บทที่ 17 ข้าอยากเป็นสตรีของนินจาผู้ยิ่งใหญ่!

บทที่ 17 ข้าอยากเป็นสตรีของนินจาผู้ยิ่งใหญ่!

“ฮิฮิ รุ่นพี่ช่างเป็นคนอ่อนโยนจริงๆ!”

นี่คือระดับความพึงพอใจและการประเมินที่มีต่อชิราอิชิในปัจจุบันของอุจิฮะ อิซุมิ

สำหรับการเพิ่มคะแนนความประทับใจนั้น นอกเหนือจากท่าทางที่อ่อนโยนและอาหารรสเลิศของอลิซแล้ว ในตอนนี้ชิราอิชิยังมีอีกหนึ่งวิธี นั่นคือความสามารถของไวโอเล็ต

ไวโอเล็ตสามารถอ่านใจคนได้

เมื่อชิราอิชิเริ่มบทสนทนาในหัวข้อที่เกี่ยวข้อง อีกฝ่ายย่อมต้องนึกถึงเนื้อหาเหล่านั้นภายในใจ

และไวโอเล็ตก็จะรับรู้ความนึกคิดนั้นได้ทันที

หลังจากนั้น ไวโอเล็ตจะถ่ายทอดสิ่งที่เธอเห็นให้แก่ชิราอิชิ

ชิราอิชิจึงสามารถเข้าหาจากมุมมองนั้นได้อย่างแม่นยำ

ดังคำกล่าวที่ว่า จงทำในสิ่งที่อีกฝ่ายพึงพอใจ

ชิราอิชิได้เคยทดลองวิธีนี้กับอุจิฮะ ชิซุยมาแล้ว

ความคิดสูงสุดของอุจิฮะ ชิซุย ยังคงเป็นการรักษาตระกูลอุจิฮะเอาไว้โดยไม่ทำลายหมู่บ้าน แต่เป็นการหลอมรวมตระกูลอุจิฮะเข้ากับหมู่บ้านได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“ความฝันงั้นหรือ?”

อุจิฮะ อิซุมิ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ข้าอยากเป็นนินจาหญิงที่เก่งกาจมากค่ะ”

“ในหมู่บ้านมีนินจาหญิงที่แข็งแกร่งน้อยเกินไป”

“มีเพียงท่านรุ่นพี่ซึนาเดะเท่านั้น”

“ดังนั้น ข้าจึงอยากเป็นนินจาหญิงที่ทรงพลังมาก ข้าอยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่านินจาหญิงก็สามารถแข็งแกร่งมากได้เช่นกัน”

ชิราอิชิเหลือบมองไปทางไวโอเล็ต

ไวโอเล็ตพยักหน้าเล็กน้อย

นั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่อุจิฮะ อิซุมิ เอ่ยออกมาในยามนี้ คือสิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจจริงๆ

ชิราอิชิไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าอุจิฮะ อิซุมิ จะมีความฝันเช่นนี้

ทว่าเมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว มันก็เป็นเรื่องธรรมดา

ในโลกใบนี้ ผลงานของนินจาชายนั้นโดดเด่นล้ำหน้านินจาหญิงไปมากจริงๆ

หากยกตัวอย่างจากโคโนฮะ

โฮคาเงะรุ่นที่หนึ่ง สอง สาม และสี่ ต่างก็เป็นบุรุษทั้งสิ้น

อุซึมากิ มิโตะ และ อุซึมากิ คุชินะ ต่างก็แข็งแกร่งมาก แต่พวกนางกลับไม่ค่อยได้ออกโรงแสดงฝีมือ

ฐานะของพวกนางนั้นค่อนข้างพิเศษ

ผู้ที่สามารถเป็นที่จดจำและมีชื่อเสียงเลื่องลือจนทุกคนขานนามได้นั้นมีไม่มากนักจริงๆ

ภายในตระกูลอุจิฮะเอง ก็มีเพียงอุจิฮะ ชิโอริ เท่านั้นที่ปรากฏตัวขึ้นมา

แต่หากเทียบกับอุจิฮะ มาดาระ และ อุจิฮะ อิซึนะ แล้ว นางยังถือว่าตามหลังอยู่พอสมควร

และพรสวรรค์ของอุจิฮะ อิซุมิ ก็ถือว่าดีเยี่ยม จึงเป็นเรื่องปกติที่นางจะมีเป้าหมายเช่นนี้

“เป็นความฝันที่ดีนะ”

ดวงตาของอุจิฮะ อิซุมิ เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

“รุ่นพี่ชิราอิชิ ท่านเองก็เห็นด้วยกับความฝันของข้าอย่างนั้นหรือคะ?”

