บทที่ 10: ฟาดไม่ยั้ง

กว่ารถจะแล่นออกมาได้ไกลโข เฉียนเกาถึงเพิ่งตั้งสติได้ว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

เดี๋ยวนะ ทำไมเขาถึงต้องยอมทำตามที่เสิ่นเหลียนบอกด้วยล่ะ?!

ทว่าก่อนที่เฉียนเกาจะได้อ้าปากพูด เสิ่นเหลียนก็ชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน "ผมกับเจิ้งเกอปกติดีครับ ไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน"

เฉียนเกาถึงกับสะอึกจนพูดไม่ออก

รายการต้องการกระแส และที่ลากเขาไปร่วมด้วยก็เพื่อใช้เป็นกระสอบทราย พูดง่ายๆ คือยิ่งเสิ่นเหลียนทำตัวน่าสมเพชเท่าไหร่ เรตติ้งก็จะยิ่งพุ่งกระฉูดเท่านั้น

อีกใจหนึ่ง เฉียนเกาก็ไม่อยากให้เสิ่นเหลียนไปล่วงเกินเจิ้งเกอหรือโจวถังซืออีก เพราะพวกเขากระดูกคนละเบอร์ ไม่มีทางสู้สองคนนั้นได้เลย

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบตลอดสี่สิบนาที จนกระทั่งรถมาจอดสนิทอยู่หน้าภัตตาคารแห่งหนึ่ง

ในที่สุดเสิ่นเหลียนก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ "พี่เฉียน คืนนี้เรามากินข้าวกับใครเหรอครับ?"

"สปอนเซอร์น่ะสิ ฟุตเทจที่นายถ่ายไว้คราวก่อนออกมาดูดี พวกเขาเห็นแล้วสนใจอยากร่วมงานด้วย"

เสิ่นเหลียนพยักหน้ารับและไม่ถามอะไรต่อ

ห้องวีไอพีอยู่บนชั้นแปด โถงทางเดินกว้างขวางปูด้วยพรมสีแดง การตกแต่งดูหรูหราแบบโบราณนิดๆ ทุกๆ สิบก้าวจะมีต้นไม้เงินต้นไม้ทองตั้งประดับไว้อย่างงดงาม

เฉียนเกาสังเกตเห็นรองเท้าของเสิ่นเหลียนแล้วขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ "เลอะโคลนขนาดนั้นไม่คิดจะเช็ดออกหน่อยหรือไง"

"เมื่อกี้อยู่บนรถมันไม่ค่อยสะดวกน่ะครับ"

เฉียนเกา: "แล้วเตรียมรองเท้ามาเปลี่ยนอีกสักคู่ไม่ได้หรือไง?"

"ไม่มีเงินครับ ซื้อไม่ไหว" เสิ่นเหลียนตอบกลับ

นี่ไม่ใช่คำพูดเกินจริงเลยสักนิด ขนาดดอกไม้ที่ซื้อให้ฉู่อี้หลาน เขายังต้องกระเบียดกระเสียรแทบแย่

เฉียนเกาพ่นลมหายใจฮึดฮัดและไม่ต่อล้อต่อเถียงอีก

เสิ่นเหลียนรู้ดีว่าคนพวกนี้ก็แค่ปลิงดูดเลือดที่คอยยักยอกเงินของเขาไป และไม่มีวันคายออกมาหรอก

พอถึงหน้าประตู เฉียนเกาก็รีบจัดระเบียบเนกไทและลูบผมให้เข้าทรงทันที เขาปรายตามองเสิ่นเหลียน เห็นว่าภาพรวมดูใช้ได้ มองแล้วเจริญตากว่าเมื่อก่อนเยอะ จึงยอมเคาะประตู

"เข้ามา!"

