บทที่ 6: คำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ออกสอบเกาเข่าบ่อย - ท่องเดี๋ยวนี้เลย!

ช่วงพักกลางวัน เสิ่นเนี่ยนพิงขอบหน้าต่าง ทอดสายตามองไปยังโรงอาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก

"พวกรุ่นน้องฝึกทหารไปต่อแถวรอหน้าโรงอาหารกันหมดแล้ว พวกเราจบเห่แน่"

เมื่อก่อนเสิ่นเนี่ยนชอบวิ่งสู้ฟัดไปจองที่ในโรงอาหาร แต่สัปดาห์นี้ ต่อให้เป็นยูเซน โบลต์ ก็คงต้องรอให้พวกเด็กฝึกทหารกินกันให้เสร็จอย่างอดทน

ในห้องเรียนยังพอมีคนอยู่บ้าง ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง บางคนกำลังนั่งอ่านหนังสือ บางคนก็คุยเล่นกับเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ เซี่ยเหยียนชุนกำลังดูดน้ำ พลางพูดคุยหัวเราะร่วนกับเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ

เสิ่นเนี่ยนเรียกหน้าต่างระบบของเขาขึ้นมา ตอนนี้เขาเปิดใช้งานเควสต์ไว้สองเควสต์

【เควสต์หลัก: ความกล้าหาญคือบทกวีสรรเสริญแห่งมนุษยชาติ!】

【เควสต์รอง: ทักษะการต่อสู้ ข้าแข็งแกร่งขึ้นเพียงลำพัง!】

เควสต์หนึ่งให้เขาไปจัดการกับมอนสเตอร์ ส่วนอีกเควสต์ให้เขาตั้งใจเรียน ถึงจะดูเหมือนเป็นสองเควสต์ที่แยกจากกัน แต่อันที่จริงเควสต์รองก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเส้นทางในเควสต์หลักเท่านั้น

ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ทั้งสองเควสต์ไม่ได้จำกัดเวลา เสิ่นเนี่ยนจึงไม่รีบร้อนอะไร

เมื่อฝูงชนเริ่มบางตา เสิ่นเนี่ยนกับเฉินตงก็พากันไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร พอถึงเวลา 12:50 น. ในห้องเรียนก็เหลือแค่เสิ่นเนี่ยนกับเซี่ยเหยียนชุน ส่วนนักเรียนคนอื่นๆ กลับหอพักกันไปหมดแล้ว

"นี่ ฉันมีเอกสารประกอบการเรียนอยู่ นายจะเอาไหม?"

"วิชาอะไร?"

"ภาษาอังกฤษ"

สีหน้าของเสิ่นเนี่ยนหม่นลงทันที เขาอยากจะตะโกนออกไปดังๆ ว่า "ฉันจะไม่เรียนภาษาต่างด้าว!"

ซี้ด... แต่เขาก็ไม่กล้าทิ้งวิชานี้ มันเป็นวิชาหลักที่มีคะแนนเต็มถึง 150 คะแนน และยังมีช่องว่างให้พัฒนาคะแนนขึ้นไปได้อีกมาก

"เอามาสิ"

"อะนี่" เซี่ยเหยียนชุนโยนสมุดศัพท์ "3,500 คำศัพท์ภาษาอังกฤษสอบเกาเข่า" ขนาดพกพา และสมุดจดสรุปไวยากรณ์ที่ออกสอบบ่อยของเธอมาให้เขา

"ถ้านายท่องพวกนี้ได้หมด แล้วสอบภาษาอังกฤษได้ไม่ถึง 120 คะแนนนะ ฉันยอมกินสตรอว์เบอร์รีซันเดย์โชว์เลย"

"นี่กะจะได้กินของอร่อยแล้วยังจะมาท้าอีกนะ?"

"เหอะ นายควรจะแอบดีใจนะที่ได้สมุดจดของฉันไป"

จังหวะการสอนของโรงเรียนมัธยมซีหนานที่ 2 นั้นรวดเร็วมาก นักเรียนชั้น ม.4 และ ม.5 ต้องเรียนเนื้อหาของ ม.ปลายทั้งสามปีให้จบ และพอขึ้น ม.6 ก็จะทบทวนเนื้อหาทั้งหมดอีกครั้ง สมุดจดของเซี่ยเหยียนชุนนั้นครอบคลุมไวยากรณ์ที่ออกสอบบ่อยไว้หมดแล้ว

