ตอนที่ 13 โหมดดันเจี้ยนทรัพยากร

ตอนที่ 13 โหมดดันเจี้ยนทรัพยากร

เจียงหลิวรู้ดีถึงคุณค่าของดันเจี้ยนทรัพยากรในเกม สามารถพูดได้ว่า ตั้งแต่เกมเปิดเซิร์ฟจนถึงปิดเซิร์ฟ มันคือหนึ่งในดันเจี้ยนที่ต้องฟาร์มทุกวันโดยไม่มีข้อยกเว้น

พอได้ยินว่าแค่ขั้นหลอมปราณระดับแปดก็สามารถปลดล็อกดันเจี้ยนทรัพยากรได้ เขาก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที

นี่มันดันเจี้ยนที่รีเฟรชทุกวัน ฟาร์มได้ก่อนหนึ่งวันก็คือกำไรหนึ่งวัน

“เร็ว เทรดในเกมให้ฉันหน่อย”

เจียงหลิวส่งคำขอเทรดให้หลี่ตงเจ๋อในเกมยุคบำเพ็ญเซียน ใช้โอสถหลอมปราณ 5 เม็ด แลกสมุนไพรวิญญาณสิบปีมา 30 ต้น

ไม่กี่นาทีต่อมา

สมุนไพรวิญญาณสิบปี 30 ต้นนี้ ถูกเขาหลอมกลายเป็นโอสถหลอมปราณ 14 เม็ด

กำไรเลือดสาด!

เจียงหลิวสีหน้าสั่นสะท้าน กัดฟันแน่น ลุกลงจากโต๊ะเรียน เดินตรงไปยังแท่นบรรยาย ก่อนจะพูดเสียงเบากับครูประจำชั้นที่ยืนอยู่บนนั้นว่า “ครูครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับเพื่อนๆ ได้ไหม?”

“เธอจะทำอะไร?”

ครูประจำชั้นมองเจียงหลิวด้วยสายตาเคลือบแคลง

“เรื่องดีๆ”

เจียงหลิวหันไปเผชิญหน้ากับเพื่อนทั้งห้อง สูดหายใจลึก ก่อนจะตะโกนเสียงดังว่า “ฉันได้สูตรโอสถหลอมปราณมา หนึ่งเม็ดแลกสมุนไพรวิญญาณสิบปี 5 ต้น ใครสนใจมาเทรดกันได้!”

เสียงของเขาดังชัด ก้องไปทั่วห้องเรียนที่ปิดสนิท ทำให้นักเรียนทุกคนที่กำลังฝึกอยู่สะดุ้ง หันมามองเขาด้วยความตกตะลึง

“สูตรโอสถหลอมปราณ? ของแบบนั้นไม่ได้แพงโคตรเลยหรอกเหรอ? นายไปเอามาจากไหน?”

“อัตราสำเร็จของโอสถหลอมปราณเท่าไหร่? อัตราแลกเปลี่ยนนี้มันโหดเกินไปแล้ว!”

“สมุนไพรวิญญาณสิบปี 5 ต้น จะไปหาจากที่ไหนกันล่ะ!”

“ฉันมี ฉันมี!”

เพราะสุ่มกาชาถาวรไม่ไหว แหล่งผลิตวัตถุดิบสมุนไพรมีแค่โหมดเนื้อเรื่องเท่านั้น แต่ตอนนี้นักเรียนส่วนใหญ่เพิ่งอยู่แค่ขั้นหลอมปราณระดับหนึ่ง ยังผ่านด่านโหมดเนื้อเรื่องไม่ถึงสองด่านเลยด้วยซ้ำ

พูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้รวบรวมกำลังทั้งห้อง เจียงหลิวก็ได้สมุนไพรวิญญาณสิบปีมาแค่ 50 ต้น แถมยังเป็นการรวมกันของคนแค่สองสามคนอีกต่างหาก

มันน้อยเกินไปแล้ว หลี่ตงเจ๋อคนเดียวแทบจะสูบทั้งห้องไปได้

เจียงหลิวสีหน้าจนปัญญา กลับไปนั่งที่ ก่อนจะสลับเข้าไปในเกมแล้วปรุงยาต่อ

สมุนไพรวิญญาณสิบปี 50 ต้น จ่ายโอสถหลอมปราณ 10 เม็ด ได้โอสถหลอมปราณกลับมา 27 เม็ด

ปริมาณยังน้อยเกินไปอยู่ดี!

เจียงหลิวเกาหัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันสายตาไปยังช่องแชทมุมล่างซ้าย

เมื่อเทียบกับช่องแชทที่เงียบเหงาเมื่อวาน วันนี้ช่องแชทคึกคักขึ้นมาก โดยเฉพาะแชทโลก ข้อความวิ่งรัวจนแทบอ่านไม่ทัน

เขากวาดตามองคร่าวๆ ส่วนใหญ่เป็นการรับสมัครคน เพื่อเตรียมตั้งสำนักในอนาคต มีเพียงส่วนน้อยที่คุยเล่นกัน และยังมีคนเอาอาวุธเวทมาโชว์โอ้อวด ไม่ได้วุ่นวายเกินไป แต่ก็ไม่มีข้อมูลที่มีประโยชน์สักเท่าไหร่

วันที่สองของการเปิดเซิร์ฟ คนที่ไปถึงขั้นหลอมปราณระดับห้าได้ ไม่มีข้อยกเว้น ล้วนเป็นผู้เล่นสายเติมเงิน ต่อให้พรสวรรค์จะสูงล้ำแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพึ่งการฝึกอย่างเดียวแล้วมาถึงขั้นหลอมปราณระดับห้า

ผู้เล่นขั้นหลอมปราณระดับห้ามีมากจนสามารถคุยแชทจนล้นจอได้ ทำได้แค่พูดว่า เขตที่ 4 ของพวกเขา คนรวยเยอะจริงๆ

ในช่องแชท แชทโลกคือการพูดคุยทั้งเขต เขตที่ 4 เทียนเฉามีผู้เล่นหลายร้อยล้านคน ถ้าไม่มีการจำกัดการส่งข้อความ และต้องใช้หินวิญญาณ คงมองไม่เห็นข้อความอะไรเลย

นอกจากแชทโลก ยังมีแชทภูมิภาค ซึ่งสามารถเห็นได้เฉพาะข้อความของเมืองที่ตัวเองอยู่ จำนวนผู้เล่นน้อย ข้อความก็น้อย และอาจเป็นเพราะอยู่เมืองเดียวกัน บรรยากาศก็ไม่ได้ดุเดือดเท่าไหร่

เพราะถ้าด่ากันในแชทโลก มันไม่สะดวกจะตามไปจัดการกันข้ามมณฑลในชีวิตจริง

แต่ถ้าเป็นเมืองเดียวกันไม่เหมือนกัน นายแค่กล้าด่า เจอคนอารมณ์ร้อนก็ลากไปจัดกันนอกรอบทันที ทุกคนเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ต่างเป็นคนมีเงิน ใครจะกลัวใครกัน

เจียงหลิวลังเลอยู่สองวินาที สุดท้ายก็เลือกโพสต์ข้อความนิรนามในแชทภูมิภาค

[ นิรนาม : โอสถหลอมปราณ 1 เม็ด แลกสมุนไพรวิญญาณสิบปี 5 ต้น รับไม่จำกัด ใครมีแอดเพื่อนฉันมาได้เลย ]

ทันทีที่ข้อความนี้ถูกส่งออกไป เจียงหลิวก็เห็นช่องโซเชียลของตัวเองกะพริบไม่หยุด มีคนหลายร้อยหลายพันส่งคำขอเป็นเพื่อนเข้ามาในเสี้ยววินาที ทำเอาหนังศีรษะเขาด้านชาไปหมด

ยังดีที่เขาเปิดโหมดนิรนามไว้ ซ่อนข้อมูลส่วนตัวทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเขาคงโด่งดังไปทั่วทั้งเมืองแล้ว

เพียงหนึ่งนาที ช่องโซเชียลของเขาก็มีคำขอเป็นเพื่อนทะลุหลักพัน แถมยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องรีบปิดการรับคำขอ

มันบ้าคลั่งเกินไป แค่แลกยาเองนะ ถึงกับต้องขนาดนี้เลยหรือ?

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่สามารถซื้อสูตรโอสถได้ และสามารถเอาโอสถหลอมปราณมาแลกสมุนไพรได้ จะเป็นคนระดับไหน แน่นอนว่าต้องมีคนมากมายอยากเกาะคนเก่ง ขอร้องให้ได้โอสถหลอมปราณแค่ไม่กี่เม็ด

ขอทานในโลกออนไลน์ยังมีในเกมมือถือขยะ แล้วนับประสาอะไรกับเกมล้ำยุค

เจียงหลิวเปิดรายชื่อเพื่อนด้วยความหวาดหวั่น เลือกเพิ่มทีละคน เทรดเสร็จก็ลบทิ้งทันที ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ

คำขอเพื่อนหนึ่งพันแปดร้อยกว่าคน ทำให้เขายุ่งไปพักใหญ่

เพิ่มเพื่อน เทรด ลบเพื่อน

โอสถหลอมปราณหมดแล้ว

ปรุงยาเสร็จ ก็ไปเทรดต่อ

วนซ้ำไม่สิ้นสุด

เมื่อเวลาผ่านไป โอสถหลอมปราณในกระเป๋าของเจียงหลิวก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ มากขึ้นเรื่อยๆ จนจำนวนทำให้เขาตกใจเล็กน้อย

คำขอเป็นเพื่อนหนึ่งพันแปดร้อยกว่าคน เขาทำกำไรได้โอสถหลอมปราณถึง 714 เม็ด!

