ตอนที่ 9 เสมือนจริง

ตอนที่ 9 เสมือนจริง

“แต่ว่า”

ในขณะที่นักเรียนทุกคนกำลังผิดหวัง ครูประจำชั้นกลับเปลี่ยนน้ำเสียง แล้วพูดต่อว่า “แม้ว่าโรงเรียนเราจะเลี้ยงนักเรียนมัธยมปลายปีสามทั้งชั้นทั้งปีไม่ได้ แต่เลี้ยงหนึ่งห้องทั้งปีได้”

“โรงเรียนตัดสินใจว่าจะคัดนักเรียนชั้นยอดสามสิบคนจากมัธยมปลายปีสามเจ็ดห้อง มาจัดตั้งเป็นห้องสอบเซียน เพื่อฝึกฝนอย่างเข้มข้น”

“สิบวันนี้ คือช่วงเวลาที่โรงเรียนจะดูพรสวรรค์ และทัศนคติในการฝึกของพวกเธอ”

“หลังสิบวัน นักเรียนสามสิบอันดับแรกที่มีระดับพลังสูงที่สุดในมัธยมปลายปีสามทั้งหมด จะถูกรวมเข้าสู่ห้องสอบเซียน โรงเรียนจะใช้ทรัพยากรจำนวนมากฝึกฝนเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม”

“นักเรียนที่ไม่ได้เข้าห้องสอบเซียนก็อย่าท้อแท้หมดหวัง ห้องสอบเซียนจะมีการจัดอันดับทุกเดือน หากมีใครระดับพลังสูงกว่าอันดับสุดท้ายของห้องสอบเซียน ก็สามารถแทนที่ตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ทันที”

ต้องบอกว่าสามเขตเมื่อสองปีก่อนทำตัวอย่างไว้ดีจริงๆ เขตที่ 4 เพิ่งเปิดเซิร์ฟวันที่สอง โรงเรียนก็วางแผนรับมือออกมาแล้ว

ผลักดันหนักสิบวัน!

สามสิบอันดับแรกเข้าสู่ห้องสอบเซียน!

ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์!

เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องพลันหัวใจสั่นสะท้าน คนที่พรสวรรค์ดีก็ลำพองใจ ส่วนคนที่พรสวรรค์แย่หน้าก็ดำคล้ำ

ก่อนหน้านี้มีเด็กเรียนเทพ พวกเขายอมรับแล้ว ตอนนี้ยังโผล่เด็กเซียนเทพมาอีกคน

ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ!

แต่ก็หมดหนทาง

ในยุคที่ทรัพยากรทางสังคมแทบจะล้นเกิน ทรัพยากรการศึกษาก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะเฉลี่ยเท่าๆ กัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยุคที่ทรัพยากรบ่มเพาะขาดแคลนอย่างยิ่งในตอนนี้ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ยุติธรรมอย่างสมบูรณ์พร้อม

ทุกคนล้วนเป็นผู้ได้รับประโยชน์จากการศึกษาภาคบังคับเก้าปี เป็นคนรุ่นใหม่ยุคปัจจุบันที่เคยผ่านแรงกระแทกจากยุคข้อมูลระเบิด จะบอกว่ายอมรับได้ทั้งหมดก็คงไม่ใช่ แต่อย่างน้อยก็เข้าใจ

เปิดเซิร์ฟพร้อมกัน จุดเริ่มต้นเดียวกัน สิบวันก็ดูว่าใครวิ่งได้เร็วกว่า

เร็วหนึ่งก้าวก็เร็วทุกก้าว คือเหตุผลนี้เอง

ฉันจะฝึกฝน!

ฉันจะอยู่โรงเรียนดูดซับหินวิญญาณ!

ฉันจะเข้าห้องสอบเซียน!

เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องเกิดจิตต่อสู้ฮึกเหิม วิชาผสานต้นกำเนิดทุกคนก็เหมือนกัน หินวิญญาณทุกคนก็ดูดซับอยู่ ใครจะด้อยกว่าใคร?

