ตอนที่ 50 ความโกลาหล

บรรดานักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป บางคนก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก บางคนก็สติแตกโวยวายกันยกใหญ่ แม้แต่ซูหมิงเองก็ยังหน้าถอดสีเมื่อได้ยินชื่อ 'ยุทธการดาวอัคคี'

"บ้าไปแล้ว นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ"

เฉินถ่งถึงกับหลุดปากบ่นออกมา

ซูหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ความเป็นจริงแล้ว นอกจากดาวเคราะห์ดวงที่สามอันเป็นดาวเมืองหลวงแล้ว สหพันธรัฐเก่ายังมีดาวเคราะห์หลักอีกเก้าดวง และดาวอัคคีก็เป็นหนึ่งในนั้น

ในหน้าประวัติศาสตร์ ดาวอัคคีเคยเจริญรุ่งเรืองเป็นอันดับสองรองจากดาวเมืองหลวงเลยทีเดียว แถมยังมีประชากรอาศัยอยู่อย่างหนาแน่นอีกด้วย

ยุทธการดาวอัคคีคือสงครามครั้งสำคัญที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์เมื่อร้อยปีก่อน ซึ่งเป็นสงครามระดับมหากาพย์ที่สหพันธรัฐเก่าต้องต่อกรกับเผ่าพันธุ์จักรกล ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้างเป็นซิลิกอน

เผ่าจักรกลสามารถเจาะทะลวงแนวป้องกันรอบนอกของดาวเคราะห์ดวงที่สิบ 'ดาวเพลิงทมิฬ' มาได้ จากนั้นก็ใช้ดาวอัคคีเป็นฐานทัพหน้าเพื่อเปิดฉากบุกโจมตีอย่างเต็มรูปแบบและมุ่งทำลายล้างทุกสิ่ง

ดาวอัคคีพ่ายแพ้ยับเยิน เผ่าจักรกลใช้มันเป็นฐานทัพเพื่อเตรียมบุกโจมตีดาวเมืองหลวงต่อไป

ในช่วงเวลาความเป็นความตายนั้น สหพันธรัฐเก่าได้ระดมกองเรือรบจากทุกภาคส่วนอย่างเร่งด่วน เพื่อเปิดฉากโจมตีโต้กลับครั้งใหญ่บนดาวอัคคี

ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างดุเดือดเลือดพล่านบนดาวอัคคี แม้สุดท้ายสหพันธรัฐจะสามารถขับไล่เผ่าจักรกลออกไปได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียกองเรือรบและเหล่าวีรบุรุษไปอย่างมากมายมหาศาล

จากเดิมที่ดาวอัคคีเคยมีฐานทัพเมืองใหญ่ถึงสิบสองแห่ง ก็เหลือรอดมาเพียงแค่ห้าแห่งเท่านั้น

จำนวนประชากรที่เคยมีมากถึง 6,200 ล้านคน ก็ลดฮวบลงเหลือไม่ถึง 2,000 ล้านคน

แค่ดูจากตัวเลขความสูญเสีย ก็พอจะจินตนาการความโหดร้ายและป่าเถื่อนของสงครามครั้งนี้ได้แล้ว

"ฉันรู้ดีว่าพวกแกหลายคนคงจะไม่เข้าใจและตั้งคำถามว่าทำไมเราถึงต้องใช้วิธีนี้ทดสอบพวกแก แต่พวกแกจงจำใส่หัวเอาไว้ให้ดี! พวกแกโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว การสอบระดับเมืองไม่ใช่การเล่นขายของ สิ่งที่เราต้องการคือคนเก่ง! คนที่มีความสามารถจริงๆ เท่านั้น! ถ้าอยากได้คะแนนดีๆ ก็จงทุ่มเทให้สุดตัวในการสอบครั้งนี้ซะ!”

“แล้วก็... ขอแนะนำให้พวกแกพยายามเอาชีวิตรอดให้ได้ล่ะ เพราะถ้าพวกแกตายในนี้ ฉันขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยว่า พวกแกจะได้สัมผัสประสบการณ์ความตายแบบสมจริงสุดๆ! เชื่อฉันเถอะ รสชาติของความตายมันไม่สนุกเลยสักนิด!”

อาร์มสตรองเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

"เดี๋ยวก่อนสิครับ! ตอนนี้พวกเราทุกคนอยู่บนยานลำเดียวกัน ถ้าพวกสาขาผู้บัญชาการสั่งการมั่วซั่ว หรือพวกที่ขับยานขับไม่เป็น ทะเล่อทะล่าพาพวกเราไปตายก่อนจะถึงสนามรบ แล้วยานก็ระเบิดตู้ม! แบบนี้พวกเราทุกคนก็จะได้ศูนย์คะแนนกันถ้วนหน้าเลยเหรอครับ?"

"ใช่แล้ว! แล้วถ้าเกิดพวกเราเกิดแตกคอกันขึ้นมา จะทำยังไงล่ะครับ?"

