บทที่ 12 การประหารลูฟี่?

บทที่ 12 การประหารลูฟี่?

ในสายตาของเหล่าทหารเรือ แม้แต่นาวาเอกสโมคเกอร์...ซึ่งเพิ่งต่อสู้ได้เพียงชั่วครู่...ก็ยังถูกโจรสลัดในชุดขาวผู้นี้ไล่ต้อนจนมุม จนไม่สามารถตอบโต้กลับได้เลย

เหล่าทหารเรือที่อยู่เบื้องหลังเขาเฝ้ามองด้วยความหวาดผวา โจรสลัดผู้มีรอยยิ้มคนนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าสโมคเกอร์เสียอีก พลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้จะต้องเป็นของคนที่มีค่าหัวเกินกว่า 100 ล้านเบรีอย่างแน่นอน

ด้วยความคุ้นชินกับชีวิตอันเงียบสงบในทะเลอีสต์บลู เหล่าทหารเรือจึงเริ่มคิดที่จะถอยทัพ ทหารเรือคนหนึ่งที่ถือดาบด้วยความสั่นเทาเอ่ยขึ้น:

“นาวาเอกครับ พวกเราควรถอยกลับไปที่ฐานก่อนแล้วรายงานไปยังศูนย์ใหญ่ พวกเขาจะได้ส่งกำลังเสริมมาได้ครับ”

สโมคเกอร์หันกลับมา สายตาของเขาเย็นเยียบ

“พวกแกอยากให้ชั้นถอยงั้นเหรอ?”

ทหารเรือคนนั้นพูดตะกุกตะกัก ความหวาดกลัวฉายชัดในดวงตา น้ำเสียงของสโมคเกอร์ทุ้มต่ำแต่เด็ดเดี่ยว:

“ชั้นเคยหนีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ถ้าแกกลัวจริง ๆ ก็ไสหัวไปซะ...แต่ก็อย่ามาหวังความปรานีจากชั้นก็แล้วกัน”

ความหวาดกลัวของทหารเรือคนนั้นชะงักงัน แต่เขาก็ยังคงยืนอยู่กับที่

ชิโรไก ยามิคุโระ ฉีกยิ้ม

“ในเมื่อนายเห็นช่องว่างขนาดนี้แล้ว... นายก็ยังไม่ยอมถอยอีกงั้นเหรอ?”

สโมคเกอร์กระชับจุตเตะขนาดใหญ่ในมือแน่น

“ชั้นยืนหยัดเพื่อความสงบสุขของโลคทาวน์ การมาเยือนของแกคุกคามสิ่งนั้น ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ชั้นก็จะไม่ยอมปล่อยให้ตัวอันตรายอย่างแกลอยนวลไปได้หรอก”

รอยยิ้มของชิโรไกกว้างขึ้น

“จุดยืนของนายน่านับถือนะ... แต่มันก็ช่างไร้เดียงสา นายมันอ่อนแอเกินไป สโมคเกอร์ ความอ่อนแอคือบาปมหันต์ในสนามรบ นายไม่สามารถปกป้องคนอื่นได้...หรือแม้กระทั่งตัวนายเองก็เถอะ ให้ชั้นได้ทำลายความเชื่อของนาย บดขยี้ความหยิ่งยโสของนาย และทำให้นายได้เข้าใจถึงความสิ้นหวังที่แท้จริงเสียเถอะ มีเพียงจากก้นบึ้งของมันเท่านั้นแหละ ที่ความยุติธรรมที่แท้จริงจะก่อกำเนิดขึ้นมาได้”

เมื่อพูดจบ ชิโรไกก็กลายสภาพเป็นกลุ่มควันสีดำอีกครั้ง คราวนี้ความมืดมิดแผ่ขยายขึ้นสู่ท้องฟ้า...กลืนกินหมู่เมฆและบดบังท่าเรือโลคทาวน์จนมิดภายในเวลาไม่กี่นาที

เหล่าทหารเรือหอบหายใจเฮือก ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้น สโมคเกอร์ซึ่งเปลวไฟจากซิการ์ของเขาสว่างวาบตัดกับความมืดมิด ได้เปลี่ยนร่างเป็นควันสีขาวและลอยขึ้นไปเหนือศีรษะ

“นี่สินะ... ขีดสุดที่แท้จริงของพลังผลโมคุ โมคุ”

บนพื้นดิน ชาวเมืองต่างแหงนมองท้องฟ้าด้วยความสับสน ไม่มีลมพัด...ทว่าความมืดมิดกลับเข้าปกคลุม ในร้านขายอาวุธที่อยู่ใกล้เคียง อิปปงมัตสึสบถด่าความมืดมิดที่เข้าปกคลุมท้องฟ้าอย่างกะทันหัน

เบื้องบนที่ห่างไกลออกไป เสียงของชิโรไกดังกึกก้องราวกับอสนีบาต:

“สโมคเกอร์! นายยังมีเจตจำนงที่จะท้าทายชั้นอยู่อีกงั้นเหรอ? แสดงความยุติธรรมของนายให้ชั้นเห็นสิ!”

ฝ่ามือควันสีดำขนาดยักษ์ ฝ่ามือมารพรหมมินทร์ ได้ก่อตัวขึ้นและร่วงหล่นลงมายังควันสีขาวที่ล่องลอยอยู่ของสโมคเกอร์

“ความยุติธรรมไม่มีวันถอยหนี!”