สิ่งเดียวที่ต่างกัน ก็แค่พรสวรรค์เริ่มต้นเท่านั้น ในช่วงต้นของขั้นหลอมปราณ ผลกระทบของพรสวรรค์ต่อความเร็วในการฝึกแทบจะมองข้ามได้

ทุกอย่างเหมือนกัน แล้วต้องแข่งอะไรกัน?

แข่งกันตรงความไม่เหมือน!

อย่างในห้องหนึ่งนี้ หลี่ตงเจ๋อก็คือคนพิเศษ บ้านเขามีเงิน นี่แหละคือความไม่เหมือน

แน่นอน ยังมีคนที่พิเศษยิ่งกว่า

“ห้องสอบเซียนต้องมีที่ของฉันแน่!”

เจียงหลิวมั่นใจมาก ตอนนี้เขาอยู่ขั้นหลอมปราณระดับห้า มีรากวิญญาณสูงสุดติดตัว ถ้าเข้าห้องสอบเซียนไม่ได้ หมายังไม่เชื่อ

ทรัพยากรการศึกษาของโรงเรียนคือทรัพยากรเดียวที่ตอนนี้เขาสามารถรับได้ฟรี ต้องแย่งมาให้ได้!

คำพูดของครูประจำชั้น และการจัดตั้งห้องสอบเซียนจุดไฟความกระตือรือร้นในการบำเพ็ญเซียนของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องขึ้นมาอีกครั้ง นิสัยที่เดิมทีนั่งไม่ติดถูกกดลงไปในพริบตา ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนล้วนกำลังฝึกวิชาผสานต้นกำเนิด

แต่ไม่ได้จดจ่อเต็มสมาธิ

นี่เป็นวันที่สองของการฝึกฝนแล้ว นักเรียนทุกคนทำสองอย่างพร้อมกันได้แล้ว ด้านหนึ่งฝึกวิชาผสานต้นกำเนิด อีกด้านก็เข้าสู่เกม ทำงานที่เริ่มมาตั้งแต่ตื่นเช้าต่อไป

ฟาร์มเนื้อเรื่องไม่หยุด!

กิจกรรมเปิดเซิร์ฟเพื่อรับก่อรากฐานสมบูรณ์แบบ ทำให้ยุคบำเพ็ญเซียนที่เดิมทีไม่มีอะไรทำ ระเบิดความคึกคักขึ้นมา

ใส่หินก่อรากฐานก็สามารถหลอมเป็นขั้นก่อรากฐานสมบูรณ์แบบ ส่วนช่องทางได้รับหินก่อรากฐานมีเพียงแพ็กเกจ และโหมดเนื้อเรื่องเท่านั้น

แพ็กเกจ คนเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ซื้อไม่ไหว มีเพียงมหาเศรษฐีสายเปย์เท่านั้นที่จะใช้เงินซื้อแพ็กเกจรับก่อรากฐานสมบูรณ์แบบ

ผู้เล่นจนๆ เติมไม่ไหว งั้นก็มีแต่ต้องฟาร์ม

เวลากิจกรรมยาวนานหนึ่งเดือน รวมกันแล้วมีเจ็ดร้อยกว่าชั่วโมง ขอแค่แช่อยู่ในโหมดเนื้อเรื่องทุกวินาที ย่อมต้องฟาร์มก่อรากฐานสมบูรณ์แบบออกมาได้แน่!

เติมเงินเปลี่ยนชะตา สายฟาร์มก็เปลี่ยนชะตาได้เหมือนกัน!

แม้เจียงหลิวจะตั้งใจใช้แพ็กเกจเพื่อรับก่อรากฐานสมบูรณ์แบบ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ไปฟาร์มในโหมดเนื้อเรื่อง

เขาก็ต้องฟาร์ม!

ไม่ใช่เพื่อหินก่อรากฐาน แต่เพื่อการต่อสู้จริง!

หลังเจียงหลิวปรับสมดุลวิชาสามวัฏจักรเรียบร้อย ก็หันกลับเข้าสู่ยุคบำเพ็ญเซียน เปิดโหมดเนื้อเรื่อง แล้วกดด่าน 1-7

ในด่าน 1-6 แม้ตัวเอกจะฆ่าศิษย์พี่ของสำนักหลิงอวิ๋นตาย แต่ในขณะเดียวกันบุตรีเจ้าเมืองก็ตายด้วย ทำให้เขาโมโหจนออกจากเกมโดยตรง

ตอนนี้เขาฟื้นอารมณ์กลับมาแล้ว กลับมาอีกครั้งและมุ่งตรงสู่ด่าน 1-7!

