บทที่ 29 มุ่งหน้าสู่อลาบาสต้า

บทที่ 29 มุ่งหน้าสู่อลาบาสต้า

“ไอ้เวรเอ๊ย แกกำลังทำอะไรน่ะ?!”

ดวงตาของมิสเตอร์ไฟว์เบิกกว้างด้วยความหวาดผวา ขนทุกเส้นบนร่างกายลุกซู่

วินาทีต่อมา วงแหวนระเบิดผนึกโลหิตที่ชิโรไกสลักไว้บนพื้นก็เกิดการจุดระเบิดขึ้น

ตูม!

คลื่นกระแทกอันทรงพลังพัดโหมกระหน่ำ โมเลกุลของเลือดแต่ละหยดถูกบีบอัดอย่างแน่นหนาก่อนจะขยายตัวอย่างรุนแรง ปลดปล่อยแรงระเบิดอันมหาศาลออกมา

ตูม! ตูม!

แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องไปทั่วรัตติกาล กลบแสงจันทร์จนมิด และกลืนกินวิสกี้พีคทั้งเกาะเข้าไปในเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องจนหูอื้อ

“ฟ้าร้องแล้ว! รีบเก็บผ้าเร็วเข้า!”

อุซปสะดุ้งตื่น พึมพำด้วยความงุนงง

“เงียบหน่อยน่า อุซป”

ซันจิกวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ก็ไม่พบใครอยู่ข้างในเลย จานชามตกแตกลงบนพื้นระหว่างที่เกิดแรงสั่นสะเทือน

“ฉี่... ปวดฉี่...”

ลูฟี่เดินโซเซออกไปทำธุระส่วนตัว เมื่อเสร็จแล้ว เขาก็กระพริบตาอย่างงัวเงียมองไปยังท่าเรือที่สว่างไสวอยู่ใกล้ ๆ

“หืม? ทำไมตรงนั้นมันถึงสว่างจังเลยล่ะ?”

โซโรซึ่งจัดการพวกนักล่าค่าหัวส่วนใหญ่ไปเรียบร้อยแล้ว เก็บดาบซันไดคิเท็ตสึเข้าฝักอย่างใจเย็นและเดินเข้าไปหาเขา

“ฝีมือชิโรไกแหง ๆ” เขาพูดอย่างสบาย ๆ “ใครจะไปรู้ล่ะว่าคราวนี้หมอนั่นกำลังทดสอบอะไรบ้า ๆ อยู่อีก”

ลูฟี่มองไปรอบ ๆ ดูพวกนักล่าค่าหัวที่นอนสลบเหมือดเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น

“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าพวกนี้เนี่ย?”

“ชั้นซัดพวกมันหมอบไปเองแหละ”

ทันใดนั้น โซโรก็สัมผัสได้ถึงการโจมตีจากด้านหลังและเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว

ลูฟี่เหวี่ยงหมัดใส่เขา

“โซโร! คนพวกนี้ดูแลพวกเราดีขนาดนี้...นายไปอัดพวกเขาสลบได้ยังไงกัน?!”

โซโรพรูลมหายใจ “ลูฟี่… นายลืมไปแล้วหรือไง? วีวี่บอกว่าทุกคนที่นี่เป็นนักล่าค่าหัว พวกมันซุ่มโจมตีพวกเรา ชั้นก็เลยไม่มีทางเลือกต่างหาก”

“อ้อ จริงด้วย! พวกนี้เป็นศัตรูนี่หว่า!”

ลูฟี่เกาหัว หัวเราะแห้ง ๆ “เฮะเฮะ ก็พวกนั้นทำดีกับพวกเราซะจนชั้นลืมไปเลยน่ะสิ”

โซโรกลอกตาและหันไปหาอุซปกับซันจิที่เพิ่งเดินออกมาข้างนอก

“มีเรื่องด่วนเข้ามาแล้วล่ะ” โซโรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หัวหน้าองครักษ์เชื่อว่าครอคโคไดล์น่าจะรู้ตัวตนของวีวี่แล้ว เขาขอให้พวกเราพาเธอกลับไปที่อลาบาสต้าทันที ตอนนี้พวกเขากำลังเตรียมเรือกันอยู่”

“ชั้นเก็บสมบัติมาเรียบร้อยแล้ว!” นามิร้องบอก หอบแฮ่กขณะลากหีบสมบัติมาด้วย

“แล้วชิโรไกไปไหนล่ะ?” อุซปถาม

“ชั้นอยู่นี่”

