บทที่ 25 วิสกี้พีค

บทที่ 25 วิสกี้พีค

“ชิโรไก อุซป หิมะตกแล้ว!”

“มาปั้นตุ๊กตาหิมะกันเถอะ! ชิโรไก ลูฟี่ มาแข่งปั้นตุ๊กตาหิมะกัน!”

“โอ้โห! ชิโรไก นายแกะสลักมังกรหิมะออกมาได้จริง ๆ ด้วย… แถมโคตรเท่เลย!”

…

“หมอกเริ่มลงแล้ว”

“นามิ ข้างหน้าประมาณหนึ่งกิโลเมตรมีภูเขาน้ำแข็งขนาดเล็กอยู่หลายลูก ปรับเส้นทางหลบตั้งแต่ตอนนี้เลย”

“มีภูเขาน้ำแข็งด้วยเหรอ?! โชคดีที่นายเห็นล่วงหน้านะ ชิโรไก ไม่งั้นพวกเราชนเข้าเต็ม ๆ แน่!”

“ลูฟี่ อุซป! เลิกเล่นปาหิมะแล้วไปจับพังงาเรือเดี๋ยวนี้! พวกเรากำลังจะชนภูเขาน้ำแข็งแล้วนะ!”

…

“นามิ ทิศทางลมกำลังเปลี่ยน พายุพัดเข้ามาใกล้แล้ว”

“พายุเหรอ?! รีบหุบใบเรือลงเร็วเข้า!”

“ดีนะที่พวกเราไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นใบเรือคงขาดกระจุยไปแล้ว”

…

“นามิ เธอได้เช็กล็อกโพสบ้างมั้ย? เรือกำลังออกนอกเส้นทางนะ”

“ทิศทางของล็อกโพส... จริงของนาย! พวกเรากำลังลอยออกนอกเส้นทางแล้ว!”

“ลมและคลื่นก็ยังเหมือนเดิม แต่โกอิ้งเมอร์รี่กลับหันหน้าไม่ตรงกับล็อกโพส!”

“ซันจิ! หักหางเสือ 180 องศาเลย! เร็วเข้า!”

“รับทราบครับ คุณนามิ~”

…

“โซโร! ตื่นได้แล้ว! ถึงเวลาทำงานแล้ว!”

“ครอกกก ฟี้...”

…

“นี่! พวกนายสองคนน่ะ! มาช่วยพวกเราหน่อยสิ!”

“มิสวาเลนไทน์นี่ช่างสั่งเก่งซะจริง!”

“มิสเตอร์ไนน์ ทนไปก่อนเถอะ ทันทีที่พวกเรากลับไปถึงวิสกี้พีค พวกเราค่อยจัดการกับพวกมันให้สาสม”

“คุยให้น้อยลง แล้วทำงานให้มากขึ้นซะ!”

“ครับ ลูกพี่!”

…

เพียงแค่ครึ่งวัน นามิก็ได้สัมผัสกับความโหดร้ายของแกรนด์ไลน์ด้วยตัวเอง

ในที่สุด ลมก็สงบลงและท้องทะเลก็นิ่งสนิท

“หึ จะมาแบบไหนก็มาเลย! พายุฝน พายุหิมะ หมอกหนาทึบ...ไม่มีอะไรทำให้ชั้นกลัวได้อีกแล้วล่ะ!”

นามิยืนหยัดอย่างกล้าหาญที่หัวเรือโกอิ้งเมอร์รี่ กวาดสายตามองเส้นขอบฟ้าที่ยังมีหมอกจาง ๆ

“แกรนด์ไลน์นี่ไม่ง่ายเลย ความรู้ด้านการเดินเรือทั้งหมดจากอีสต์บลูของชั้นแทบจะไร้ประโยชน์ที่นี่… นี่คือท้องทะเลที่อันตรายที่สุดจริง ๆ”

ในช่วงเวลาแห่งความเงียบงัน เธอลอบมองชิโรไกที่อยู่ข้างกาย เขาฉีกยิ้มอย่างใจเย็น ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

เธอรู้สึกโล่งใจอย่างสุดซึ้ง

ถ้าชิโรไกไม่ได้อยู่ที่นี่ ชั้นคงตื่นตระหนกไปตั้งนานแล้ว โกอิ้งเมอร์รี่อาจจะพุ่งชนภูเขาน้ำแข็ง หรืออาจจะแย่กว่านั้น แต่ต้องขอบคุณเขา พวกเราถึงได้ผ่านมันมาได้อย่างปลอดภัย

เรือลำนี้ข้ามผ่านน่านน้ำอันปั่นป่วนมาได้โดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

ชิโรไกปรายตามองนามิ ซึ่งไหล่ของเธอยังคงดูเกร็งเล็กน้อย

“นามิ ทำใจให้สบายเถอะ พวกเราผ่านด่านแรกมาได้แล้วนะ”

ดวงตาของเธอเป็นประกาย

“นั่นหมายความว่า… เกาะแรกงั้นเหรอ?”