เฉียนเกาส่งสายตาเตือนเสิ่นเหลียน ก่อนจะผลักประตูห้องวีไอพีเข้าไปพร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจง

ด้านในมีผู้ชายห้าคนนั่งอยู่ ทุกคนอายุน่าจะราวๆ สี่สิบต้นๆ ภายในห้องตลบอบอวลไปด้วยควันบุหรี่จนกลิ่นเหม็นคลุ้ง เสิ่นเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

"มาแล้วเหรอ นั่งสิ!" หนึ่งในนั้นลุกขึ้นทักทาย

เสิ่นเหลียนดึงเก้าอี้ออก แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัด "เฮ้ย? นายน่ะมานั่งตรงนี้"

เสิ่นเหลียนเงยหน้ามองตามนิ้วที่ชี้ไป ซึ่งเป็นที่นั่งข้างๆ ชายคนหนึ่งที่กำลังสูบบุหรี่พร้อมกับกอดอก

ชายคนนั้นกำลังหรี่ตามองเสิ่นเหลียนอย่างนึกสนใจผ่านม่านควัน

เสิ่นเหลียนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนในชาติก่อนย่อมดูออกทะลุปรุโปร่ง เขาหันไปมองหน้าเฉียนเกาตามสัญชาตญาณ

แต่เฉียนเกากลับทำเป็นหูทวนลมและหันไปคุยกับคนอื่นหน้าตาเฉย

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ? นั่งลงสิ"

เสิ่นเหลียนไม่มีทางเลือกจึงจำใจนั่งลงไปก่อน

"นี่คือผู้จัดการหลิว หัวหน้าฝ่ายโฆษณาของเทียนเหอ งานในอนาคตของนายต้องพึ่งพาเขาแล้วล่ะ" ใครบางคนแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น

เสิ่นเหลียนยกแก้วน้ำชาขึ้นแทนเหล้า "ผู้จัดการหลิวครับ..."

"อ้าวๆ?" ชายคนที่คอยชงเรื่องคว้าแก้วชาของเสิ่นเหลียนไว้ แล้วยัดแก้วเหล้าใส่มือแทนด้วยน้ำเสียงแฝงนัย "แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าจริงใจ"

เสิ่นเหลียนดันลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ยิ้มและพยักหน้ารับ

แต่เขาไม่ยอมรับเหล้าจากมืออีกฝ่าย กลับรินเหล้าแก้วใหม่ให้ตัวเองแทน

"ผู้จัดการหลิว ดื่มให้คุณครับ"

หลิวข่ายเซิงฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี รูปร่างหน้าตาของเขาทั้งอ้วนฉุและมักมากในกามราวกับลูกโป่งที่ถูกสูบลมจนพอง มองจากด้านหน้าเห็นหูแค่ครึ่งเดียว พอเขายิ้มแบบนั้น รอยย่นที่หางตาก็แทบจะหนีบแมลงวันตายได้เลย

หลิวข่ายเซิงชนแก้วกับเสิ่นเหลียนถึงสามครั้ง

ของเหลวรสชาติบาดคอไหลลงสู่กระเพาะ ความร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาจากช่วงอกจนชวนให้อึดอัด

หลังจากนั้น เสิ่นเหลียนก็โดนคะยั้นคะยอให้ดื่มกับคนอื่นต่อ เขาไม่ใช่คอทองแดงที่พอจะสู้รบปรบมือกับพวกขี้เมาเหล่านี้ได้ ประกอบกับยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเลยสักคำ ไม่นานกระเพาะของเขาก็เริ่มปั่นป่วน

ลำคอของเขาชื้นไปด้วยเหงื่อ เสิ่นเหลียนจึงยกมือขึ้นเช็ดออก

ภาพนั้นทำให้หลิวข่ายเซิงถึงกับตาค้าง

"ตัวจริงดูดีกว่าในรูปซะอีกนะเนี่ย" หลิวข่ายเซิงเอ่ยชมอย่างออกนอกหน้า ก่อนจะวางมือแหมะลงบนต้นขาของเสิ่นเหลียน

เฉียนเกาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง แววตาของเขาฉายความรู้สึกลังเล แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะหุบปากเงียบ

เสิ่นเหลียนเข้าใจสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง

เสิ่นเหลียนสูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นความขยะแขยงเอาไว้ แล้วปัดมือของหลิวข่ายเซิงออก "ขอบคุณที่เมตตาครับ ผู้จัดการหลิว"