“แน่นอนสิ เรื่องนั้นไม่มีอะไรผิดพลาดเลย”

“แต่คนจำนวนมากไม่เห็นด้วยค่ะ ทั้งเพื่อนร่วมชั้น อาจารย์ หรือแม้แต่ท่านแม่ของข้า ทุกคนต่างบอกว่านินจาหญิงไม่มีทางแข็งแกร่งขึ้นมาได้มากนัก และสำหรับผู้หญิงแล้ว การดูแลเรื่องในครอบครัวนั้นสำคัญกว่า”

ชิราอิชิส่ายหน้า

“ถ้าเป็นเช่นนั้น มันคงจะไม่ยุติธรรมต่อสตรีมากเกินไป”

หลังจากหยุดเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ชิราอิชิก็กล่าวต่อว่า “อิซุมิ หากเจ้าเชื่อใจข้า ให้มาโกะช่วยเจ้าฝึกฝนดูเป็นอย่างไร?”

“มาโกะหรือคะ?”

“นินจาแมวของข้าน่ะ ฝีมือของเขาถือว่าใช้ได้ทีเดียว”

ชิราอิชิมองไปทางประตู

“มาโกะ เข้ามานี่สักครู่”

ฮิราโกะ มาโกะ เดินเข้ามาภายในห้อง

“นายท่าน”

ชิราอิชิกล่าวว่า “นี่คือมาโกะ ชื่อเต็มของเขาคือ ฮิราโกะ มาโกะ พวกเราลองไปที่สวนหลังบ้านตอนนี้เพื่อทดสอบกันดูหน่อยไหม?”

“จริงหรือคะ? จะไม่เป็นการรบกวนเกินไปใช่ไหม?”

อุจิฮะ อิซุมิ มองไปที่ฮิราโกะ มาโกะ ด้วยสายตาที่เป็นประกายด้วยความคาดหวัง แต่ก็ยังมีความลังเลอยู่บ้าง

“ไม่เลย ไม่เลย”

ชิราอิชิส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “มาโกะไม่ใช่นินจาของหมู่บ้าน และปกติเขาก็ไม่ได้มีธุระอะไรมากนัก อีกอย่าง เจ้าและข้าต่างก็เป็นคนในตระกูลอุจิฮะเหมือนกัน หากข้าช่วยเจ้าได้ เจ้าก็สามารถตอบแทนตระกูลได้ในภายภาคหน้าจริงไหม?”

“ไปกันเถอะ”

พูดจบ ชิราอิชิก็ลุกขึ้นยืน

อุจิฮะ อิซุมิ จึงลุกเดินตามไป

“ตกลงค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะขอลองดู รุ่นพี่มาโกะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ”

แมวหนึ่งตัวและคนสองคนเดินมาถึงสวนหลังบ้าน

สวนหลังบ้านของร้านอุปกรณ์นินจานั้นกว้างขวางพอสมควร เหมาะสำหรับการฝึกซ้อมอุปกรณ์นินจาและวิชาการต่อสู้ระยะประชิด ทว่าสำหรับวิชานินจานั้นอาจจะดูแคบไปสักนิด แต่ก็มีวิธีแก้ไข

หากกระโดดข้ามกำแพงไปก็จะเจอกับป่าโดยตรง

“นายท่าน จะให้เริ่มอย่างไรดี?”

ฮิราโกะ มาโกะ หันไปถามชิราอิชิ

“เอาตามที่เจ้าเห็นสมควรเถอะ”

ฮิราโกะ มาโกะ พยักหน้า

จากนั้นเขาก็มองไปยังอุจิฮะ อิซุมิ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มด้วยการต่อสู้ จงใช้ทุกวิธีที่เจ้ารู้จักเพื่อโจมตีข้า โดยมีเป้าหมายคือการสังหารข้า ข้าอยากจะเห็นพลังในปัจจุบันของเจ้า”

อุจิฮะ อิซุมิ ชะงักไปครู่หนึ่ง

“เป้าหมายคือการสังหารอย่างนั้นหรือ?”

อุจิฮะ อิซุมิ เผลอมองไปทางชิราอิชิโดยไม่รู้ตัว

“อิซุมิ ทำตามที่มาโกะบอกเถอะ ฝีมือของมาโกะแข็งแกร่งมาก ตัวเจ้าในตอนนี้ไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ให้เขาได้เลย จงใส่ให้เต็มที่ ไม่ต้องออมมือเด็ดขาด”

อุจิฮะ อิซุมิ พยักหน้ารับ

ทว่าในใจของนางยังคงมีความเคลือบแคลง

อุจิฮะ อิซุมิ เคยสอบถามเกี่ยวกับสถานะของชิราอิชิมาบ้าง และรู้ว่าปัจจุบันชิราอิชิเป็นเพียงนินจาระดับเกะนิน

นินจาแมวที่เกะนินอัญเชิญมา ก็น่าจะเป็นระดับเกะนินเหมือนกันไม่ใช่หรือ?