เชี่ยเอ๊ย!

แบบนี้ยังจะฝึกเองไปทำไมอีก!

กินยาเล่นไปเลยดีกว่า!

เกมนี้เล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว กินก่อนเป็นอันดับแรก

เจียงหลิวกดใช้งานโอสถหลอมปราณรัวๆ โยนเข้าปากทีละเม็ด ค่าบำเพ็ญพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

[ ใช้โอสถหลอมปราณ ค่าบำเพ็ญ +100 ]

[ ใช้โอสถหลอมปราณ ค่าบำเพ็ญ +100 ]

[ ใช้โอสถหลอมปราณ ค่าบำเพ็ญ +100 ]

[ ระดับพลังเพิ่มเป็นขั้นหลอมปราณระดับแปด ]

[ คำเตือน : ระดับพลังของคุณถึงขั้นหลอมปราณขั้นปลายแล้ว ผลของโอสถเวทระดับต่ำสุดจะลดลงมาก ]

[ ใช้โอสถหลอมปราณ ค่าบำเพ็ญ +25 ]

[ ใช้โอสถหลอมปราณ ค่าบำเพ็ญ +25 ]

เจียงหลิว “????”

เจียงหลิวหยุดชะงักทันที เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนในหัว เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

ขั้นหลอมปราณขั้นปลาย?

กินโอสถเวทระดับต่ำแล้วผลลดเหลือหนึ่งในสี่?

เวรเอ๊ย มีระบบแบบนี้ด้วยเหรอ!

เจียงหลิวหน้าดำปี๋ มองโอสถหลอมปราณหลายร้อยเม็ดในกระเป๋า รู้สึกว่ามันไม่หอมหวานหอมอีกต่อไปแล้ว

เขาเคยคาดเดาไว้เหมือนกัน ว่าเกมนี้คงไม่ปล่อยให้ผู้เล่นกินยาไปจนกลายเป็นเซียนได้ เกมไหนก็ไม่มีทางแบบนั้น

แต่บทลงโทษการกินยานี่ มันมาเร็วเกินไปหน่อยไหม?

เขาคิดว่าอย่างน้อยต้องถึงขั้นก่อรากฐานก่อน โอสถหลอมปราณถึงจะใช้ไม่ได้ แต่ไม่คิดเลยว่าแค่ขั้นหลอมปราณขั้นปลาย ประสิทธิภาพก็ลดลงมากแล้ว

น่าเสียดาย เขายังคิดจะกินให้ทะลุไปถึงขั้นก่อรากฐานโดยตรง แบบนี้จบเห่แล้ว

“ก็ยังดี อย่างน้อยก็ไม่เสียแรงเปล่า”

แม้จะรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมาก โอสถหลอมปราณเป็นแค่โอสถเวทระดับต่ำเท่านั้น รอให้ได้โอสถเวทระดับกลางหรือระดับสูง เขาก็กินต่อได้เหมือนเดิม

โอสถหลอมปราณหลายร้อยเม็ด ทำให้ระดับหลอมโอสถเพิ่มขึ้นสองระดับ ด้วยระดับที่เขามีตอนนี้ ต่อให้หลอมโอสถเวทระดับกลางหรือระดับสูง อัตราสำเร็จก็ไม่ต่ำแล้ว

แพ็กเกจเติมครั้งแรก เตาชื่อเลี่ยน สมคำร่ำลือจริงๆ!

ขั้นหลอมปราณระดับเจ็ด แปด เก้า ถือเป็นขั้นหลอมปราณขั้นปลาย โอสถหลอมปราณหนึ่งเม็ดเพิ่มค่าบำเพ็ญแค่ 25 แต้ม?

งั้นกินไปก็ไม่ขาดทุน!

ยังไงซะเขาก็ห่างจากการขึ้นทำเนียบอันดับแค่ระดับเดียวแล้ว!

ในขณะที่เลื่อนขึ้นสู่ขั้นหลอมปราณระดับแปด ข้อความระบบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นเลื่อนขั้นถึงขั้นหลอมปราณระดับแปด ปลดล็อกฟังก์ชัน “โหมดดันเจี้ยนทรัพยากร” ]

ดันเจี้ยนทรัพยากร เปิดแล้ว!

วันที่สองของการเปิดเซิร์ฟเขตที่ 4 เทียนเฉาในเกมยุคบำเพ็ญเซียน!

ขั้นหลอมปราณระดับแปด!