“อืม เกาะแคคตัสอยู่ข้างหน้านี่เอง”

กลุ่มลูกเรือหมวกฟางมารวมตัวกันบนดาดฟ้า ใบหน้าของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

ม่านหมอกจางลง เผยให้เห็นเกาะรูปร่างหยักขรุขระที่เต็มไปด้วยต้นกระบองเพชรหนามแหลมสูงปรี๊ด

“โอ้โห! นี่คือเกาะแรกในแกรนด์ไลน์ของพวกเราเหรอเนี่ย?!”

“ต้นกระบองเพชรพวกนั้นใหญ่ชะมัดเลย!”

“เฮะเฮะเฮะ! ดูหนามพวกนั้นสิ!”

วีวี่และมิสเตอร์ไนน์กระโดดขึ้นไปบนราวกั้นเรือ

“ขอบคุณที่ให้ติดเรือมาด้วยนะ ที่รัก!”

พวกเขาโพสท่าอย่างเกินจริงและฉีกยิ้มพร้อมกัน

“ขอลาไปก่อนนะ บ๊ายบาย เบบี๋~”

ด้วยท่วงท่าที่สอดประสานและสง่างาม พวกเขากระโดดตีลังกากลับหลังลงจากเรือและว่ายน้ำมุ่งหน้าไปยังวิสกี้พีค

บนดาดฟ้าเรือ:

“เจ้าหญิงวีวี่ว่ายน้ำได้งดงามเหลือเกิน...” ซันจิเคลิบเคลิ้ม

นามิพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ฟู่… โชคดีนะที่การแสดงของวีวี่แนบเนียนมาก มิสเตอร์ไนน์ไม่สงสัยเลยสักนิด”

“หึ”

ชิโรไกยิ้มบาง ๆ เก็บซ่อนความคิดของตัวเองเอาไว้

สำหรับคนที่สามารถปกปิดตัวตนในฐานะเจ้าหญิงเพื่อแทรกซึมเข้าไปในองค์กรอาชญากรรมได้ ทักษะการแสดงของเธอย่อมอยู่ในระดับท็อปเทียร์อยู่แล้ว

หลังจากตัดสินใจที่จะสนับสนุนวีวี่ เหล่าลูกเรือและเจ้าหญิงก็ได้วางแผนร่วมกัน

วีวี่และมิสเตอร์ไนน์จะแกล้งทำเป็นถูกชิโรไกและลูกเรือจับตัวกลับมา มิสเตอร์ไนน์จะพบว่าล็อกโพสของเขาหายไป และหลังจากอ้อนวอนพวกเขา พวกเขาก็จะถูก ‘คุ้มกัน’ ไปส่งที่เกาะแคคตัส

เมื่อไปถึงที่นั่น วีวี่จะดำเนินแผนการในขั้นต่อไป: แกล้งทำเป็นว่าภารกิจล้มเหลว และใช้ช่องทางการสื่อสารของวิสกี้พีคเพื่อติดต่อกับระดับหัวหน้าของบาร็อกเวิร์กส์ รวบรวมหลักฐานแผนการร้ายของครอคโคไดล์ให้มากขึ้น

ในตอนนี้ เบาะแสที่วีวี่ค้นพบยังไม่เพียงพอที่จะเปิดโปงการทรยศของครอคโคไดล์ ประชาชนแห่งอลาบาสต้ามองว่าเขาเป็นฮีโร่ จำเป็นต้องมีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมมากกว่านี้

ทันทีที่ได้หลักฐานนั้นมา ชิโรไก ลูฟี่ และคนอื่น ๆ จะเดินทางไปอลาบาสต้าพร้อมกับวีวี่ และช่วยเธอเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับเจ็ดเทพโจรสลัด ครอคโคไดล์

แผนการมักจะพังทลายเมื่อต้องเผชิญกับความเป็นจริงเสมอ ชิโรไกคิดในใจ และบางสิ่งกำลังบอกชั้นว่าหลาย ๆ อย่างจะเริ่มเปลี่ยนไป… อย่างรวดเร็วด้วย

โกอิ้งเมอร์รี่แล่นเข้าใกล้ท่าเรือของวิสกี้พีค

“ดูนั่นสิ พวกนักผจญภัยนี่นา!”

“ยินดีต้อนรับสู่วิสกี้พีค!”