คำพูดของเสิ่นเหลียนนั้นฟังดูสุภาพและให้เกียรติ แต่การกระทำที่ปฏิเสธอย่างชัดเจนนั้นทำให้หลิวข่ายเซิงเกิดอาการไม่พอใจขึ้นมาทันที

หลิวข่ายเซิงเป็นพวกพูดจาขวานผ่าซาก เขาหรี่ตามองเสิ่นเหลียนแล้วพูดตรงเข้าประเด็น "ถ้าดูแลฉันไม่ดี แล้วนายจะเอาเงินเอาทองจากไหน? คิดว่ากินเหล้าแค่สองสามแก้วแล้วจะจบเรื่องเหรอ? นึกว่าเงินมันหล่นมาจากฟ้าหรือไง?"

ไม่มีช่องว่างให้ต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น

"โธ่ ผู้จัดการหลิว เสิ่นเหลียนเขาเข้าใจครับ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียไปเลย" เฉียนเการีบรินเหล้าเอาใจ

นานแค่ไหนแล้วนะที่เสิ่นเหลียนไม่ได้ถูกหยามเกียรติขนาดนี้

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันไปมองเฉียนเกาแล้วพูดว่า "พี่เฉียน ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ งั้นผมขอตัว..."

ซ่า!

เสิ่นเหลียนหลับตาลง

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ชาร้อนๆ ถ้วยหนึ่งก็ถูกสาดเข้าเต็มหน้า

หยดน้ำไหลย้อยลงมาจากปลายคาง เสิ่นเหลียนหันไปมองชายที่เพิ่งคะยั้นคะยอให้เขาดื่มเมื่อครู่

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ค่าตัวแกมันตกต่ำแค่ไหน?" ชายคนนั้นที่เริ่มเมาได้ที่ตะคอกใส่ด้วยสีหน้าดุดัน "แกมันก็แค่ขยะเปียกไร้ค่า! มีแค่ผู้จัดการหลิวเท่านั้นแหละที่ไม่รังเกียจ แทนที่จะสำนึกบุญคุณดันมาเล่นตัวเหรอ? คอยดูเถอะ ต่อไปนี้แกจะไม่ได้งานพรีเซนเตอร์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว!"

หลิวข่ายเซิงไม่ได้ห้ามปราม เขาสูบบุหรี่พลางฟังคำด่านั้นอย่างพึงพอใจ

ถ้าเป็นเด็กใหม่คนอื่นโดนขู่เรื่องอนาคตในวงการแบบนี้ คงกลัวจนหัวหดและยอมจำนนทำตามเงื่อนไขแต่โดยดี

เสิ่นเหลียนหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดหน้า

สีหน้าของเขาเรียบเฉย ท่าทางการเคลื่อนไหวยังคงดูสง่างาม ไม่มีวี่แววของความโกรธเกรี้ยวใดๆ

ทุกคนคิดว่าเสิ่นเหลียนยอมแพ้แล้ว

ทว่าวินาทีต่อมา เสิ่นเหลียนกลับเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เขาคว้าหัวตาแก่ที่เพิ่งปากดีเมื่อครู่ แล้วจับกระแทกลงไปในชามซุปไก่ร้อนๆ อย่างจัง!

เสียงดังโครมครามทำเอาทุกคนในโต๊ะสะดุ้งเฮือก

ในตอนนั้นเองที่ความอำมหิตพาดผ่านลึกเข้าไปในแววตาของเสิ่นเหลียน เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ลองพูดอีกคำดูสิ แล้วจะได้รู้ว่าเป็นยังไง"

ฉิบหายแล้ว เฉียนเกาคิดในใจ

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

ทันใดนั้น จานชามในห้องก็ปลิวว่อนแตกกระจาย เสียงฝีเท้าและข้าวของร่วงหล่นดังสนั่นหวั่นไหว ทุกอย่างตกอยู่ในความโกลาหล

เสิ่นเหลียนเปิดศึกหนึ่งรุมห้า ท่ามกลางความชุลมุน เขายังแถมหมัดให้เฉียนเกาที่พยายามเข้ามาห้ามทัพด้วยความลนลานไปหนึ่งที โทษฐานที่กล้าขายเขา!