พวกสายโหดเซิร์ฟหนึ่งกำลังทำอะไรกันอยู่ เล่นเกมเป็นกันไหม สองปีกว่าจะถึงขั้นแก่นทอง กากเองหรือเปล่า!

ตั้งแต่เมื่อวานตอนเปิดเซิร์ฟแล้วเจียงหลิวไปติดไคลเอนต์เวอร์ชันลด 100 เท่า เขาก็รู้แล้วว่าหนทางบำเพ็ญเซียนของตัวเองจะราบรื่น แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะเลเวลขึ้นเร็วขนาดนี้

นี่ก็ขั้นหลอมปราณระดับแปดแล้ว?

การบำเพ็ญเซียนมันง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่ว่าเขาจะไม่อยากเชื่อแค่ไหน แต่มันก็เป็นความจริงว่าเขามาถึงขั้นหลอมปราณระดับแปดแล้ว

เจียงหลิวสีหน้าลอยๆ เล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็ว ก็แค่ขั้นหลอมปราณ ระดับล่างสุดของการบำเพ็ญเซียน ไม่มีอะไรให้โอ้อวด

เขานิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะหันไปมองฟังก์ชันใหม่ [ โหมดดันเจี้ยนทรัพยากร ]

[ โหมดดันเจี้ยนทรัพยากร ] อยู่ข้างๆ [ โหมดเนื้อเรื่อง ] กดเข้าไปแล้ว ดันเจี้ยนสามอันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ชื่อของทั้งสามดันเจี้ยนคือ [ เสาทองเกล็ดมังกร ] [ กลไกอาวุธลับ ] [ ป่าเซียนหญ้าหิน ]

แยกเป็นดันเจี้ยนหินวิญญาณ ดันเจี้ยนค่าบำเพ็ญ และดันเจี้ยนวัตถุดิบ

ตอนนี้เปิดให้เล่นแค่ช่วงแรก ต้องถึงขั้นก่อรากฐานถึงจะปลดล็อกช่วงที่สอง

เป็นดันเจี้ยนทรัพยากรแบบมาตรฐานทั่วไป ไม่มีอะไรต้องดูมาก เจียงหลิวกดเข้า [ เสาทองเกล็ดมังกร ] ทันที

[ เสาทองเกล็ดมังกร : ภายในเวลา 5 นาที โจมตีเสาทองเกล็ดมังกร ยิ่งสร้างความเสียหายได้มาก ก็จะได้รับหินวิญญาณมากเท่านั้น ]

น้ำตาจะไหล ในที่สุดก็มีช่องทางหาหินวิญญาณเพิ่มอีกทางแล้ว!

ก็แค่ตีเสาง่ายๆ

เจียงหลิวเปิดใช้งานฟังก์ชัน “เสมือนจริง” ทันใดนั้น สายตาของเขาก็มืดลง โลกหมุนคว้าง ก่อนจะเข้าสู่โลกเซียนจำลอง

พอลืมตาขึ้น ตอนนี้เขายืนอยู่ในลานฝึกที่ปูด้วยหินสีขาว ตรงกลางตั้งเสาทรงกระบอกสีทองสูงสิบจั้ง บนผิวเสาสลักลายมังกรทอง และอักขระประหลาดจำนวนมาก

นับถอยหลังสิบวินาที

เจียงหลิวกำกระบี่อรุณรุ่งแน่น พอเวลานับถอยหลังสิ้นสุด ปราณวิญญาณในร่างก็ระเบิดออกทันที ก่อปราณกระบี่หลายสายใส่เสาทองเกล็ดมังกรกลางอากาศ!

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!

เสาทองเกล็ดมังกรสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ถูกโจมตีจนเหวี่ยงทองคำแท่งออกมาทีละก้อนๆ โปรยลงมาราวกับดอกไม้โปรยฟ้า กระแทกพื้นเกิดเสียงกริ๊งๆ ก่อนจะสลายหายไปเหมือนภาพลวงตา

โคตรบ้านๆ เลย!

เจียงหลิวมองทองคำที่โปรยเต็มฟ้า ตาแทบถลน มือยิ่งฟันเร็วขึ้น ฟันอย่างเมามัน

แค่สามวินาที เขาก็หมดแรงแล้ว ปราณกระบี่กว่าสิบสายถูกฟันออกไปจนปราณวิญญาณในร่างเหือดแห้ง

พลังปราณของขั้นหลอมปราณมันน้อยเกินไปหรือเปล่า?

แม้ปราณจะหมด เจียงหลิวก็ไม่หยุด เขายกกระบี่อรุณรุ่งขึ้นฟันเสาทองเกล็ดมังกรอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ได้ฝึกวิชากระบี่อะไร ก็แค่ฟันลวกๆ อย่างเดียว เสียงโลหะกระทบกันดังต่อเนื่องไม่หยุด จนกระทั่งครบ 5 นาที