เสิ่นเนี่ยนคิดว่าคนที่สอบภาษาอังกฤษได้ 140 คะแนนนั้นสุดยอดมาก เพราะเขาทำได้แค่ 40 หรือ 50 คะแนนเท่านั้น ห่างกันแทบจะสามเท่าตัว

เขาเปิดดูสมุดจดที่เต็มไปด้วยตัวหนังสืออัดแน่น แล้วก็รีบปิดมันลงทันที

เสิ่นเนี่ยนนับถือคนที่สามารถจดเลกเชอร์ได้ละเอียดขนาดนี้จริงๆ คะแนนคณิตศาสตร์ของเขาดีมาก ทว่าโน้ตทั้งหมดนั้นอยู่ในหัวของเขา ส่วนสมุดจดข้อผิดพลาดก็มีเนื้อหาแค่สี่ห้าหน้าเท่านั้น

"เอาเถอะ ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน ฉันจะเริ่มจากท่องศัพท์ก่อน"

"งั้นก็เริ่มจากคำศัพท์เลย ฉันจะคอยคุมนายเอง จากนี้ไปนายต้องท่องศัพท์ทุกวัน แล้วฉันจะสุ่มตรวจ!"

"ผันตัวมาเป็นครูแล้วหรือไง?" เสิ่นเนี่ยนเบ้ปาก

"ถ้าไม่อยากได้ก็ช่างเถอะ เอาสมุดจดฉันคืนมาเลย"

"สมุดจดของเธอดีมาก แต่ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว"

"..."

ดวงตาทรงเมล็ดซิ่งของเธอเต็มไปด้วยความเอือมระอา เซี่ยเหยียนชุนพูดไม่ออกจริงๆ เธอรู้สึกว่าท่าทีของเสิ่นเนี่ยนดูไม่เหมือนคนที่ตั้งใจจะเรียนจริงๆ จังๆ เลยสักนิด

ถ้าเสิ่นเนี่ยนแค่ดีแต่พูดว่าจะพยายาม แต่ยังคงทำตัวเหยาะแหยะเรียนบ้างเล่นบ้าง เธอก็จะไม่เข้าไปยุ่งก้าวก่ายเรื่องการเรียนของเขาอีก

ความพยายามจอมปลอมน่ะ หลอกศัตรูคู่อาฆาตได้ แต่หลอกตัวเองไม่ได้หรอกนะ

ซีหนานเป็นเพียงเมืองระดับสาม ทรัพยากรด้านการศึกษาระดับประถมและมัธยมจึงมีจำกัดมาก มีโรงเรียนมัธยมปลายกว่าสิบแห่ง แต่มีเพียงสามแห่งเท่านั้นที่เป็นโรงเรียนต้นแบบ และโรงเรียนมัธยมซีหนานที่ 2 ก็เป็นหนึ่งในนั้น

โชคดีที่ซีหนานมีมหาวิทยาลัยโปรเจกต์ 985 อยู่ในพื้นที่ ถัดลงมาก็เป็นมหาวิทยาลัยระดับสอง แม้จะมีข่าวลือว่าบางแห่งจะได้รับการเลื่อนวิทยฐานะเป็นมหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

เกรดของเสิ่นเนี่ยนติดแหงกอยู่ตรงกลาง จะเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำก็ไม่ถึง จะเรียนมหาวิทยาลัยระดับล่างก็เสียดาย ถ้าเขาไม่ปรับปรุงตัว ก็คงทำได้แค่ไปเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองอื่นเท่านั้น

"ฉันบอกนายเลยนะ ด้วยคะแนนแค่นี้ ถ้านายไม่พยายามให้มากกว่านี้ นายก็คงสอบเข้าได้แค่มหาวิทยาลัยระดับหนึ่งในเมืองอื่นนั่นแหละ"

"พยายามอยู่นี่ไง พยายามอยู่ เธอมาเร่งเอาตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการนอนต่างหาก"

เสิ่นเนี่ยนเอาหนังสือมาตั้งซ้อนกันตรงกลางเพื่อใช้แทนหมอน แล้วก็ฟุบหน้าลงไป เตรียมตัวเข้าเฝ้าพระอินทร์

การนอนหลับเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับเด็กมัธยมปลาย หากไม่ได้งีบหลับตอนพักเที่ยง ตกบ่ายก็คงได้สัปหงกกันเป็นแถว

เซี่ยเหยียนชุนไม่ได้พูดอะไร เธอหยิบหมอนใบเล็กสีชมพูออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วฟุบหลับไปเช่นกัน

