มีอะไรเลย!”

“ฮ่า ๆ ๆ ขอบคุณต้าหวง สรรเสริญต้าหวง!”

“ขนาดนี้ยังมีคนบอกว่าต้าหวงเป็นแค่ก๊วนป่วนสร้างบรรยากาศอีกเหรอ ฉันว่านั่นมันดูถูกต้าหวงเกินไปแล้ว!”

“นั่นสิ ฉันว่าต้าหวงควรเป็นกุนซือของเย่ฮั่นมากกว่านะ!”

“ถ้าใช้สูตรในนิยายแฟนตาซีจีน (เสวียนห้วน) นี่เขาเรียกว่า ‘ผู้คุ้มครองวิถี’ (护道者)!”

“ชื่อนี้เท่ระเบิดเลย ต่อไปนี้ให้เรียกต้าหวงว่าเป็นผู้คุ้มครองวิถีของเย่ฮั่นแล้วกัน!”

........

ผู้ชมต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนทำให้ฐานะ ‘ผู้คุ้มครองวิถี’ ของต้าหวงกลายเป็นเรื่องจริงจังขึ้นมา

คำว่าผู้คุ้มครองวิถี โดยปกติจะใช้ในนิยายแฟนตาซีจีน หมายถึงยอดฝีมือที่คอยปกป้องอัจฉริยะระดับ ‘บุตรศักดิ์สิทธิ์’ หรือ ‘โอรสเทพ’ ในตอนที่พวกเขายังไม่เติบโตเต็มที่

เมื่ออัจฉริยะออกไปฝึกฝน จะมีผู้แข็งแกร่งคอยคุ้มกันอยู่ในเงามืด เพื่อไม่ให้อัจฉริยะเหล่านั้นต้องจบชีวิตลงก่อนเวลาอันควร

คนที่คอยคุ้มครองในเงามืดแบบนี้แหละที่เรียกว่าผู้คุ้มครองวิถี

ตอนนี้ทุกคนต่างบอกว่าต้าหวงคือผู้คุ้มครองวิถีของเย่ฮั่น

ทว่าผู้คุ้มครองวิถีที่ว่านี้ ในตอนนี้กลับกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เอาหน้ามุดชามเนื้อ แล้วเขมือบคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

มองยังไง... ก็ไม่มีราศีของผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเลยสักนิด!

แถมยังดูไม่มีศักดิ์ศรีเลยด้วย!

แต่ก็เป็นต้าหวงตัวนี้นี่แหละ ที่สร้างผลงานอันน่าทึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

ทั้งหาปืนพกมาให้เย่ฮั่น ช่วยเย่ฮั่นค้นหาทรัพยากรและของล้ำค่ามากมาย ผลงานของมันทุกคนต่างประจักษ์แก่สายตา

เจ้านี่คือยอดขุนพลผู้สร้างคุณูปการอย่างแท้จริง!

มื้อค่ำวันนี้ ต้าหวงกินจนพุงกางจนพุงกลมปิ๊ก

เมื่อเห็นท่าทางตลก ๆ ของมัน อารมณ์ของซูเสี่ยวฉีก็เริ่มดีขึ้นบ้าง เธอเริ่มยิ้มออกมาได้เสียที

หลังจากทั้งคู่ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็เข้าไปนอนพักผ่อนในบ้านวิวน้ำตก

ท่ามกลางเสียงน้ำตกที่ดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ ทั้งคู่ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เวลาล่วงเลยเข้าสู่การแข่งขันวันที่ 226

ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ซูเสี่ยวฉียังคงรู้สึกว้าวุ่นใจและนอนหลับไม่สนิท

เรื่องนี้เริ่มทำให้เย่ฮั่นรู้สึกเป็นกังวลจริงจังเสียแล้ว

ทีแรกเขานึกว่าคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่พอดูตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ!

จบบท