นางจะสามารถลงมืออย่างเต็มกำลังได้จริงๆ หรือ?

ช่องว่างระหว่างเกะนินกับนักเรียนในโรงเรียนนินจามันกว้างขวางขนาดนั้นเชียวหรือ?

นางเป็นนักเรียนชั้นปีที่สี่แล้ว

อุจิฮะ อิซุมิ รู้สึกว่านางสามารถสอบผ่านการจบการศึกษาจากโรงเรียนนินจาได้ตั้งแตตอนนี้ หรือพูดอีกอย่างก็คือ นางมีพลังเทียบเท่าระดับเกะนินอยู่แล้ว

“รุ่นพี่มาโกะ ระวังตัวด้วยนะคะ!”

“เข้ามาสิ”

ฮิราโกะ มาโกะ มองอุจิฮะ อิซุมิ ด้วยสายตาเรียบเฉย

ต่อให้อุจิฮะ อิซุมิ จะมีพลังถึงระดับเกะนินจริงๆ แต่นางก็ยังไม่สามารถสั่นคลอนฮิราโกะ มาโกะ ได้เลย เพราะฮิราโกะ มาโกะ คือตัวตนระดับโจนินพิเศษ

ช่องว่างระหว่างคนกับแมวนั้นมหาศาลนัก

“ฟุ่บ!”

อุจิฮะ อิซุมิ สะบัดข้อมือ ส่งดาวกระจายสามเล่มพุ่งตรงไปยังฮิราโกะ มาโกะ

ในเวลาเดียวกัน ร่างของอุจิฮะ อิซุมิ ก็พุ่งเข้าหาฮิราโกะ มาโกะ โดยมีคุไนอยู่ในมือ

การโจมตีสองรูปแบบที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ทำให้เป็นการยากที่ฮิราโกะ มาโกะ จะตั้งตัว

ทว่าความเร็วของฮิราโกะ มาโกะ นั้นรวดเร็วกว่าที่อุจิฮะ อิซุมิ คาดการณ์ไว้มาก

เขาเพียงแค่กระโดดเบาๆ ก็สามารถหลบการโจมตีของดาวกระจายทั้งสามเล่มได้

เมื่ออุจิฮะ อิซุมิ พุ่งเข้ามา ฮิราโกะ มาโกะ ก็เคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบากลางอากาศ และทิ้งตัวลงอีกด้านหนึ่ง

รูม่านตาของอุจิฮะ อิซุมิ หดเล็กลง

“เร็วมาก!”

แต่นางก็ตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว

นางใช้เท้าขวาเป็นจุดหมุน บิดร่างกาย และแทงคุไนในมือตรงไปยังฮิราโกะ มาโกะ

“เคร้ง!”

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น

คุไนของอุจิฮะ อิซุมิ ถูกสกัดไว้ได้

ในสถานการณ์นี้ อุจิฮะ อิซุมิ หยิบคุไนอีกเล่มออกมา

นางใช้ทั้งสองมือโจมตีฮิราโกะ มาโกะ พร้อมกัน

แต่ฮิราโกะ มาโกะ ยังคงตอบโต้ด้วยความเยือกเย็นอย่างยิ่ง

เขาเพียงแค่หลบหลีกและปัดป้อง โดยใช้มือเพียงข้างเดียวเท่านั้น ทว่าเขากลับสามารถสกัดกั้นการโจมตีทั้งหมดของอุจิฮะ อิซุมิ ได้ โดยที่ลมหายใจไม่มีแม้แต่ความติดขัด

สิ่งนี้ทำให้อุจิฮะ อิซุมิ ตระหนักได้ว่า พลังของฮิราโกะ มาโกะนั้นน่าจะเหนือกว่าที่นางจินตนาการไว้มากนัก

กลยุทธ์การโจมตีในปัจจุบันของนางไร้ผลอย่างสิ้นเชิง

“ถ้าอย่างนั้น ข้าคงต้องลองวิธีนั้นดู”

อุจิฮะ อิซุมิ ตัดสินใจ

“วิชาแยกร่าง!”

ร่างที่เหมือนกับอุจิฮะ อิซุมิ ปรากฏขึ้นมาอีกหนึ่งร่าง

ทันทีหลังจากนั้น ร่างจริงของอุจิฮะ อิซุมิ ก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“ฟุ่บ!”

ดาวกระจายสามเล่มพุ่งเข้าหาฮิราโกะ มาโกะ

ในขณะเดียวกัน ร่างของอุจิฮะ อิซุมิ ก็เคลื่อนที่ไปด้านข้างของฮิราโกะ มาโกะ

นางประสานอิน

“คาถาไฟ: คาถาลูกบอลเพลิงยักษ์!”

คิ้วของชิราอิชิเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