บทที่ 21 พ่อมดเฒ่ากับซานกั๋วเอ๋อร์

บทที่ 21 พ่อมดเฒ่ากับซานกั๋วเอ๋อร์

ยักษ์ตนนี้แก่ชรามากแล้ว

ร่างกายของเขาซูบผอมจนเห็นกระดูกที่ห่อหุ้มด้วยผิวหนังสีคล้ำซึ่งเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นและจุดด่างดำ ยักษ์เฒ่าสวมชุดคลุมยาวทำจากผ้าป่านหยาบสีเทา มือซ้ายถือไม้เท้าไม้มะเกลือยาว บนศีรษะล้านเลี่ยนมีรอยสักลวดลายลึกลับลามไปถึงหน้าผากและแก้มบางส่วน

แต่ทว่าด้วยดวงตาที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนและจมูกที่กว้างหนา ทำให้เขาดูไม่น่าเกลียดหรือน่ากลัวเลยแม้แต่น้อย คิ้วสีขาวโพลนทั้งสองข้างยาวลงมาปะปนกับหนวดเคราที่ทิ้งตัวลงไปถึงหน้าอก

"ซาเจีย อาซูลาเค่อซือ?"

เมื่อเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะ เขาก็ยกมือขวาทาบอกแล้วก้มตัวลงคำนับเกาจิ่ง

ความปรารถนาดีที่ยักษ์เฒ่าแสดงออกมานั้น แม้เกาจิ่งจะไม่มีพลังพิเศษที่ได้จากเลือดงู เขาก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน

"ขออภัยด้วยครับ"

เกาจิ่งก้มตัวลงคำนับตอบ "ผมฟังที่ท่านพูดไม่รู้เรื่อง"

เขาสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง นั่นคือเสียงพูดของอีกฝ่ายถูกจงใจกดให้ต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด

นับว่าเป็นการให้เกียรติความรู้สึกของ 'คนจิ๋ว' อย่างเขาอย่างเต็มที่

สิ่งนี้ทำให้เกาจิ่งเผลอเกิดความรู้สึกดีต่อยักษ์ชราตนนี้ขึ้นมาเล็กน้อย

"โอ้"

ยักษ์เฒ่าพลันนึกขึ้นได้

แน่นอนว่าเขาก็ฟังคำพูดของเกาจิ่งไม่ออกเช่นกัน เขาจึงยื่นมือเข้าไปค้นหาในถุงย่ามที่แขวนอยู่ข้างเอวครู่หนึ่ง

สุดท้ายก็หยิบป้ายไม้สีน้ำตาลดำออกมาหนึ่งชิ้น

กร๊อบ!

ป้ายไม้ถูกยักษ์เฒ่าบีบจนแตกละเอียดในมือ พลันมีแสงสว่างวาบขึ้นมาบนฝ่ามือของเขา

เขาชูนิ้วชี้ขึ้นแล้วชี้มาที่เกาจิ่งเบาๆ

ประกายแสงสีเงินพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว และบินเข้าหาเกาจิ่งอย่างเงียบเชียบ

เกาจิ่งหลบไม่พ้น แสงดาวเหล่านั้นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาและหายวับไปจนหมดสิ้น!

เกาจิ่งไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ในร่างกาย เพียงแต่รู้สึกเหมือนมีความทรงจำบางอย่างเพิ่มเข้ามาในสมอง

ยักษ์เฒ่าแบมือออก เศษป้ายไม้ร่วงหล่นลงสู่พื้น

เขากล่าวขึ้นอีกครั้งว่า "สวัสดี ผู้สืบทอดชนเผ่าบรรพกาลจากขุมนรก"

เกาจิ่งถึงกับอึ้ง

เพราะสิ่งที่ยักษ์เฒ่าพูดออกมายังคงเป็นภาษาเดิม แต่คราวนี้เขากลับเข้าใจความหมายทั้งหมดอย่างสมบูรณ์!

เกาจิ่งอ้าปากค้าง ไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี

ควรจะตอบเป็นภาษาทางการดีไหมนะ?

ยังไม่ทันที่เกาจิ่งจะอ้าปากพูด ยักษ์เฒ่าก็กล่าวอย่างขออภัยว่า "ต้องขอโทษด้วย ป้ายมนตราสดับวจีสามารถทำให้เจ้าฟังภาษาต้าหวงรู้เรื่องเท่านั้น ข้าไม่มีป้ายมนตราสื่อสารระดับสูงกว่านี้ จึงไม่สามารถทำให้เจ้าเข้าใจภาษาต้าหวงได้ในทันที"

เกาจิ่งรีบส่ายหน้าเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

แค่ฟังรู้เรื่องก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว

ช่างเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์จริงๆ

ในตอนนั้นเอง เด็กหญิงคนเมื่อครู่ก็ยกเก้าอี้ไม้จันทน์ม่วงตัวหนึ่งเข้ามา

ถึงแม้เก้าอี้จะสูงและใหญ่กว่าตัวเธอ แต่เธอกลับยกมันมาได้อย่างสบายๆ

นี่คือพรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์อย่างนั้นหรือ?

