บทที่ 21 แผนการของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
บทที่ 21 แผนการของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
บทที่ 21 แผนการของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
“เรียนท่านดันโซ หน่วยตระเวนได้ถูกก่อตั้งขึ้นแล้วและกำลังปฏิบัติหน้าที่ได้เป็นอย่างดีในการเข้าแทนที่งานเดิมของกองสารวัตรนินจา รูปแบบการดำเนินงานในปัจจุบันของพวกเขามีลักษณะดังนี้ครับ...”
นินจาผู้อยู่เบื้องล่างรายงานข้อมูลทุกอย่างที่เขารวบรวมมาได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน
“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าออกไปได้”
“ครับ ท่านดันโซ”
หลังจากที่นินจาคนดังกล่าวจากไป ชิมูระ ดันโซ ก็ทอดสายตาไปยังเขตอาศัยของตระกูลอุจิฮะด้วยสีหน้าท่าทางที่มืดมนลง
“อุจิฮะ ชิซุย...”
“หลังจากผ่านไปหลายปี มีคนฉลาดปรากฏตัวขึ้นในตระกูลอุจิฮะอีกแล้วอย่างนั้นร้อย?”
“การปฏิรูปกองสารวัตรนินจา โยนความไม่พอใจของชาวบ้านไปให้หน่วยตระเวนและกลุ่มผู้บริหารระดับสูงของหมู่บ้าน ในขณะที่ตระกูลอุจิฮะสวมบทบาทเป็นคนดี”
“แถมพวกเขายังไม่ได้สูญเสียอำนาจในการควบคุมกองสารวัตรนินจาไปเลยเสียด้วยซ้ำ”
“ช่างเป็นแผนการที่ชาญฉลาดยิ่งนัก”
ชิมูระ ดันโซ ไม่มีความพิศมัยในตระกูลอุจิฮะเลยแม้แต่น้อย
ในแง่หนึ่ง มันเป็นเพราะสิ่งที่สมาชิกบางคนของตระกูลอุจิฮะได้เคยกระทำไว้
ส่วนอีกแง่หนึ่ง คือความไม่ชอบหน้าที่มีต่ออุจิฮะ คางามิ
ยิ่งไปกว่านั้น ชิมูระ ดันโซ ยังได้รับสืบทอดทัศนคติที่มีต่อตระกูลอุจิฮะมาจากเซ็นจู โทบิรามะ และดูเหมือนเขาจะทวีความรุนแรงของความคิดนั้นให้เข้มข้นยิ่งขึ้นไปอีก
“พวกอุจิฮะคือความชั่วร้ายโดยกำเนิด!”
ดันโซมีความระแวดระวังต่อตระกูลอุจิฮะอย่างถึงที่สุดอยู่แล้ว และหลังจากที่ได้เห็นการปฏิรูปกองสารวัตรนินจา ความหวาดระแวงที่มีต่อตระกูลนี้ก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ
“อย่างไรก็ตาม การปฏิรูปกองสารวัตรนินจาที่ดำเนินไปอย่างราบรื่นนี้ ทั้งหมดต้องขอบคุณฮิรุเซ็น”
จากนั้นดันโซก็เบือนสายตาไปยังอาคารโฮคาเงะ
“ฮิรุเซ็น เจ้ามันโลภมากเกินไปแล้ว!”
“แม้แต่ท่านอาจารย์ฮาชิรามะและท่านอาจารย์โทบิรามะยังไม่สามารถควบคุมตระกูลอุจิฮะได้ แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้งั้นหรือ?”
“การสนับสนุนการปฏิรูปกองสารวัตรนินจา การฟูมฟักอุจิฮะ ชิซุย การกดดันอุจิฮะ ฟูกาคุ และการแบ่งแยกตระกูลอุจิฮะออกเป็นสองฝ่าย ในขณะที่ตัวเจ้าเองก็นั่งประทับอยู่บนตำแหน่งที่สูงส่ง ทำให้ทั้งสองฝ่ายต่างต้องพึ่งพาเจ้า”
“ก็เพื่อบรรลุเป้าหมายในการควบคุมตระกูลอุจิฮะให้ได้เบ็ดเสร็จ”
“หากเจ้าทำสำเร็จตามเป้าหมายจริงๆ ตำแหน่งโฮคาเงะก็คงจะตกเป็นของตระกูลซารุโทบิของเจ้าไปตลอดกาล”
“แต่เจ้าเอาอะไรมามั่นใจว่าเจ้าจะทำมันได้?”
“เป็นเพราะเจ้าเขียนไว้ในหนังสือปูพื้นฐานของโรงเรียนนินจาว่าเจ้าคือโฮคาเงะที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์อย่างนั้นรึ?”