กดเปิดด่าน 1-7 เนื้อเรื่องต่อจากครั้งก่อน ก่อนจะเริ่ม มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าจอด่าน

[ ผู้เล่น VIP1 ผู้ทรงเกียรติ คุณได้ปลดล็อกฟังก์ชัน ‘เสมือนจริง’ ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่ ]

[ ใช่ ]

ในชั่วพริบตาที่ตกลง เจียงหลิวพลันรู้สึกว่าสมองหนักอึ้ง หัวหมุนตาลาย สายตามืดลง ฟ้าดินเปลี่ยนผัน

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองปรากฏอยู่ในจวนเจ้าเมืองของเนื้อเรื่อง!

“เหมือนอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ ด้วย?”

เจียงหลิวสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง อดก้มมองตัวเองไม่ได้ โมเดลตัวละครกระดาษเดิมก็ถูกแทนที่ด้วยตัวเขาเองแล้ว

สวมเสื้อผ้าฝ้าย รองเท้าผ้า ถือกระบี่อรุณรุ่ง เอวแขวนหยกสื่อวิญญาณ ลำคอแขวนจี้สื่อจิต แผ่นหลังติดปีกหลิงอวิ๋น...

เขาก็คือตัวเอกเอง!

เจียงหลิวแทบไม่อยากเชื่อ หยิกตัวเองโดยสัญชาตญาณ ไม่รู้สึกเจ็บ

อืม นี่คือความฝันสินะ?

ไม่ใช่ความฝันก็เป็นโลกเสมือน ยังไงก็ไม่ใช่โลกจริง

เจียงหลิวใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะยอมรับสภาพว่าตัวเองเข้าสู่เนื้อเรื่องแล้ว เขาเงยสายตาขึ้น มองไปทั่วโถงใหญ่จวนเจ้าเมือง

ภายในโถงใหญ่ มีเจ้าเมืองวัยกลางคน มีชายชราเคราขาว บนพื้นมีบุตรีเจ้าเมือง เจ้าบ่าว และศิษย์พี่ของสำนักหลิงอวิ๋นนอนอยู่

ทั้งหมดล้วนเป็นตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น กำลังอยู่ในสภาพหยุดนิ่ง

ที่มุมขวาล่างของสายตาเขา ยังมีไอคอนสามอันคือ [ เริ่มเนื้อเรื่อง ] [ ความเร็วสองเท่า ] [ ข้าม ]

และเป็นไอคอนสามอันนี้เองที่ทำให้เขาหลุดออกจากอารมณ์อิน

[ เริ่มเนื้อเรื่อง ]

“บังอาจ!”

เสียงโกรธเกรี้ยวดังสะเทือนหู ชายชราเคราขาวที่มีชื่อตัวละครว่า ผู้อาวุโสสายนอกสำนักหลิงอวิ๋น ถลึงตาใส่เจียงหลิว แล้วตวาดอย่างเดือดดาล “เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เจ้าคนป่าไร้มารยาท กล้าสังหารศิษย์สำนักหลิงอวิ๋นของข้า ข้าจะฆ่าเจ้า...”

[ ข้าม ]

“ให้ข้าผู้เฒ่าสั่งสอนเจ้า...”

[ ข้าม ]

หลังจากกดข้ามต่อเนื่องสองครั้ง เจียงหลิวยังรอให้อีกฝ่ายพูดบทอยู่ กลับเห็นผู้อาวุโสสายนอกสำนักหลิงอวิ๋นกางแขนทะยานเข้ามาหาเขาราวกับพญาเหยี่ยว ในมือพลันปรากฏกระบี่เงินเล่มหนึ่ง ฟาดตรงมายังศีรษะของเขา

เชี่ย พูดสองประโยคก็หมดคัตซีนแล้วเหรอ?!