ภายในวิทยาเขตยามบ่าย เงาไม้ไหวเอนตามสายลม เสียงแมลงกรีดปีกดังแว่วมาตามทางเดิน แม้จะมีเสียงล้อรถบดถนนดังแทรกมาเป็นระยะ แต่มันกลับยิ่งทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในห้วงนิทราหลับสนิทมากยิ่งขึ้น

เวลา 14:10 น. ออดโรงเรียนดังขึ้น พร้อมกับเสียงเพลงที่เปิดคลอตามมา

"พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเดิม"

"เส้นทางแสนธรรมดา"

"ทะเลกว้างฟ้าคราม"

"วัยหนุ่มสาว"

ของพวกนี้กลายมาเป็นมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

แยกฟังทีละเพลง พวกนายคือยอดเยี่ยม

พอเอามารวมกัน พวกนายคือยอดแย่

เสิ่นเนี่ยนเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เซี่ยเหยียนชุนเองก็ตื่นแล้ว แต่เธอยังคงงัวเงีย ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีเส้นผมติดอยู่ที่มุมปาก เธอนั่งไขว่ห้างกุมมือเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้

ร่างกายตื่นแล้ว แต่จิตวิญญาณยังคงหลับใหล

เด็กผู้หญิงหลายคนชอบซื้อทิชชูเปียกติดตัวไว้ และเซี่ยเหยียนชุนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น หลังจากใช้ทิชชูเปียกเช็ดหน้า ใบหน้าเล็กๆ ที่เคยงัวเงียก็ค่อยๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

เมื่อหันหน้าไป เธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นเสิ่นเนี่ยนนั่งพิงพนักเก้าอี้ กำลังท่องศัพท์ภาษาอังกฤษอยู่

เธอคงยังตื่นไม่เต็มตาแน่ๆ

เอาล่ะ เธอต้องยอมรับเลยว่า เสิ่นเนี่ยนตั้งใจจะอ่านหนังสืออย่างจริงจังแล้วจริงๆ

ความรู้สึกโล่งใจผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ทว่าอย่างไรเสีย เธอก็เป็นคนเฝ้ามองเสิ่นเนี่ยนเติบโตมาตั้งแต่เด็ก

เธอเปรียบเสมือนครึ่งหนึ่งของแม่เสิ่นเนี่ยน การได้เห็นเขาพยายามขนาดนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่เธอจะรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจ... เดี๋ยวนะ ถ้าพูดแบบนั้น เสิ่นเนี่ยนก็ต้องเป็นครึ่งหนึ่งของพ่อเธอสิ?

สีหน้าของเซี่ยเหยียนชุนเริ่มจริงจังขึ้นมา เธอรีบตัดขาดความสัมพันธ์แบบแม่ครึ่งคนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ต้องการความสัมพันธ์แปลกประหลาดอะไรทั้งนั้น เป็นแค่ศัตรูคู่อาฆาตกันน่ะดีที่สุดแล้ว

"ตั้งใจเรียนน่าดูเลยนี่? ท่องถึงไหนแล้วล่ะ?" เซี่ยเหยียนชุนยืนอย่างเป็นทางการอยู่ข้างๆ เสิ่นเนี่ยน พลางกระแอมในลำคอ

เสิ่นเนี่ยนขมวดคิ้ว "เธอดื่มน้ำหน่อยได้ไหม? เพิ่งตื่นนอนกลิ่นปากก็โชยมาเลย คิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้าหรือไง?"

"!"

เซี่ยเหยียนชุนยกมือป้องปากแล้วพ่นลมหายใจ ริ้วรอยแดงระเรื่อแห่งความเขินอายพาดผ่านใบหน้าเล็กๆ ของเธอ ถึงแม้เธอจะไม่ได้กลิ่นอะไรเลย แต่ก็ยังรีบกระดกน้ำเปล่าอึกใหญ่ลงคอไปสองอึก

"ฮ่า—ยังเหม็นอยู่ไหม?" เธอพ่นลมหายใจออกมายาวๆ

"ความจริงแล้ว ฉันล้อเล่นน่ะ" เสิ่นเนี่ยนกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง

"...ถ้านายยังทำตัวไร้ความโรแมนติกแบบนี้ ขืนนายหาแฟนได้ ฉันยอมกินขี้โชว์เลย!"

"นี่กะจะหลอกกินฟรีอีกแล้วใช่ไหม?"

"...!!"

เธอชักอยากจะประเคนหมัดใส่เขาสักที

โกรธไม่ได้ๆ โมโหไปก็อายุสั้นเปล่าๆ... เซี่ยเหยียนชุนลูบอกตัวเองป้อยๆ อารมณ์ค่อยๆ สงบลง สายตาที่เธอมองเสิ่นเนี่ยนเปลี่ยนจากการมองคนปกติกลายเป็นมองคนปัญญาอ่อนไปเสียแล้ว

"ตกลงท่องถึงไหนแล้ว?"