แต่อีกฝ่ายมีกันตั้งห้าคน เสิ่นเหลียนได้เปรียบแค่ตอนเปิดฉาก แต่ก็โดนสวนกลับไปหลายหมัด ทว่าความเจ็บปวดนั้นอยู่แค่ชั่วพริบตา เมื่ออะดรีนาลีนสูบฉีด บวกกับความกดดันจากการถูกหมางเมินมาตลอดช่วงนี้ เขาจึงต้องการที่ระบายอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง

ข้าวของในห้องวีไอพีพังยับเยินไม่มีชิ้นดี

เสิ่นเหลียนกุมเอวตัวเองไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะกระชากประตูลากสังขารออกมา

เฉียนเกาตกตะลึงกับความดุดันราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามของเขาไปนานแล้ว

"แม่งเอ๊ย! มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!" หลิวข่ายเซิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล

เสิ่นเหลียนอยู่ในสภาพสะบักสะบอม การมองเห็นของเขาเริ่มพร่าเลือน เขาพิงผนังโถงทางเดิน หูแว่วเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยหัวเราะดังมาจากข้างหน้า ไม่นานเสียงเหล่านั้นก็เงียบลงกะทันหัน ราวกับมีคนกลุ่มใหญ่กำลังมองมาทางเขา

เสิ่นเหลียนไม่สนอะไรทั้งนั้น

จนกระทั่งเงาดำร่างสูงทอดทับลงมาบดบังแสงสว่าง

เสิ่นเหลียนเห็นรองเท้าหนังสีดำคู่หนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า ตามมาด้วยกางเกงสแล็กทรงเนี้ยบ

"นายกำลังทำอะไร?" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมเสน่ห์ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น

เสียงนั้นดึงสติสัมปชัญญะที่กำลังหลุดลอยของเสิ่นเหลียนให้กลับคืนสู่โลกความเป็นจริงในทันที

เสิ่นเหลียนเงยหน้าขึ้น ชายคนนั้นยืนย้อนแสง ทว่าโครงหน้ากลับคมคายชัดเจน

เขาเม้มริมฝีปากและเพ่งมองเพื่อยืนยันอีกครั้ง... ใช่ฉู่อี้หลานจริงๆ

ทันทีที่ฉู่อี้หลานเห็นริมฝีปากที่แตกยับและรอยช้ำรอบดวงตาของเสิ่นเหลียน สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงทันตาเห็น

"คุณชายฉู่" เสิ่นเหลียนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

แพขนตาของเขาสั่นระริก ผิวที่ซีดเซียวจนแทบจะโปร่งแสงเผยให้เห็นถึงความเปราะบางที่ราวกับจะแตกหักได้เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส

ร่างของเสิ่นเหลียนโงนเงนไปมา ฉู่อี้หลานจึงเอื้อมมือไปประคองไว้ จากนั้นก็ก้มตัวลงเล็กน้อยจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับเสิ่นเหลียน เขาเน้นย้ำทีละคำ "ฉันถามว่านายกำลังทำอะไร"

"เสิ่นเหลียน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะ! ให้มานั่งรินเหล้าเอาใจแขก แต่ดันไปลงไม้ลงมือทำร้ายคนอื่นเนี่ยนะ?!" เฉียนเกาที่เพิ่งได้สติรีบวิ่งหน้าตั้งพุ่งพรวดออกมาจากห้องพร้อมกับด่าทอฉอดๆ "เป็นบุญหัวแค่ไหนแล้วที่ผู้จัดการหลิวเขาถูกใจแก! อย่ามาทำตัวเนรคุณ..."

คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายลงคอไปในพริบตา

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเป็นพวกเจนจัดในวงการ ฟังแค่นี้มีหรือจะไม่เข้าใจเรื่องราว?

ดังนั้น เสิ่นเหลียนจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

เฟิงเยวี่ยซานยืนล้วงกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง เขากระตุกยิ้มเย็นชาขณะจ้องหน้าเฉียนเกา "ไอ้หนู แกนี่มันอวดดีไม่เบาเลยนะ"