สโมคเกอร์ประกาศกร้าว พุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือนั้น ทว่าชิโรไกได้เคลือบมันไว้ด้วยฮาคิเกราะ

“แม้แต่ควันก็ยังสามารถเคลือบด้วยฮาคิเกราะได้สินะ”

ชิโรไกสังเกตการณ์อย่างขบขัน

สโมคเกอร์เสริมพลังให้จุตเตะของเขาด้วยฮาคิเกราะและฟาดฟันเข้าใส่...แต่พละกำลังของเขายังไม่เพียงพอ ฝ่ามือนั้นปัดมันทิ้งไปราวกับปัดแมลงรำคาญ เขาพ่นควันสีขาว พุ่งตัวไปมา โจมตีทั้งจากด้านบนและด้านล่าง...แต่มันก็เปล่าประโยชน์

(ไม่แน่ใจว่าสโมคเกอร์มีฮาคิเกราะหรือเปล่า แต่ยังไงมันก็เป็นฮาคิประเภทเริ่มต้นอยู่ดี)

ท้ายที่สุด สโมคเกอร์ก็ต้องหันมาปกป้องเหล่าทหารเรือของเขาด้วยจุตเตะที่เสริมพลังด้วยฮาคิ...แต่มันก็เหมือนกับแมลงเม่าที่ริอ่านจะสั่นคลอนขุนเขา

เสียงในใจของเขาเดือดพล่านไปด้วยความเสียใจ: ถ้าชั้นไม่ได้ไล่ตามโจรสลัดคนนี้... ลูกน้องของพวกเราก็คงไม่ต้องมาทนทุกข์แบบนี้

ขณะที่ฝ่ามือขนาดยักษ์ลอยอยู่เหนือทหารเรือที่ติดกับ...หลายคนในตอนนี้ถูกกักขังและไร้หนทางสู้...การโจมตีกำลังจะปะทะเข้าใส่... จนกระทั่งชิโรไกดึงมันกลับไป ความมืดมิดก็ค่อย ๆ หดหายไป

“ชั้นแสดงให้นายเห็นแล้วนะว่าผลโมคุ โมคุ ทำอะไรได้บ้าง”

ชิโรไกเอ่ยออกมาจากหมู่เมฆที่กำลังสลายตัว

“คราวหน้าที่เราพบกัน ชั้นหวังว่านายจะแข็งแกร่งพอที่จะผดุงความยุติธรรมของนายได้...แข็งแกร่งพอที่จะทะลวงผ่านศัตรูของนายไปได้นะ”

แสงสว่างกลับคืนมาอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ชิโรไกก็ได้เคลื่อนย้ายลังไม้ทั้งหมดจากท่าเรือขึ้นไปบนเรือโกอิ้งเมอร์รี่แล้ว ควันสีดำสายหนึ่งล่องลอยมุ่งหน้าไปยังลานประหาร

ลานประหาร

ลูฟี่ถูกมัดอยู่บนยอดแท่นประหาร ท่ามกลางความโกลาหลในลานกว้างที่มืดสลัว หากปราศจากแสงจากคบเพลิง ผู้คนเบื้องล่างก็ไม่อาจมองเห็นได้ บากี้ยืนเตรียมพร้อม ชูดาบขึ้นสูง จมูกสีแดงของเขาดูโดดเด่น

“หมวกฟาง แกต้องตายที่นี่!”

เขาหัวเราะเสียงแหลม...จนกระทั่งเขาสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหว โซโรและซันจิพุ่งทะลวงผ่านลูกน้องของบากี้เข้ามา

โซโรฟันศัตรูกระเด็นออกไปด้านข้าง สายตาจับจ้องไปที่ลูฟี่

ซันจิเตะพวกกลุ่มโจรสลัดอัลบีด้าให้พ้นทาง สายตาจับจ้องไปที่แท่นประหาร

ลูฟี่มองไปที่โซโรและซันจิ ความตระหนักรู้ผุดขึ้นมาในใจ: ความตายกำลังรอเขาอยู่ จากนั้นเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง

“โซโร ซันจิ อุซป นามิ ชิโรไก...ขอโทษทีนะ ชั้นกำลังจะตายแล้วล่ะ”

บากี้เงื้อดาบขึ้น เตรียมพร้อมที่จะสับลงมา

“ตายซะเถอะ เจ้าหมวกฟาง!”

ทว่าประกายสายฟ้าก็แลบแปลบแหวกท้องฟ้า รวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าฟาดนั้น ควันสีดำทิ้งตัวลงมา ก่อตัวรวมกันบนแท่นประหาร

ชิโรไกใช้มือซ้ายคว้าใบดาบของบากี้เอาไว้ ฮาคิเกราะไหลเวียนไปทั่วร่าง บดขยี้มันจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย บากี้ทรุดฮวบลงด้วยความตกตะลึง

[ นายท่านสังเกตเห็น: ผู้ใช้พลัง ผลบาระ บาระ ความสามารถในการแยกส่วนร่างกายของตัวเองได้ดั่งใจ ]

ชิโรไกหงายหน้าขึ้น มองดูสายฟ้าฟาดฟัน มือขวาของเขาชักดาบซันได คิเท็ตสึออกจากฝัก ซึ่งถูกห่อหุ้มไว้ด้วยฮาคิเกราะ

“วิชาดาบเดียว ฟันอสนีบาต!”

ออร่าดาบสีดำฟาดฟันเข้าใส่สายฟ้าฟาดนั้น...ผ่าครึ่งมันกลางอากาศ มันไม่ได้สลายไป แต่กลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ม่านความมืดมิดเบื้องบน แหวกเส้นทางแห่งแสงสว่างออกมา

เสี้ยวหนึ่งของท้องฟ้าปรากฏขึ้น แสงสว่างอาบชโลมร่างชิโรไก มอบกลิ่นอายที่แทบจะดูราวกับเทพเจ้าให้กับเขา ฝูงชนหอบหายใจเฮือก

“พวกเราจะช่วยกัปตันด้วยตัวเองนี่แหละ”

เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═