"ข้าเชื่อว่าเจ้าคงมีข้อสงสัยมากมาย..."

ยักษ์เฒ่านั่งลงบนเก้าอี้ไม้แล้วกล่าวว่า "พวกเราค่อยๆ คุยกันก็ได้"

เกาจิ่งมีข้อสงสัยมากมายจริงๆ เขาจึงพยักหน้าแล้วนั่งขัดสมาธิลงบนโต๊ะไม้

ความจริงแล้วจากการสนทนาเพียงไม่กี่ประโยคเมื่อครู่ เกาจิ่งก็ได้รับข้อมูลมาไม่น้อยแล้ว

ในโลกหลัก หากจู่ๆ มีคนจิ๋วที่มีส่วนสูงเพียง 10 กว่าเซนติเมตรปรากฏตัวขึ้นมา เรื่องนี้จะต้องกลายเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วโลกอย่างแน่นอน และใครก็ตามที่พบเห็นย่อมต้องรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ

ทว่าสำหรับยักษ์เฒ่าตนนี้ เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจกับตัวเกาจิ่งมากนัก

เขาเรียกเกาจิ่งว่า 'ชนเผ่าบรรพกาล' และบอกว่าเกาจิ่งมาจาก 'ขุมนรก'

เรื่องนี้น่าสนใจมาก

คำพูดของอีกฝ่ายเผยข้อมูลออกมา 2 ประการ

ประการแรกคือ ในโลกใบใหญ่แห่งนี้มี 'คนจิ๋ว' ที่เหมือนกับเกาจิ่งอาศัยอยู่

นั่นก็คือกลุ่มคนที่ถูกเรียกว่าชนเผ่าบรรพกาลแห่งขุมนรก

ประการที่สองคือ ยักษ์เฒ่าเคยเห็นคนกลุ่มนี้มาก่อน!

ก่อนหน้านี้ตอนที่เกาจิ่งฟื้นขึ้นมา สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือการที่ตัวเขาซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดจะถูกมองว่าเป็นสัตว์ประหลาดและถูกกำจัด

ตอนนี้ความกังวลเหล่านั้นยังไม่หายไปทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ลดลงไปมากกว่าครึ่ง

ดังนั้นเขาจึงสามารถสงบสติอารมณ์ลงชั่วคราว เพื่อสนทนากับยักษ์เฒ่าได้

"ก่อนอื่น ข้าขอแนะนำตัวก่อน"

ยักษ์เฒ่าลูบเครายาวของตัวเองแล้วกล่าวว่า "ข้ามีชื่อว่าซานเหยียน เป็นพ่อมดแห่งเผ่าซานเยว่"

"มหาพ่อมดต่างหาก"

เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ พลันแทรกขึ้นมาแก้ไข "คุณปู่เป็นมหาพ่อมดค่ะ!"

เธอพูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจมาก

เธอเบียดตัวเข้าไปอิงแอบอยู่ข้างกายพ่อมดเฒ่าอย่างใกล้ชิด

"หึๆ"

ซานเหยียนลูบหัวเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู จนทำให้ผมเผ้าของเธอยิ่งยุ่งเหยิงเข้าไปใหญ่

พ่อมดเฒ่าแห่งเผ่าซานเยว่กล่าวต่อว่า "นักรบของเผ่าเราพบตัวเจ้าตอนที่พวกเขากำลังออกล่าพรรณวัวป่า ตอนนั้นเจ้านอนสลบอยู่บนท่อนไม้ผุๆ ท่อนหนึ่ง"

"นักรบของพวกเราพบเห็ดนิทรามรณะอยู่ใต้ท่อนไม้นั่น..."

หลังจากฟังคำอธิบายของพ่อมดเฒ่า เกาจิ่งถึงได้เข้าใจ

ที่แท้เขาก็โดนเห็ดชนิดหนึ่งเล่นงานเข้านี่เอง

เห็ดนิทรามรณะนี้ไม่ธรรมดาเลย เงื่อนไขการเติบโตของมันเข้มงวดมาก ดังนั้นจำนวนของมันจึงมีน้อยมาก

เห็ดนิทรามรณะสามารถปล่อยกลิ่นพิเศษออกมา เมื่อสัตว์ตัวเล็กๆ เดินผ่านและได้กลิ่นก็จะสลบไปในทันที