“ตระกูลอุจิฮะกับตระกูลฮิวกะนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง”
“ปักษาในกรงน่ะมีอยู่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น”
“ฮิรุเซ็น เจ้ากำลังเล่นกับไฟ!”
“การเลี้ยงหมาป่าที่ไม่มีวันเชื่อง จะนำไปสู่การแว้งกัดอย่างรุนแรงที่สุดอย่างแน่นอน”
“ข้าคนหนึ่งล่ะที่จะคอยเฝ้าดู!”
ดวงตาของชิมูระ ดันโซ สั่นไหวด้วยความนึกคิด
“ทว่า ถึงแม้โอกาสสำเร็จจะต่ำเพียงใด ข้าก็ยังต้องลงมือทำอะไรบางอย่าง ในท้ายที่สุดข้าจะต้องครอบครองตำแหน่งโฮคาเงะมาให้ได้”
“ข้าสามารถใช้ประโยชน์จากกระบวนการเล่นกับไฟของฮิรุเซ็นนี่แหละ”
“เพื่อฝังรากทั้งฮิรุเซ็นและตระกูลอุจิฮะไปพร้อมๆ กัน”
“ตราบใดที่ข้าได้สืบทอดตำแหน่งโฮคาเงะ หมู่บ้านจะรวมเป็นปึกแผ่นอย่างไม่ต้องสงสัย และภายใต้การนำของข้า โคโนฮะจะกลับคืนสู่จุดสูงสุดที่แท้จริง เหนือกว่าหมู่บ้านนินจาอื่นๆ ทั้งปวง”
ณ อาคารโฮคาเงะ
“ท่านโฮคาเงะครับ”
อุจิฮะ ชิซุย ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของโฮคาเงะ
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น แย้มยิ้มออกมา
“ชิซุย เรื่องกองสารวัตรนินจา ไม่สิ เรื่องหน่วยตระเวนเป็นอย่างไรบ้าง?”
“เรียนท่านโฮคาเงะ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นมากครับ”
อุจิฮะ ชิซุย กล่าว “ต้องขอบคุณการจัดการของท่านโฮคาเงะ หน่วยตระเวนจึงสามารถเข้าแทนที่ภารกิจเดิมของกองสารวัตรนินจาได้อย่างสมบูรณ์แบบ และตัวผมในฐานะหัวหน้าหน่วยตระเวนก็ได้รับการยอมรับจากทุกคนครับ”
“ตอนนี้ ยังเหลือปัญหาบางประการเกี่ยวกับกฎระเบียบของหมู่บ้านนินจาครับ”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น พยักหน้า
“ข้าจะจัดการเรื่องนั้นเอง ข้าได้แจ้งล่วงหน้าไปแล้ว และจะมีการประชุมในเร็วๆ นี้”
“วิเศษมากเลยครับ ขอบคุณมากครับท่านโฮคาเงะ”
ใบหน้าของอุจิฮะ ชิซุย แสดงออกถึงความปิติยินดี
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น โบกมือเบาๆ
“ในฐานะโฮคาเงะ นี่คือหน้าที่ของข้า เพียงแต่กิจการในหมู่บ้านมีมากมายเหลือเกิน ข้าจึงยุ่งมากจนทำให้ด้านนี้ล่าช้าไปบ้าง การปฏิรูปกองสารวัตรนินจาของเจ้าในครั้งนี้ ชิซุย มันคือโอกาสที่สมบูรณ์แบบที่สุด”
“แล้วแผนการต่อไปของเจ้าคืออะไร ชิซุย?”
อุจิฮะ ชิซุย กล่าวว่า “ท่านโฮคาเงะครับ แผนการของผมคือ เมื่อกฎระเบียบของหน่วยตระเวนได้รับการสรุปที่แน่นอนแล้ว ผมจะทำการประชาสัมพันธ์และทำให้มันเป็นที่แพร่หลายไปทั่วทั้งหมู่บ้านก่อนครับ”
“ผมจะใช้สิ่งนี้เป็นพื้นฐานในการดำเนินกิจกรรมต่างๆ หลายอย่าง”
“หากทุกคนเข้าใจกฎระเบียบ โอกาสที่จะมีการฝ่าฝืนกฎก็จะลดน้อยลงมากครับ”
“หลังจากนั้น ผมต้องการจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้ากองสารวัตรนินจาครับ”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“หัวหน้ากองสารวัตรนินจาคนปัจจุบันคือ อุจิฮะ ยาชิโระ ใช่หรือไม่?”
“ครับ”
“เจ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรไหม?”