เสียงของชิโรไกดังมาจากเบื้องบน ครู่ต่อมา เขาก็กระโดดลงมา โยนร่างที่หมดสติของมิสเตอร์ไฟว์ลงบนพื้นราวกับเศษขยะ ร่มคันเล็กปลิวว่อนตามลงมา ตามด้วยมิสวาเลนไทน์ที่พ่ายแพ้หมดสภาพและน้ำลายฟูมปากไม่ต่างกัน

ถึงแม้มิสเตอร์ไฟว์จะมีภูมิคุ้มกันต่อระเบิด แต่แรงระเบิดอันมหาศาลของชิโรไกก็เกินกว่าที่เขาจะรับไหว ทั้งคู่ถูกบดขยี้จนหมดสภาพอย่างสิ้นเชิง

นามิมองทั้งสองคนด้วยความสงสัย “สองคนนี้เป็นใครกันน่ะ?”

“สมาชิกระดับแกนนำของบาร็อกเวิร์กส์น่ะ” ชิโรไกตอบ “มิสเตอร์ไฟว์ กับ มิสวาเลนไทน์ ครอคโคไดล์ส่งพวกมันมาฆ่าวีวี่”

เขาส่งยิ้มบาง ๆ ให้นามิ

ซันจิเดินเข้าไปใกล้ จ้องมองมิสวาเลนไทน์ตาค้าง

“ชิโรไก นายคงไม่ได้ทำมิดีมิร้ายอะไรตอนที่เธอสลบไปหรอกนะ!”

ชิโรไกบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์ “ใจเย็นน่า ชั้นก็แค่เล่นสนุกนิดหน่อยเอง”

บนเรือใกล้กับท่าเรือ อีการัม หัวหน้าองครักษ์ จ้องมองซากของหินแคคตัสที่ถูกทำลายกระจุยจากการโจมตีของชิโรไกก่อนหน้านี้ด้วยความตกตะลึง

“เจ้าหญิงวีวี่ ท่านเอาอะไรไปเสนอให้สัตว์ประหลาดนั่น...ขออภัย พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันหมายถึง... ชายผู้น่าเกรงขามที่มีค่าหัวร้อยล้านเบรีคนนั้น...ถึงยอมมาช่วยพวกเราต่อกรกับครอคโคไดล์หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

วีวี่ทอดสายตามองไปทางเมืองวิสกี้พีคด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “คุณจะเชื่อชั้นมั้ย ถ้าชั้นบอกว่าเขาเสนอตัวมาช่วยเองน่ะ?”

“เสนอตัวมาช่วย... สู้กับเจ็ดเทพโจรสลัดเนี่ยนะพ่ะย่ะค่ะ?” อีการัมอ้าปากค้าง

วีวี่ยิ้ม “เขาเป็นโจรสลัด แต่เป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมาก ๆ เลยล่ะ”

“ก้าบ!”

กาลูส่งเสียงร้องสนับสนุนความเห็นของเธอ

ที่ท่าเรือของวิสกี้พีค โซโรนอนกรนพิงเสา ในขณะที่ซันจิคอยวนเวียนอยู่รอบ ๆ วีวี่และนามิ โดยเมินเฉยต่อสายตาสงสัยของกาลูไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อได้ยินว่ามิสเตอร์ไฟว์และมิสวาเลนไทน์มาถึงแล้ว อีการัมก็มองไปรอบ ๆ อย่างกระวนกระวาย

“พวกมันอยู่ที่ไหน?! พวกท่านสู้กับพวกมันไปแล้วเหรอพ่ะย่ะค่ะ?”

“พวกมันสลบไปแล้วล่ะ” นามิพูดอย่างสบาย ๆ “ชิโรไกจัดการพวกมันเรียบร้อยแล้ว...รวมถึงพวกเพื่อนนักล่าค่าหัวเก่าของคุณด้วยนะ”

“สวรรค์ทรงโปรด...”

อีการัมปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก “ผู้ชายคนนั้น… เขาไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ”

ด้วยความพยายามที่จะแสดงความเคารพ เขาจึงเอ่ยถามว่า “แล้วตอนนี้... ท่านผู้แข็งแกร่งคนนั้นอยู่ที่ไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ชิโรไก ลูฟี่ แล้วก็อุซปไปเอาเรือโกอิ้งเมอร์รี่น่ะ เดี๋ยวพวกเขาก็มาแล้ว”

อีการัมพยักหน้า ก่อนจะหยิบชุดปลอมตัวเป็นเจ้าหญิงชุดที่สองออกมาจากห้องเคบินของเขา

“คุณผู้หญิงนามิ หม่อมฉันขอฝากเจ้าหญิงวีวี่ไว้กับคุณด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”

เขาหันไปหาวีวี่ “พวกเราจะเดินทางแยกกันสองลำ หม่อมฉันจะใช้เรือของบาร็อกเวิร์กส์แล้วมุ่งหน้าตรงกลับไปที่อลาบาสต้าโดยใช้เอเทอร์นอลโพส ส่วนพระองค์ก็เดินทางต่อไปกับกลุ่มหมวกฟางตามเส้นทางของเกาะนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ทำไมต้องแยกกันด้วยล่ะ?” นามิถาม

ดวงตาของอีการัมหรี่แคบลง “ครอคโคไดล์จะต้องรู้ว่ามีความผิดปกติเกิดขึ้น เขาจะต้องส่งนักฆ่ามาเพิ่มอีก หม่อมฉันจะเป็นนกต่อดึงดูดพวกมันไปเองพ่ะย่ะค่ะ”

วีวี่กำแขนเสื้อของเขาแน่น “คุณไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย! พวกเราพึ่งพาลูฟี่กับชิโรไกได้นะ”

“นี่คือหน้าที่ของหม่อมฉันพ่ะย่ะค่ะ” อีการัมเอ่ย “พวกท่านจะเดินทางได้เร็วขึ้นถ้าไม่ต้องถูกตามล่าในทุกฝีก้าว ให้หม่อมฉันเป็นเหยื่อล่อเถอะนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ระวังตัวด้วยนะ อีการัม!” วีวี่กอดเขาแน่น น้ำตารื้น

“พระองค์เองก็ต้องระวังตัวด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าหญิงวีวี่”

โดยไม่รอให้คนอื่น ๆ กลับมา อีการัมขึ้นเรือและออกเดินทางไปตามลำพังภายใต้แสงจันทร์

นามิและวีวี่ยืนอยู่บนท่าเรือขณะที่เรือของอีการัมค่อย ๆ เลือนหายไปในความห่างไกล

วีวี่ปาดน้ำตา น้ำเสียงสั่นเทา “เขาอยู่กับชั้นมาตั้งแต่ชั้นเกิด... เขาตามชั้นเข้ามาในบาร็อกเวิร์กส์ ทั้งที่รู้ว่ามันอันตราย”

“เขาต้องไม่เป็นไรหรอก” นามิปลอบใจเธอ “เขาห่วงใยเธอมากนะ”

วีวี่พยักหน้า ในตอนนั้นเอง...

ตูม!

แสงสว่างเจิดจ้าสว่างวาบขึ้น ท้องทะเลระเบิดออกเป็นเปลวเพลิง เรือของอีการัมแหลกสลายไปในพริบตา

นามิจ้องมองด้วยความหวาดผวา “อะไรน่ะ?! ศัตรูตามมาทันแล้วงั้นเหรอ?!”

วีวี่ยืนตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากสั่นระริก เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม พยายามกลั้นไม่ให้ร้องไห้ออกมา

ทันใดนั้น โกอิ้งเมอร์รี่ก็แล่นเข้ามาใกล้

ลูฟี่ยืนอยู่บนหัวเรือรูปแกะ “ทำไมตรงนั้นถึงมีไฟลุกอยู่ล่ะ?”

“คุณลุงคนนั้นเพิ่งจะออกเรือไปเพื่อดึงดูดความสนใจของศัตรู...แล้วเรือก็ระเบิดไปแล้วน่ะสิ!” นามิสวนกลับ

ใบหน้าของชิโรไกมืดครึ้มลง เขากระโดดลงจากเรือและเดินตรงไปหาวีวี่

“วีวี่ ขึ้นเรือเถอะ อย่าปล่อยให้ความพยายามของอีการัมต้องสูญเปล่าสิ”

วีวี่ไม่ตอบสนอง สายตายังคงจับจ้องไปที่ท้องทะเลที่ลุกเป็นไฟ

ชิโรไกถอนหายใจ ก่อนจะสวมกอดเธออย่างอ่อนโยน

“เชื่อชั้นสิ ชั้นสัญญากับเธอ...ว่าอีการัมจะไม่เป็นไร”

“จริงเหรอ… ชิโรไก นั่นเรื่องจริงใช่มั้ย?” วีวี่สะอื้น

ชิโรไกลูบหลังเธอเบา ๆ “แน่นอนสิ ชั้นไม่โกหกเธอหรอก”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═