ฝูงชนโห่ร้องด้วยความยินดี โบกมือและตะโกนเรียกด้วยความกระตือรือร้น

…

ณ สถานที่อื่น...

บนเกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเกาะแคคตัส…

ภายในห้องอันมืดมิด หอยทากสื่อสารส่งเสียงออกมา

“มิสเตอร์ไฟว์ มิสวาเลนไทน์ ล้มเลิกภารกิจปัจจุบันของพวกแกซะ พวกแกมีภารกิจใหม่แล้ว”

“รับทราบ”

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ

“[ตัวตนของชั้นถูกเปิดเผยแล้ว มีคนทรยศอยู่ในหมู่เอเย่นต์ระดับบริหาร มุ่งหน้าไปที่เมืองวิสกี้พีคเดี๋ยวนี้ กำจัดทุกคนที่รู้ความจริง อย่าให้มีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว]”

มิสวาเลนไทน์ฉีกยิ้ม มิสเตอร์ไฟว์จุดไม้ขีดไฟ

“รับทราบครับ บอส เราจะจัดการไม่ให้เหลือใครรอดไปปากโป้งได้เลยล่ะ”

…

ตัดกลับมาที่เมืองวิสกี้พีค...

“ชนแก้ว! ชนแก้ว! ชนแก้ว!”

กลุ่มคนจำนวนมากรายล้อมโต๊ะจัดเลี้ยงขนาดยาว ดื่มกินและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

“โอ้โห! แก้วที่สิบของเจ้านักดาบนั่นแล้วนะ!”

“ส่วนนั่นก็แก้วที่สิบสองของคุณผู้หญิง! น่าทึ่งจริง ๆ!”

ชายขี้เมาคนหนึ่งฟุบหลับไป

“ชั้น... ชั้นยอมแพ้ สองคนนี้คอแข็งชะมัดเลย…”

…

“หึ! นาวาเอกทหารเรือคนนั้นพยายามจะใช้ควันจับชั้นด้วยนะ! ชั้นก็แค่ ฟู่...เป่ามันกระเด็นไปด้วยลมหายใจเดียวเลยล่ะ!”

อุซปยืดอกขึ้นขณะเล่าเรื่องราวความ ‘กล้าหาญ’ ของเขาให้กลุ่มผู้ฟังที่กำลังทึ่งฟัง

“ว้าว! คุณอุซปสุดยอดไปเลย!”

…

“เอาเนื้อมาอีก! เอามาเรื่อย ๆ เลย!”

ลูฟี่กินจุไปถึงโต๊ะที่สี่แล้ว ปริมาณที่เขากินเข้าไปมากพอที่จะทำให้พวกกุ๊กในเมืองต้องล้มพับ

หัวหน้ากุ๊กทั้งสามคนสลบเหมือดด้วยความเหนื่อยล้าอยู่ในห้องครัว

…

“ผู้ชายคนนั้นกำลังขอสาว ๆ เป็นสิบคนแต่งงานพร้อมกันเลยนี่นา!”

“พวกนี้มันเอาจริงดิ?!”

“ไม่หรอก คนที่บ้าที่สุดคือกุ๊กคนนั้นต่างหาก! อาหารของเขาอร่อยมากจนคนกินร้องไห้เลยนะ!”

ในห้องครัวที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน ชาวเมืองวิสกี้พีคเบียดเสียดกันเข้ามาใกล้ เฝ้ามองด้วยความตกตะลึงขณะที่ชิโรไกเตรียมอาหารจานแล้วจานเล่า

“นี่มัน... อาหารสวรรค์ชัด ๆ!”

“ชั้นตายตาหลับแล้วล่ะที่ได้ชิมของแบบนี้!”

“แม่ชั้นกำลังยิ้มให้จากบนสวรรค์ล่ะ! แม่ครับ ผมกำลังจะไปหาแล้ว!”

“ใครก็ได้เอาพริกมาที! หมอนี่สลบเพราะความฟินไปแล้ว!”

“เขาหล่อจังเลย!”

กลุ่มหญิงสาว...รวมถึงเหล่าแม่ชี...รายล้อมอยู่ตรงประตูห้องครัว ดวงตาของพวกเธอเป็นประกาย

“คุณชิโรไก อาหารของคุณอร่อยมากเลยค่ะ! ช่วยสอนพวกเราหน่อยได้มั้ยคะ?”

“คุณช่วยมาสอนทำอาหารที่ห้องของชั้นได้มั้ยคะ?”

“ช่วยจับมือชั้นแล้วสอนวิธีหั่นผักหน่อยสิคะ… ได้โปรดเถอะค่ะ?”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═