เจียงหลิวตกใจอย่างหนัก แรงกดดันของผู้บำเพ็ญเซียน คมกระบี่เย็นเฉียบ จิตสังหารที่ไม่ปิดบังพุ่งปะทะหน้า กดจนเขาหายใจไม่ออก หนังศีรษะชาหนึบ

เขาเป็นแค่นักเรียนยุคปัจจุบัน เคยเอาชีวิตเข้าปะทะกับคนอื่นด้วยดาบจริงกระบี่จริงเมื่อไรกัน!

นี่ของปลอม นี่ของปลอม

ฝึกต่อสู้จริง ฝึกต่อสู้จริง

เจียงหลิวปลอบใจตัวเองในใจ ฝืนทำให้ตัวเองสงบลง แล้วรีบยกกระบี่อรุณรุ่งขึ้นกันอย่างลนลาน

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังใสอย่างยิ่งตามมา เจียงหลิวพลันเหมือนถูกโจมตีอย่างหนัก ร่างเสียหลัก เท้าถอยต่อเนื่อง ฝ่ามือชาจนแทบไร้ความรู้สึกจากแรงสะเทือนของกระบี่สองเล่มที่ปะทะกัน

วินาทีถัดมา

ยังไม่ทันที่เขาจะทรงตัวมั่นคง ลำแสงกระบี่สีขาวสายหนึ่งก็โจมตีมาจากระยะไกล สะท้อนอยู่ในดวงตาว่างเปล่าของเขา เข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

[ พ่ายแพ้ ]

[ จอมยุทธ์น้อย โปรดลองใหม่อีกครั้ง ]

เจียงหลิว “...”

เขาโดนยำเละแล้ว!

เจียงหลิวถูกดีดออกจากฟังก์ชัน ‘เสมือนจริง’ มองหน้าจอสรุปผลด้วยสีหน้ามึนงง หลังนิ่งไปหลายวินาที ถึงค่อยเกาหัว “ที่แท้โลกเซียนก็ไม่ใช่เทิร์นเบสนี่เอง!”

ถูกฆ่าครั้งแรก เจียงหลิวรู้สึกว่าตัวเองดูถูกตัวละครในเกมมากเกินไป

ปราณกระบี่ที่พุ่งมาสายนั้นทำให้สายตาเขาพร่า ทำให้จิตใจเขาตื่นตระหนก จนไม่มีแม้แต่โอกาสตอบสนอง

ไม่มีแถบเลือด ไม่มีแถบมานา หากทะลวงการป้องกันแล้วโจมตีจุดสำคัญก็จะตายทันที

เขาให้คะแนนการต่อสู้จริงครั้งแรกของตัวเองเป็นศูนย์ พอนึกย้อนกลับไป ก้าวแรกก็ทำผิดแล้ว

ตอนตัวละครในเกมฆ่าเข้ามา ทำไมต้องกันด้วย หลบไปก่อนแล้วค่อยโต้กลับก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

เจียงหลิวจำลองอยู่ในสมองเงียบๆ ว่าตัวเองควรต้านทานอย่างไร ควรโต้กลับอย่างไร

ไม่กี่นาทีต่อมา

เขาเข้าสู่โหมดเนื้อเรื่องอีกครั้ง สายตาพลันเปลี่ยน กลับมายังจวนเจ้าเมืองอีกครั้ง

[ บังอาจ! เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เจ้าคนป่าไร้มารยาท... ]

[ ข้าม ]

ในพริบตาที่กดข้าม เจียงหลิวก็เห็นผู้อาวุโสสายนอกสำนักหลิงอวิ๋นถือกระบี่พุ่งฆ่าเข้ามา

ท่าทางเหมือนเดิม! กระบวนท่าเหมือนเดิม!

แต่ว่าคราวนี้เจียงหลิวเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว เมื่อเห็นคมกระบี่แหลมคมฟันตรงลงมาที่ศีรษะ ฝีเท้าก็ถอยหลังวุ่นวายไปหลายก้าว แล้วยกกระบี่อรุณรุ่งแทงไปยังหน้าอกของผู้อาวุโสสายนอกสำนักหลิงอวิ๋น!

กระบี่นี้ มีท่วงท่าของเซียนกระบี่!