อุจิฮะ ชิซุย ลังเลเล็กน้อย
“ท่านโฮคาเงะครับ รุ่นพี่ยาชิโระอายุมากพอสมควรแล้ว ถึงเวลาที่เขาควรจะก้าวลงจากตำแหน่งหัวหน้ากองสารวัตรนินจาเสียที อย่างไรก็ตาม หลังจากที่รุ่นพี่ยาชิโระลงจากตำแหน่ง ก็จะมีผู้สมัครชิงตำแหน่งอีกหลายคนครับ”
“และผมเองก็ไม่ได้มีความได้เปรียบเหนือกว่าคนอื่นๆ เท่าไหร่นัก”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น พยักหน้ารับคำ
“ข้าเข้าใจแล้ว ในหมู่บ้านอาจจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นในไม่ช้า ชิซุย เจ้าจงคว้าโอกาสนั้นไว้ให้ดี”
“ครับ ท่านโฮคาเงะ”
อุจิฮะ ชิซุย เดินจากไป
ในขณะเดียวกัน ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น กำลังพิจารณาว่าจะช่วยสนับสนุนอุจิฮะ ชิซุย ได้อย่างไร
ความแข็งแกร่งของอุจิฮะ ชิซุย นั้นมีเพียงพออยู่แล้ว
สิ่งที่เขาขาดไปคือเรื่องของอายุ ประสบการณ์ และชื่อเสียง
ทว่าในส่วนของชื่อเสียงนั้น ด้วยการก่อตั้งหน่วยตระเวนขึ้นมา ชื่อเสียงของอุจิฮะ ชิซุย ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมากแล้ว
แต่ปัญหาเรื่องอายุและประสบการณ์เป็นสิ่งที่ไม่อาจแก้ไขได้ในระยะเวลาอันสั้น
การจะทำให้คนอื่นมองข้ามจุดอ่อนทั้งสองข้อนี้ของชิซุยไปได้ เขาจำเป็นต้องมีผลงานที่โดดเด่นและน่าประทับใจยิ่งกว่าเดิม
สมรภูมิรบคือสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนั้น
แต่ในเวลานี้กลับไม่มีสงคราม
ดังนั้น จึงเหลือเพียงทางเดียวคือการปฏิบัติภารกิจ
“อุจิฮะ ชิซุย ได้รับการสนับสนุนจากสมาชิกบางส่วนภายในตระกูลอุจิฮะ”
“บวกกับการผลักดันของข้า”
“หากเขาสามารถทำภารกิจระดับ A ภายในหมู่บ้านได้สำเร็จอีกครั้ง ไม่สิ ภารกิจระดับ A เพียงลำพังยังไม่มั่นใจพอ จำเป็นต้องเป็นภารกิจระดับ S เพื่อเป็นการรับประกันอย่างเต็มตัว”
“ทว่า ในระหว่างภารกิจนี้ จะเป็นการดีที่สุดหากอุจิฮะ ชิซุย และคนจากฝ่ายของอุจิฮะ ฟูกาคุ จะสามารถสร้างความขัดแย้งและรอยร้าวที่ไม่อาจประสานกันได้มากยิ่งขึ้น”
“ไม่ใช่เพียงแค่การแย่งชิงอำนาจเท่านั้น”
“นั่นถึงจะได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด”
“ข้าคงต้องวางแผนสักหน่อยแล้ว”
ร่างหนึ่งเดินทางมาถึงร้านอุปกรณ์นินจา
“รุ่นพี่ไป๋สื่อ”
“อิซึมิ อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์ค่ะรุ่นพี่ไป๋สื่อ วันนี้รุ่นพี่มาโกะอยู่ไหมคะ?”
“อยู่สิ เขาอยู่”
ไป๋สื่อพยักหน้า
“เข้ามาข้างในก่อนสิ อย่าเพิ่งรีบร้อนไปฝึกซ้อมเลย อลิซเพิ่งทำขนมหวานแบบใหม่ ลองชิมดูหน่อยสิ”
“ตกลงค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว”
ไป๋สื่อยิ้มและนำทางอุจิฮะ อิซึมิ ไปยังห้องรับรอง
ขนมหวานถูกจัดวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
“หอมจังเลยค่ะ!”
อุจิฮะ อิซึมิ สูดดมกลิ่นหอม
“ลองชิมดู นี่เป็นสินค้าตัวใหม่ ข้าหวังว่ารสชาติจะถูกปากนะ หากมีปัญหาตรงไหน ช่วยชี้แนะด้วย อลิซจะได้นำไปปรับปรุงตามคำแนะนำของพวกเรา”
ไป๋สื่อกล่าวออกมาอย่างเป็นกันเอง
ฝีมือการทำอาหารของอลิซในโลกใบนี้ เรียกได้ว่าไร้ที่ติอย่างหาตัวจับยาก
จุดประสงค์หลักของเขาคือการทำให้อุจิฮะ อิซึมิ รู้สึกว่าตนเองเป็นที่ต้องการ และเพื่อเพิ่มความรู้สึกดีๆ ที่เธอมีต่อเขานั่นเอง