"ท่องคำง่ายๆ ไปได้สองสามคำแล้วล่ะ เดี๋ยวคาบว่างค่อยท่องต่อ"

"ฉันรู้จักคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ออกสอบเกาเข่าบ่อยๆ อยู่สองสามคำ นายอยากรู้ไหมล่ะ?"

พอได้ยินแบบนั้น เสิ่นเนี่ยนก็หัวเราะเบาๆ "มีคำพวกนั้นด้วยเหรอ?"

ดวงตาของเซี่ยเหยียนชุนหยีโค้งเป็นรอยยิ้ม เธอชอบท่าทีกระตือรือร้นใฝ่รู้ของเสิ่นเนี่ยนในตอนนี้จริงๆ

แต่พอคิดถึงสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไป เธอก็อดขำไม่ได้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นส่วนโค้งที่สวยงาม

"โอ้ อยากรู้ล่ะสิ?"

"รีบบอกมาเถอะน่า"

เธอกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเสิ่นเนี่ยนได้มากพอแล้ว

เซี่ยเหยียนชุนแกล้งทำเสียงฮึมฮัมในลำคอ ก่อนที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อจะเผยอขึ้นเล็กน้อย

"'The' ออกสอบ 1,500 ครั้ง, 'of' ออก 842 ครั้ง, 'and' ออก 573 ครั้ง บลาๆๆ..."

เสิ่นเนี่ยน: "..."

สมกับเป็นคนบ้านเดียวกันกับฉัน มีแต่คนแบบนี้แหละถึงคู่ควรจะเป็นศัตรูคู่อาฆาตของฉันได้

เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ค่อยๆ ทยอยเดินเข้ามาในห้องเรียน เซี่ยเหยียนชุนกลั้นยิ้มแล้วรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

ไม่นานนัก เฉินตงที่นั่งโต๊ะข้างหน้าก็มาถึง

เสิ่นเนี่ยนเตะเก้าอี้เขาไปทีหนึ่ง นำสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้มาสดๆ ร้อนๆ ไปประยุกต์ใช้ทันที

"เฉินตง ฉันรู้จักคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ออกสอบเกาเข่าบ่อยๆ อยู่สองสามคำ นายอยากรู้ไหมล่ะ?"

"พระเจ้าช่วย รีบบอกมาเลย" ดวงตาของเฉินตงเป็นประกาย

"Of, and, there, in, byd."

"นายแอบผสมอะไรแปลกๆ เข้าไปหรือเปล่าเนี่ย?"

"คำศัพท์บังคับรู้เลยนะ รีบๆ ท่องซะสิ" เสิ่นเนี่ยนตีหน้าขรึม

ท่องคำพวกนี้ไป คะแนนภาษาอังกฤษตอนสอบเกาเข่าก็คงเพิ่มขึ้นมา 0 คะแนนนั่นแหละ

เฉินตงอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้ารับหงึกๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "คะแนนภาษาอังกฤษของฉันก็จัดว่าดีทีเดียว ถึงแม้คะแนนภาษาอังกฤษของนายจะห่วยแตกเป็นบ้า แต่นายก็ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ภาษาอังกฤษมันใช้สอบมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว ปีหน้าเขาอาจจะเลิกสอบแล้วก็ได้"

"มีปรมาจารย์อีกคนแล้วเหรอเนี่ย?"

...ช่วงบ่ายมีเรียนสามคาบ และเสิ่นเนี่ยนก็ตั้งใจเรียนอย่างหนักจริงๆ

คะแนนวิชาคณิตศาสตร์ของเขาแทบจะไม่มีพื้นที่ให้พัฒนาได้อีกแล้ว ดังนั้นในช่วงคาบคณิตศาสตร์ เขาจึงถือสมุดศัพท์ขนาดเท่าฝ่ามือ "3,500 คำศัพท์ภาษาอังกฤษที่ออกสอบบ่อย" ขึ้นมาท่อง เพื่อลบจุดด้อยของตัวเอง

【เควสต์รอง: ทักษะการต่อสู้ ข้าแข็งแกร่งขึ้นเพียงลำพัง! (สำเร็จ)

รางวัล: 1,000 เหรียญทอง, บัฟเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ (ระยะเวลาจำกัด: 12 ชั่วโมง)】

【บัฟเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้: 11:59:58】