ผู้อาวุโสสำนักหลิงอวิ๋นโจมตีพลาด พลิกมือใช้กระบี่ดีดกระบี่อรุณรุ่งออก แล้วปราณกระบี่สีขาวอีกสายก็โจมตีมาจากระยะไกล

มาแล้ว!

หัวใจเจียงหลิวตึงเครียด เอียงตัวหลบอย่างค่อนข้างลนลาน เฉียดหลบปราณกระบี่สายนั้นไปได้พอดี

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัวตรง ปราณกระบี่อีกสายก็ปรากฏขึ้นในระยะสายตาของเขา

เจียงหลิว“????”

มีคอมโบด้วย ขี้โกงนี่หว่า!

[ พ่ายแพ้ ]

[ จอมยุทธ์น้อย โปรดลองใหม่อีกครั้ง ]

กลับมายังหน้าจอเนื้อเรื่อง ใบหน้าของเจียงหลิวดำคล้ำ ลมหายใจทางจมูกหนักขึ้น เห็นได้ชัดว่าโกรธจนแทบทนไม่ไหว

ท่วงท่าปราณกระบี่นี่โกงเกินไปหรือเปล่า?

อยู่ห่างกันตั้งหลายเมตรก็ยังฟันโดนเขาได้ โจมตีพลาดครั้งแรกยังมีครั้งที่สอง ตีโต้จนเขาตั้งรับไม่ทัน

เขาเข้าสู่เนื้อเรื่องด้วยความทะเยอทะยาน เดิมทีคิดจะฝึกฝนอย่างจริงจัง ใครจะคิดว่ากลับทนมอนสเตอร์เล็กๆ ในด่าน 1-7 ได้ไม่ถึงสองกระบวนท่า

เขามาฝึกฝนฝีมือต่อสู้จริง ไม่ได้มาฝึกฝนจิตใจ

“ฉันปล่อยปราณวิญญาณออกนอกกายไม่ได้เหรอ?”

เจียงหลิวครุ่นคิดในใจ ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมปราณระดับห้า น่าจะทำได้เหมือนกันใช่ไหม?

แต่จะไปลองที่ไหนล่ะ?

เนื้อเรื่อง 1-7 ไม่ได้แน่ ไอ้แก่เวรนั่นเริ่มมาก็ลงมือทันที ไม่ให้เวลาเขาฝึกเลย

งั้นก็ต้อง...

สายตาเจียงหลิวเปลี่ยนไป แล้วเข้าสู่เนื้อเรื่อง 1-1

ภาพพลันเปลี่ยน

ตัวเองปรากฏอยู่บนทางเล็กในภูเขา ฝั่งตรงข้ามคือโจรกระจอกสวมหน้ากากสามคน

[ ภูเขาลูกนี้ข้าเป็นคนเปิด ต้นไม้นี้... ]

[ ข้าม ]

โจรกระจอกสวมหน้ากากทั้งสามฝั่งตรงข้ามไม่สนเลยว่าเจียงหลิวถืออาวุธเวท ในด้านหลังก็ติดปีกอยู่ พวกมันถือมีดเล็กพุ่งเข้ามาโดยตรง

โจรกระจอกมีดเล็ก ปะทะ ผู้บำเพ็ญเซียนที่ถือครองอาวุธเวท

เจียงหลิวฟันฉับๆ ฆ่าไปสองคน ปฏิกิริยาช้าไปเล็กน้อย ปล่อยให้มีดเล็กของโจรกระจอกคนสุดท้ายแทงเข้ามาบนร่าง

แต่กลับไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย

ในพริบตาที่มีดเล็กของโจรกระจอกแทงบนหน้าอก ร่างของเขาพลันมีแสงสีขาวผุดขึ้นมา ต้านการโจมตีอันแสนอ่อนแอนี้เอาไว้

ขณะเดียวกัน ในสมองก็มีเสียงแจ้งเตือนลอยผ่าน

[ ได้รับการโจมตี จี้สื่อจิตทำงาน ความรุนแรงของการโจมตีต่ำกว่าขั้นหลอมปราณระดับห้า ตัดสินว่าไร้ผล ]