นักเรียนหลายคนเริ่มตั้งข้อสงสัยและโวยวายขึ้นมา

ดูเหมือนว่าอาร์มสตรองจะคาดเดาคำถามเหล่านี้ไว้อยู่แล้ว เขาจึงประกาศตอบกลับไปว่า

"ฉันรู้ว่าพวกแกหลายคนคงจะรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม กังวลว่าเพื่อนจะไม่ให้ความร่วมมือ กลัวว่าพวกสาขาผู้บัญชาการจะสั่งการเละเทะ แต่สิ่งที่ฉันอยากจะบอกก็คือ ตอนนี้ยานรบตกอยู่ในกำมือของพวกแกแล้ว พวกแกอยากจะทำอะไรก็ทำไป! จะร่วมมือกัน หรือจะแตกคอกัน ก็เลือกเอาเอง! และเลิกโวยวายเรื่องความยุติธรรมกับฉันได้แล้ว! พวกสาขาผู้บัญชาการทั้งหลาย ตอนเรียนไม่ได้เรียนวิชาการจัดการทรัพยากรมนุษย์มาหรือไงหะ?! ถ้าตอนเรียนมัวแต่เล่น ไม่ตั้งใจเรียน นี่แหละคือผลกรรมที่พวกแกต้องรับ! ขอให้ทุกคนโชคดี ฉันขอประกาศว่า การสอบ... เริ่มขึ้น ณ บัดนี้!"

"ขอให้ทุกคนโชคดี!"

สิ้นเสียงประกาศของอาร์มสตรอง...

เสียงไซเรนเตือนภัยทั่วทั้งยานรบก็แผดเสียงดังกึกก้องขึ้นอีกหลายเท่าตัว พร้อมกับแสงไฟสีแดงฉานที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ

"เฮ้ยๆ! นี่มันอะไรกันเนี่ย เพิ่งจะเริ่มสอบแท้ๆ ทำไมบรรยากาศมันเหมือนวันสิ้นโลกแบบนี้ล่ะ ไม่เห็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยนี่นา!"

"ใจคอไม่ดีเลยว่ะ ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อนดี"

"นั่นดิ มืดแปดด้านไปหมดแล้ว"

นักเรียนทุกคนต่างยืนทำหน้าเหลอหลา สับสนงุนงงกันไปหมด

ทันใดนั้น หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้านักเรียนทุกคน

[ภารกิจหลัก: ปฏิบัติหน้าที่ตามความถนัดของตนเอง, ฝ่าด่านนรกดงกระสุน, นำยานลงจอดฉุกเฉินบนดาวอัคคีให้สำเร็จ]

จากนั้น แผ่นโลหะที่ปิดทับผนังยานก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ทำให้ทุกคนสามารถมองเห็นห้วงอวกาศภายนอกได้อย่างชัดเจน ลำแสงเลเซอร์และจรวดมิสไซล์นับไม่ถ้วนพุ่งเฉียดยานของพวกเขาไปมาอย่างน่าหวาดเสียว

แถมยังเห็นยานรบฝ่ายเดียวกันหลายลำถูกยิงจนระเบิดเป็นจุณไปต่อหน้าต่อตาอีกด้วย

เมื่อทอดสายตามองออกไปไกลๆ ก็จะเห็นดาวอัคคีขนาดเท่าลูกฟุตบอลลอยเด่นอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว

"โอ้มายก๊อด!"

นักเรียนหลายคนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับภาพความอลังการตรงหน้า

ตูม!

จู่ๆ ยานรบที่พวกเขาโดยสารอยู่ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติของยาน

"แจ้งเตือน: เกราะป้องกันยานบริเวณ H34 ถูกโจมตี"

"อ๊าก! ยานกำลังจะพังแล้ว ทำไงดีวะเนี่ย!"

นักเรียนชายคนหนึ่งแหกปากร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก

ตอนนั้นเอง นักเรียนชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งดูท่าทางเป็นคนใจร้อน ก็สังเกตเห็นเข็มกลัดสัญลักษณ์สาขาผู้บัญชาการบนเสื้อของหมอนั่น เขาจึงประเคนฝ่าเท้าเตะก้นหมอนั่นไปเต็มแรง พร้อมกับด่าทอด้วยความโมโห

"ไอ้โง่เอ๊ย! แกเรียนสาขาผู้บัญชาการนะโว้ย แล้วเสือกมาถามพวกฉันว่าต้องทำไงเนี่ยนะ?! ยังไม่รีบไสหัวไปที่ห้องควบคุมแล้วสั่งการอีก! ตอนนี้ยานรบไม่มีคนบังคับอยู่นะโว้ย! ซวยชิบหาย ดันมาเจอเพื่อนร่วมทีมห่วยแตกแบบแกซะได้!"

"เออๆ จริงด้วย! ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

นักเรียนชายคนนั้นเพิ่งจะเรียกสติกลับคืนมาได้ ก็รีบวิ่งตาลีตาเหลือกตรงไปที่ทางออกทันที

นักเรียนคนอื่นๆ ก็เริ่มตั้งสติได้ สถานการณ์เริ่มโกลาหลวุ่นวายขึ้นมาทันที

"ใครเป็นพลปืนบ้างวะ! รีบมาทางนี้เร็ว!"