จากนั้นเห็ดนิทรามรณะจะรีบงอกรากจำนวนมหาศาลแทงทะลุเข้าสู่ร่างกายของเหยื่อเพื่อปล่อยพิษ เพื่อกัดกร่อนและละลายกล้ามเนื้อกับกระดูกของเหยื่อให้กลายเป็นของเหลวเพื่อดูดซึมสารอาหารไปหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ใหม่ของมัน

นี่จึงเป็นที่มาของชื่อเห็ดนิทรามรณะ

เกาจิ่งถือว่าทั้งโชคร้ายและโชคดีในเวลาเดียวกัน

โชคร้ายที่เขาดันไปเจอเห็ดที่หายากชนิดนี้ แต่โชคดีที่ถูกนักรบของเผ่าซานเยว่พบเข้าและพากลับมา

ทำให้เขาไม่ต้องกลายเป็นปุ๋ยให้กับเห็ดนิทรามรณะ

"ขอบคุณครับ!"

เกาจิ่งก้มตัวลงคำนับขอบคุณ

ถึงแม้เขาจะพูดภาษาต้าหวงไม่ได้ แต่อีกฝ่ายย่อมเข้าใจความหมายแน่นอน

"ไม่ต้องเกรงใจไป"

พ่อมดเฒ่ายิ้มตอบ "เมื่อตอนที่ข้ายยังเยาว์วัย ข้าเคยเดินทางไปท่องเที่ยวที่นครแห่งหมื่นราชา และได้พบกับชนเผ่าบรรพกาลของพวกเจ้าที่นั่น เผ่าพันธุ์ของพวกเรามีต้นกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกัน ย่อมควรที่จะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน"

ข้อมูลนี้ช่างหนักแน่นนัก

เกาจิ่งจดจำคำว่า 'นครแห่งหมื่นราชา' และ 'ต้นกำเนิดเดียวกัน' เอาไว้ในใจ

คำพูดของพ่อมดเฒ่ายังช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาเมื่อครู่นี้อีกด้วย

"เอาละ"

พ่อมดเฒ่ากล่าวว่า "แขกผู้มาจากขุมนรก ข้าขอถามว่าเจ้าตั้งใจจะออกเดินทางท่องเที่ยวต่อ หรืออยากจะพักอาศัยอยู่ที่เผ่าของเราสักระยะหนึ่ง?"

เกาจิ่งรีบพยักหน้าทันที "ผมอยากพักอยู่ที่นี่สักพักครับ!"

นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดในการทำความรู้จักกับโลกใบใหญ่ แม้ว่าจะมีความเสี่ยงอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป

อืม แน่นอนว่าไม่ได้เป็นเพราะถูกดึงดูดด้วยไม้จันทน์ม่วงชั้นยอดที่มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วนและหาได้ง่ายๆ ที่นี่หรอกนะ!

พ่อมดเฒ่าไม่ได้เข้าใจความหมายของเกาจิ่งผิดไป "ข้าคิดว่าเจ้าคงเลือกที่จะอยู่ต่อ งั้นข้าจะสอนภาษาต้าหวงให้เจ้าก่อนที่ฤทธิ์ของป้ายมนตราสดับวจีจะหมดลง"

ดวงตาของเกาจิ่งพลันเป็นประกาย นี่มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ!

แน่นอนว่าเขามองออกว่าพ่อมดเฒ่าตรงหน้าไม่ใช่บุคคลธรรมดา และครอบครองพลังที่เหนือธรรมชาติ

หากได้เรียนรู้กับอีกฝ่าย แม้จะเป็นเพียงการเรียนภาษา เขาก็เชื่อว่าจะได้รับประโยชน์มากมายมหาศาลแน่นอน!

เกาจิ่งลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับพ่อมดเฒ่าอีกครั้งอย่างนอบน้อม

พ่อมดเฒ่ายิ้มบางๆ

"จริงด้วย"

เขาชี้ไปที่เด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วกล่าวว่า "ในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ที่เผ่าของเรา ซานกั๋วเอ๋อร์จะเป็นคนคอยดูแลเจ้า"

เอ๊ะ?

เกาจิ่งถึงกับอึ้งไปเลย

จะให้แม่หนูน้อยคนนี้เป็นคนดูแลเขางั้นเหรอ?

ล้อเล่นกันหรือเปล่าเนี่ย!

และในขณะที่เกาจิ่งมองไปทางเด็กหญิง แม่หนูน้อยที่ชื่อซานกั๋วเอ๋อร์คนนี้ก็หันหัวกลับมามองเขาเช่นกัน

สายตาของทั้งสองประสานกัน ตาเล็กจ้องมองตาโต

เกาจิ่งคือตาเล็ก

ซานกั๋วเอ๋อร์คือตาโต!

ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างเหลอหลา

[จบตอน]