"มีใครเรียนสาขาพยาบาลบ้างไหม ขอเกาะกลุ่มไปด้วยคนดิ"

ซูหมิงมองดูความวุ่นวายตรงหน้าแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ โลกนี้มันมีแต่คนบ้าๆ บอๆ มารวมตัวกันชัดๆ

"ซูหมิง เอาไงต่อดีวะ?"

เฉินถ่งถามหน้าเครียด

"ไปที่โรงเก็บหุ่นยนต์รบ!"

ซูหมิงตอบกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"โอเค!"

เฉินถ่งรีบวิ่งตามซูหมิงมุ่งหน้าไปที่ทางออกหมายเลข 3 ของห้องเก็บสัมภาระ

ที่นี่มีทางออกทั้งหมดเจ็ดทาง แต่ละทางจะมีป้ายสัญลักษณ์บอกทางไว้อย่างชัดเจนว่ามุ่งหน้าไปที่ไหน แต่ถ้าใครอ่านสัญลักษณ์พวกนั้นไม่ออก ก็ถือว่าซวยไป

ในระหว่างที่ซูหมิงและเฉินถ่งกำลังวิ่งไปข้างหน้า เฉินถ่งก็บังเอิญเหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างเล็กผมสั้นสีน้ำตาลคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขารีบสะกิดซูหมิงแล้วบอกว่า

"เฮ้ย ดูนั่นดิ นั่นจ้าวหรันจากห้องเรานี่นา!"

"เรียกเธอมาด้วยสิ สถานการณ์แบบนี้ มีเพื่อนร่วมห้องอยู่ด้วยน่าจะไว้ใจได้มากที่สุด"

ซูหมิงเห็นด้วยอย่างไม่ลังเล

เฉินถ่งจึงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนทันที

"จ้าวหรัน!"

เมื่อจ้าวหรันได้ยินเสียงเรียก เธอก็หันขวับมามอง

ทันทีที่เห็นว่าเป็นซูหมิงและเฉินถ่ง เธอก็ยิ้มร่าด้วยความดีใจ แล้วรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

ไม่นานทั้งสามคนก็มารวมตัวกัน จ้าวหรันเอ่ยอย่างตื่นเต้น

"พวกนายก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ"

"อืม"

เฉินถ่งพยักหน้าตอบสั้นๆ

"เอ๊ะ แล้วหัวหน้าห้องล่ะหายไปไหน? ปกติพวกนายสามคนจะตัวติดกันตลอดเลยนี่นา"

จ้าวหรันถามด้วยความแปลกใจ

"หมอนั่นไม่ได้สอบที่โรงเรียนเราน่ะ ก็เลยไม่ได้อยู่บนยานลำนี้ด้วยกัน แต่คิดว่าเขาก็น่าจะกำลังทำภารกิจเดียวกันอยู่นั่นแหละ ถ้าโชคดี พอเราเอายานลงจอดได้ อาจจะได้บังเอิญไปเจอกันข้างล่างก็ได้นะ"

เฉินถ่งอธิบายให้จ้าวหรันฟังอย่างคร่าวๆ

"อ๋อ เข้าใจแล้ว"

จ้าวหรันพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"เอาล่ะ เลิกคุยเรื่องอื่นก่อนเถอะ เรารีบไปที่โรงเก็บหุ่นยนต์รบกันดีกว่า!"

ซูหมิงเอ่ยเร่งเร้า

"โอเค!"

จ้าวหรันรีบวิ่งตามซูหมิงและเฉินถ่งมุ่งหน้าไปที่ทางออกหมายเลข 3 ทันที

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่พวกซูหมิงกลุ่มเดียวที่ไหวตัวทัน หลินชูอวี่และคนอื่นๆ ก็เริ่มออกตัววิ่งไปที่โรงเก็บหุ่นยนต์รบเช่นเดียวกัน

นอกจากนี้ ซูหมิงยังแอบเห็นพวกกู้เมิ่งจากวิทยาลัยแห่งที่หนึ่งอยู่ในกลุ่มคนพวกนี้ด้วย ดูท่าทางแล้วงานนี้คงสนุกและวุ่นวายพิลึกแน่

ครู่ต่อมา...

ภายในทางเดินที่เชื่อมต่อไปยังโรงเก็บหุ่นยนต์รบ ซูหมิงและเพื่อนๆ วิ่งตรงดิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ทุกครั้งที่เจอทางแยก ซูหมิงสามารถอ่านป้ายบอกทางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"ไปทางซ้าย!"

ส่วนเฉินถ่งและจ้าวหรันก็ไม่ต้องคิดอะไรให้ปวดหัว แค่วิ่งตามหลังซูหมิงไปแบบไม่ลืมหูลืมตาก็พอแล้ว